Niet voor gevoelige lezers of mensen die last hebben van plaatsvervangende schaamte.
Om even de setting te schetsen: een tafel met daaraan twee stoelen die naast elkaar staan en heel veel papieren en laptopgevallen. Op de ene stoel mijn afspraak en op de andere stoel mezelf.
Een uur waren we in papieren aan het rommelen en cijfers aan het opzoeken en optellen tot, en gelukkig terwijl die mens druk iets aan het opzoeken was op zijn laptop:
Hatchoum
Bibi moest niezen. Vakkundig kon ik mijn legendarisch luide nies intomen tot een amper hoorbaar zuchtje wind. Twee seconden later zag ik pas dat mijn handen gewoon vol met (euhm ik noem het maar) vocht hingen en idem dito mijn halve kinnebak. Mijn aanslepende verkoudheid was blijkbaar aan het lossen. Ergens ver weg in mijn broekzak moest ik een zakdoek vinden. En diene GSM zat zo in de weg hé. Klap op de vuurpijl zaten de autosleutels ook nog eens vernesteld in die zak. Veel te veel seconden later kon ik beginnen vegen. En toen de laatste overblijfselen waren weggewerkt had mijn medemens zijn document te pakken. Ik denk (lees: hoop) dat em niet veel gemerkt heeft van mijn slippertje. Anders heeft hij het toch goed weten te verbergen…
