Annapurna Circut D3 | van Danakyu naar Chame

De derde dag zijn we al wat gewoon aan het ritme in de bergen: wegproppen van het slaapgerief, in het wandelkostuum springen, buiten in de kou tanden poetsen, stevig ontbijt, waterzak vullen en vertrekken. Het leven dat wij hier hebben is eenvoudig.


De voormiddag brengen we door in de bossen. Er is overal groen rondom ons terwijl we reeds een stuk in de herfst zijn beland. Maar als we goed kijken tussen het groen zien we hier en daar bomen die hun bladeren toch zijn verloren. Het is een raar gevoel, in twee seizoenen tegelijkertijd.


Tegen de lunchpauze stappen we uit het bos. Stilletjes aan komen er meer witte toppen piepen boven de bomen. Ze kunnen zich niet meer verstoppen. Lunchen doen we op een zonovergoten terras waar we de vallei kunnen bewonderen waar we vandaan komen. Hoe spectaculair het nu al aanvoelt, we zijn nog niet eens op de helft van onze hoogtemeters.


In de namiddag wandelen we in de schaduwkant van de vallei. Ik moet zowaar terug mijn wandeltrui aandoen. Met de vallei die iets breder is zijn de dorpjes iets groter. Er is zelfs plaats voor wat landbouw. Het lijken eerder veredelde moestuinen vergeleken met wat we in België gewoon zijn (en daar zijn de percelen ook niet zó groot te noemen). Iedere bruikbare vierkante meter wordt zoveel mogelijk benut. Niet eenvoudig hier op een bodem die bestaat uit rotsen en losliggende stenen.


Ook vandaag is het Nepalese festival Tihar aan de gang. Gisteren was het de hond, vandaag is de koe aan de beurt. Ondertussen verschijnen er wat meer naaldbomen op ons pad. Het landschap verandert beetje bij beetje. Daar zijn de volgende witte toppen! Minder nieuws komt van Wim. Zijn keel doet al enkele dagen pijn. Maar vandaag is het toch echt aan het doorbreken. We vrezen zelfs voor een keelontsteking.


Tegen de late namiddag bereiken we Chame. Het blijkt een zeer lang uitgestrekt dorp te zijn met heel veel winkels. Het is het hoofdkwartier van het Manang District. Zelfs een bank is aanwezig. Onze lodge bevindt zich aan de verste kant van het dorp. We moeten dus nog even doorbijten. Onze gids heeft een reden waarom we daar overnachten… het ligt quasi naast een hotspring.

Hotspring!? Wij springen meteen in onze teensletsen en doen onze zwembroek aan. Het verlangen naar warm water na die paar dunne straaltjes van de hotshower van gisteren is groot. Het idyllische is er echter snel af. De Nepalezen hebben de warmwaterbron verbouwd tot twee betonnen baden. Eentje met super warm water waar alleen maar de locals zich aan wagen en de andere gemengd met koud rivierwater. Zelfs dat blijkt zo enorm warm te zijn dat we na een kwartier er even uit moeten. Het gevoel is echter zalig!

In het bad is een bende trekkers aan de alcohol geslagen. Groot jolijt, want de alcohol heeft blijkbaar snel zijn werking. Tot er een gast door de combinatie van alcohol, warm water en hoogte flauw valt in het water. Even is er lichte paniek om hem uit het water halen. Maar even stoer als hij is doet hij vijf minuten later alsof er niks gebeurd is. Wij drinken tijdens onze trek geen alcohol, in tegenstelling tot onze andere wandelvakanties. Geen risico’s nemen heet dat.


De hoteleigenaar is bijzonder aangenaam, vriendelijk en gastvrij. Hij staat zelf achter de kookpotten. Zijn vrouw en kinderen helpen hem en regelen alles in de eetzaal. In het toeristisch seizoen worden de lodges door het hele gezin gerund. Geen tijd om dan naar school te gaan. In de winter gaan de gezinnen vaak terug naar beneden, familie en warmere oorden opzoeken.

’s Avonds raken we aan de praat met een oudere Deense toerist. Hij heeft het Annapurna Circuit 30 jaar eerder gedaan toen hij nog “jong” was. Deze keer nam hij de jeep tot in Manang dat verder op de route ligt. Door veel te plots op grote hoogte te zitten besliste hij om op zijn eentje in omgekeerde richting naar beneden te trekken. Hij is een beetje ontgoocheld. Hij nam de jeeproute naar beneden en vindt dat er veel lokale landbouw verdwenen is. We tonen onze wandelkaart die aangeeft dat er overal alternatieven zijn en je helemaal niet de jeeproute moet nemen!

Van ons normale wandelvakantieritueel lezen komt weinig in huis. We zitten ’s avonds vaak gewoon aan tafel in de gemeenschappelijke eetzaal. Ik denk dat de visuele schoonheid van overdag zo overweldigend is dat er niet veel meer in ons hoofd bij kan. We nemen de tijd om alles te verwerken. Niet alleen de mooie uitzichten of het wandel op zich, maar ook de cultuur. Hoe mensen hier leven. Het stemt tot nadenken hoe wij thuis bezig zijn.

Wandelrapport

  • Naam: Annapurna Circuit
  • Datum: 7 november 2018
  • Etappe: 3, van Danakyu naar Chame, lunchpauze in Lata Marang
  • Duur: van 8h30 tot 15h30 (lunch van 11h30 tot 13h00): 7h00
  • Aantal kilometer: 12,33 km
  • Hoogtestijging: van 1.700 m naar 2.570 m

Wandelkaart

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.