Deze morgen zei Peter Van de Veire wel twintig keer dat het vandaag de meest depressieve dag van het jaar was. Onder meer omdat ons geld deze maand op is en de feesten voorbij zijn. Wij begonnen aanvankelijk heel leuk aan deze dag. Door gewoon een half uur langer in bed te blijven. Luisteren naar MNM. Het wordt alsmaar leuker. Sofie Lemaire ebt steeds verder weg. De eerste tekenen dat het vandaag niet goed zou gaan was de regen. Mijn taxi moest me naar het werk brengen. In de ochtendspits. Daarna werd het duidelijk dat ik buiten niet veel kon aanvangen en ik maar op de bureau zou blijven. Niet dat ik niks te doen heb. Er ligt nog een pak papier op me te wachten na mijn weken afwezigheid (remember: gips). Deze morgen was ik trouwens nog goed op dreef. Mijn pakje papier minderde een beetje in plaats van nog te groeien de laatste dagen. Tot dat mijn hand dienst begon weigeren (remember: gips). Een zeurende pijn kwam en ging niet meer weg. Tegen mijn sluitingstijd was ik al twee uur alleen met mijn linkerhand aan het werken. Grmbl. Ik at mezelf op van de zenuwen. Niks ging nog treffelijk vooruit. Traag bewoog ik me door mijn Excelcellen en slenterde ik door Word. Ik voelde me zo rot. En stond op onweer. Een laatste bliksemschicht was een boete van 100 euro die ik moet betalen wegens niet handsfree bellen. Toen hadden we nog geen oortje. Sinds vorige donderdag wel…. Is er een verband?
Thuis heb ik mijn furten uitgeleefd in de afwasbak. Normaal het stomste klusje van de dag. Ik waste letterlijk mijn ambetante gevoelens weg. En het concert met muziek van John Williams die Belgacom ons gratis aanbood deed eveneens wonderen. Nu straks nog vlot in slaap geraken. Want dat blijft al ruim een week mijn grootste zorg.
Morgen moet ik eens een andere plaat draaien. Eentje die niet zo afgezaagd is. Een nieuw en beter. Net zoals de muziek op MNM.
