Annapurna Circuit

Dag 16, aankomst in Ulleri [1960]

Wanneer we de laatste bocht te voet naar beneden voorbij zijn, staan we plots oog in oog met 5 jeeps. Hun bestuurders staan met de handen in de broekzakken, sommigen met de armen gekruist, keuvelend of gewoon voor zich uit te staren, te wachten tot er passanten arriveren die van hun diensten gebruik willen maken. Op de daken van sommige voertuigen liggen al wat rugzakken vastgebonden op de bagagedragers. Daarom beslist onze gids alvast een jeep te reserveren. De terreinwagens zijn tot de laatste aangelegde meter weg naar boven gereden. Vanaf dit punt moet iedereen te voet of wordt de bevoorrading met muildieren verzorgd, richting Ghorepani [2880] en Poon Hill [3193].
We zijn deze ochtend al van iets na 3 uur uit onze slaapzak getuimeld om met een verzameling luidruchtige toeristen de laatstgenoemde heuvel te beklimmen. Een hoogte van 3000 meter noemen ze in Nepal inderdaad een heuvel. Deze is bekend om de modale reiziger de beleving van zijn leven te geven: een zonsopgang boven het decor van het bergmassief van de Annapurna en de Dhaulagiri. Bergen met een hoogte van rond de 8000 meter in het gebied waar wij ruim 2 weken hebben rond getrokken. Aangezien ons hotelletje aan de voet van de ruim 300 meter hoge beklimming stond en Poon Hill een zijsprong op onze grote tocht is, konden we zonder rugzak op en neer wandelen. Tussen de kreunende en puffende vakantiegangers zweefden we naar boven. We passeerden iedereen voorbij alsof het ons niets deed, met een conditie van uren en dagen na elkaar stappen op grote hoogte. Dat ik gisteren de laatste kilometers op weg naar Ghorepani amper vooruitkwam vergeet ik even.
Aangekomen op een klein en onbegroeid vlak bergplateau stonden al honderden mensen te wachten op het aanbreken van de dageraad. Daar te midden stond een metalen uitkijktoren. Alsof 10 meter extra nog nodig is op zo’n hoogte? We waren ruim op tijd want de toppen voor ons waren nog gehuld in grijstinten. Zoveel volk waren we niet meer gewoon. Op een gegeven moment begonnen mensen te joelen. Het topje van de Annapurna IV werd betoverd in een oranje gloed. Enkele minuten later volgden de toppen van Annapurna III en II. En daar verscheen dan plots de zon zelf in het oosten. In geen tijd baadde het hele bergmassief in vurig roodoranje. Rondom ons werden mensen wild en enthousiast van al dat wondermoois. Terwijl we belaagd werden door selfiesticks met daaraan hangend lachende mensen, sommigen hele vlogs bij elkaar schreeuwend, anderen een zelfs een emotionele zangstonde inzetten, stonden wij daar stil naast elkaar en wezenloos voor ons uit te kijken. Het hele schouwspel deed ons niets.
Nu, enkele uren later is het bijna middag. We staan op het einde van onze trektocht. Even plots als die begon, stopt hij hier op dit stoffige uiteinde van de jeeproute. We beseffen nog niet dat we uitgestapt zijn. Uitgehongerd lopen we naar de tuin van een aanpalend hotel waar we ons in een witte plastieken tuinstoel ploffen. Onze gids geeft een laatste keer pen en papier om de menukeuze te noteren. De beslissing wat we willen eten is snel genomen: snotzakskes. Nog voor de drank op tafel verschijnt vallen we uitgeteld met ons hoofd op de tafel. We schieten pas wakker als het eten naast ons wordt geplaatst.

Ulleri_NP_20.11.2018

Posted in Map

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.