Bijna was ik met mijn ontrold darmpje de tuin in gehuppeld op zoek naar verdorde plekken. Bleek de toevallig verdwaalde wolk mij te helpen. Wie ook de aanstichter was van deze verwaaide bui, een dikke merci!
Met trots had ik mijn verdorde peloezeke tot leven gewekt. Avonden aan een stuk gieten en praten tegen de geelbruine sprieten. Warme zomerdagen hadden het groene gazon tot dor hooiland gemaakt.
Bang was ik vorige week. Een week lang geen tijd om mijn groene halmen te besprenkelen met het broodnodige vocht. Zondagnacht om 3 uur thuis gekomen en nog gaan kijken met terraslampen schijnend over mijn miniatuurweiland… Alles zag er fris uit en nodig gekapt. Fijn was het dinsdagavond om de ministengels te kortwieken. Zalig was de geur van fris gemaaid gazon…
Nu ben ik eens aan het denken gegaan. Zou ik dat gazon niet eens omspitten om er een terrasken op te leggen? Of misschien een bonsaibos aanleggen. Lekker koel in de zomer onder de wuivende takken. Ik kan er ook patatten op kweken. Ook al gedacht aan een heuse zwemvijver met bijpassende karpers. Of een kotje bijbouwen zodat het wat lijkt om dat van de buren? Ideeën genoeg hé!
