In de wolken

Je moet niet per se naar pakweg Finland om schone luchten te zien. Alleen duren ze een paar uur minder lang en moet je vroeger opstaan.

Deze hemel werd vanochtend voor u mogelijk gemaakt door de Hemel.

Aan de oevers van de Samber

Downside up, upside down
Geen idee of iemand het ziet…

Wandelroute

Mijn eerste grote wandeling van 2020 begon aan de oevers van de Samber.
De GR 412 loopt 280 kilometer van het oosten van Henegouwen naar het westen door de Samber- en Maasvallei naar Luik. Het pad verbindt de terrils, de steenbergen, in de vroegere mijnstreek van Wallonië. Een atypische GR die eerder de geschiedenis van de mens volgt dan de natuurgebieden. De GR 412 bevat bovenop het hoofdpad nog eens 120 kilometer aan lussen.
Op zondag 19 januari wandelde ik van Floreffe naar Farciennes. Ik had ook nog nooit van deze dorpen gehoord… Ik waande me soms in Engeland tussen de vele arbeidershuizen.

Wandelrapport

Enig in ons land, uitzonderlijk in Europa!

De titel pikte ik losweg van het infobord die stond op de plek waar het gebeurde…

Ik naderde een oude brug over de Durme, de Mirabrug. Daar stond een man met zijn kleinkind naar het water te staren. Hij sprak me aan en vroeg of ik naar de mascaret kwam kijken. “Dat ken ik niet” moest ik onmiddellijk bekennen waarna de man begon uit te leggen dat vorig jaar het daar vol stond van het volk, zelfs op beide oevers want de brug was te klein, en zowaar Radio 2 aanwezig was om het spektakel te verslaan. “De mascaret, bij hoogtij, en dat is toevallig vandaag, en hij is nu op komst, hij zou er al bijna geweest kunnen zijn, is een vloedgolf die vanaf de Schelde uit Antwerpen komt aangerold door het wisselen van de getijden. Het is raar dat je daar nog nooit van gehoord hebt want dat komt niet veel voor in Europa. Op enkele rivieren in Frankrijk bijvoorbeeld, waar de golf zo groot is dat ze er kilometers lang op kunnen surfen. In België komt het enkel hier op de Durme voor.”

Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Die naderende vloedgolf wilde ik wel eens zien. En dus begon ik samen met het tweetal te wachten. Ik was danig enthousiast dat ik me niet afvroeg waarom er niet veel volk stond. Aan het mooie weer lag het niet. Hij kwam blijkbaar nogal laat deze editie. Tot er plots een bende fietsers kwamen langs gereden die nogal enthousiast riepen dat hij op komst was! Uiteindelijk heb ik daar een half uurtje moeten wachten… En toen kwam hij aangerold.
Aanschouw dit natuurfenomeen in mijn zelf gefilmde én gemonteerde filmpje:

Heb je het gezien eigenlijk? Want anders moet je eens terugspoelen… de vloedgolf veroorzaakte zo’n deining dat menig in het riet schuilende kikker er niet echt van wakker werd. Ik zit hier nog altijd op mijn honger, want ik wil nu wel eens een gigantische vloedgolf aanschouwen…

De Mirabrug is een brug over de Durme, op de grens van de gemeenten Hamme en Waasmunster. Het is de tweede Mirabrug die ik mocht aanschouwen in mijn leven, deze én de echte in Avelgem.
De brug kreeg haar naam en bekendheid dankzij de speelfilm Mira, een film uit 1971 van het boek De teleurgang van de Waterhoek van Stijn Streuvels, met Willeke van Ammelrooy en Jan Decleir in de hoofdrollen. Het script was van Hugo Claus. De brug die Streuvels beschreef lag niet tussen Hamme en Waasmunster, maar was de brug over de Schelde die Ruien met Avelgem verbond. De huidige brug is veel moderner dan de oorspronkelijke wat waarschijnlijk de reden is dat de film werd opgenomen aan de oude brug over de Durme. En net aan de oorspronkelijke brug, aan de Waterhoek in Avelgem heb ik nieuwe rioleringen aangelegd (lees: kijken aanleggen hoe de aannemer zijn werk deed). Of hoe onze kleine wereld aan elkaar gelinkt is.

