Trauma’s uit vroegere tijden waarin we gezamenlijk in slip en witte sokjes voor de dokter en zijn bevallige verpleegster moesten verschijnen en we onderworpen werden aan diverse medische onderzoeken…
Als ambtenaar beleef je het ieder jaar terug! Witte sokjes werden zwart, slipjes werden boxershorts en gezamenlijk werd één voor één.
Plassen in een plastieken potje en je daarna begeven door een overvol bureau met je gekleurd stripje in je twee vingers hoort er evenwel bij. Of de oogtest die ieder jaar hetzelfde is zodat ik al weet welke letters er gaan verschijnen. Of de weegschaal trotseren waarna de statistieken van afgelopen jaren worden besproken. Ik mis alleen het meten van onze lengte. Dat is ergens gestopt in het derde middelbaar denk ik. Misschien dat ik een pak Hertahesp moet kopen om mijn lengte nog eens te meten. U weet wel: “Mama, hoeveel ben ik groot?”.
Nog een klassieker wanneer je met je ogen dicht op één been moet balanceren… toch? Al moest ik dat afgelopen twee jaar niet meer doen. En na een enquête met diverse lachsalvo’s van de ondervraagden bleek dat ik de enige was die die turnoefening moest doen… Ik vraag me nog altijd af wat er mis was?
Wat ben ik blij dat ze zoiets hier in Nederland voor ambtenaren niet kennen! (Vast te duur
)