Wandelroute

S-GR Waas- en Reynaertland
Toen ik op een zondagmorgen in juni halsoverkop besliste om het gloednieuwe traject van het streekgroteroutepad Waas- en Reynaertland was ik zo onvoorbereid dat ik maar half de kilometers had gecontroleerd waardoor de geplande 25 er eigenlijk 35 werden en ik nogal mentaal op de proef werd gesteld de laatste kilometers om maar nog te zwijgen over de onweersbui die het laatste uur met bakken uit de lucht kwam vallen en ik mijn paraplu vergeten was…
De vallei van de Durme kende ik niet, maar het is alvast de moeite waard om dit deel van de S-GR te verkennen. Ik wandelde van Temse naar Lokeren.

Iets over deze plek

Wij, mensen, ervaren dingen. Soms hebben we fantastische ervaringen en dan proberen we dat vast te pakken, te begrijpen en te vertellen aan anderen. Maar woorden schieten altijd tekort.

Wim Helsen

Wanneer ik op weg ben, denk ik weleens, dit voorval of deze ervaring wat ik nu meemaak, moet ik delen en vertellen aan die of die of een publiek van genodigden of waarom niet, de wereld. In mijn hoofd is er soms op dat ogenblik een minishow aan de gang, waar mijn enthousiasme een kanaal in vindt om uit te barsten.
Maar pakweg een dag of week later tijdens een koffiepauze of cafébezoek is de emotie van het verhaal behoorlijk afgezwakt, als er al iets van de emoties van het moment van toen zijn blijven hangen of niet vermengd zijn met de latere ervaringen. Hoe kan ik dat dan overbrengen? Gelukkig mag ik graag foto’s nemen. Zo heb ik een beeld van het moment. Maar het bijhorend sentiment is moeilijk uit te leggen. Ik kan alleen een foto tonen en een bijhorende tekst bedenken waarbij degene die kijkt en leest er wel iets van maakt. Het zal nooit mijn verhaal zijn. Want ook als ik mettertijd terug kijk zal zelfs mijn verhaal niet meer dat van toen zijn. En net de bezieling om mijn verhalen op deze website te construeren is een ambitie die ik graag maar niet kan waarmaken. Ik kan alleen proberen er iets van te maken, een klein verhaal, al dan niet met overdrijvingen of trucage om het ietwat grappiger of sprookjesachtig te laten klinken, om jullie of in elk geval iemand waar dan ook, enthousiast te maken om op pad te gaan, om woorden te laten tekort schieten…

Het citaat was te lezen op zondag 5 januari 2020 in de scheurkalender van Winteruur die dit jaar in onze toiletkamer hangt. Het lezen van het dagelijkse blaadje is de eerste hersenhandeling in de morgenstond, tenminste als ik de drang naar ontgrendelen van mijn telefoon kan weerstaan. Ik doe het voor de inspiratie die ontstaat door de eerste tekst van de dag. Soms moet ik hem twee keer lezen omdat mijn verstand nog is blijven plakken in de slaapkamer. En vaak lees ik die tekst ’s avonds terug of zelfs enkele dagen later en ontdek ik nog meer ontdekkingen die mijn verstand er ondertussen van gemaakt heeft. Dan komt de eerste zuivere inspiratie, nog niet doorspekt met alle planningen en onnozelteiten van de dag, die zijn gang mag gaan, en huppelt van de ene mysterieuze naar de andere raadselachtige gedachte en verbindingen maakt met andere universums die al lang niet meer met het gelezen onderwerp te maken hebben.

Voorzichtig!

In Tbilisi staan nogal wat tijdelijke houten hekkens om werven af te sluiten, een ideaal canvas voor straatkunst. De schilderijen van de lokale straatkunstenaar Gosha kom je zowat overal in de stad tegen. Ze merkt haar werk met goshaart (Gosha Art). In tegenstelling tot Bansky is ze geen nobele onbekende (in Tbilisi).

Safety first!

De oude man lijkt tegen het kleine meisje te zeggen dat ze voorzichtig op straat moet zijn. Wat hij niet ziet is dat haar huisdier achter de hoek een gevaarlijk uitziende alien blijkt te zijn. Of de alien daadwerkelijk een dreigend monster is weet ik niet want hij lijkt mij met zijn staart tussen de benen nogal tam aan de halsband van het meisje te hangen.

Reisplan

We bezochten Tbilisi in september 2019, voorafgaan aan onze wandelvakantie in de Kaukasus. Het is een stad die citytripwaardig is. Een moderne stad die balanceert op de grens van Europa en Azië.