S-GR Dijleland deel 5

Kerstdag 2018. Op de planning stond het laatste deel van de Streek-GR Dijleland. Een mijlpaal, want hiermee sloot ik niet enkel deze GR-route af maar een heus wandelhoofdstuk. Beginpunt was het station van Erps-Kwerps.

De ochtend begon met een serieuze misrekening. Iets voor acht sjokte ik Brussel-Centraal binnen met net genoeg tijd om een ontbijt en middaglunch te halen. Natuurlijk was er niks open! Het was Kerstmis. Zelfs in centrum Brussel waar je tot diep in de nacht uw haar kunt laten doen en menig pittakraam ’s ochtends als ik naar het werk passeer nog open is. Ook de Starbucks met ontiegelijke openingsuren deed mee. Ik snakte naar een koffie. Mijn maag manifesteerde zich gelukkig niet wegens de gigantische charcuterieschotel van de avond ervoor. Ik zag wel al licht branden achter het ijzeren hekken van de Panos. Zou die misschien open gaan? Mijn trein was om 8h04. Dat zou krap worden… Vijf minuten voor acht knarste het hekken halfopen. Een winkelbediende kwam eronder gekropen en begon met tafels en stoelen te sjouwen. Dit zou het niet worden. Een uur later de volgende trein nemen? Winkels onderweg zoeken zou al helemaal een ramp worden. Gelukkig ging ik alléén wandelen. Ik word me een portie humeurig als ik honger heb. Om 8h01 piepten de hekkens helemaal open. Ik nam de gok. Belegde broodjes waren niet in voorraad, dan maar op koffiekoeken leven. Ik durfde nog een koffie bestellen en spurtte alsof ik achterna werd gezeten door een hond naar het perron en sprong in de trein. Achter mij schoven de deuren toe. Hijg.

Wie nog in zijn bed lag te herkauwen heeft een prachtige zonsopgang gemist. Het voelde hier en daar aan als een witte Kerst. Omdat het gerijmd was leverde dat mooie glinsterende weilanden op. De zon kroop van tussen de populieren omhoog en kondigde een hemelsblauwe dag aan. Al snel kwam ik drie joggers tegen. Wat dachten zij eigenlijk? ’s Morgensvroeg in de vrieskou een potje gaan lopen. En dat op Kerstdag. Hun half verteerde toastjes met paté van reebok, half vergane kalkoen en er achteraan gegooide dessertenbuffet klotsend tegen de maagwand. Dat moet deugd gedaan hebben. Ik zie ze heldhaftig afspreken met elkaar: “Wat we ook doen op Kerstavond, we gaan ’s ochtends lopen!”. Het doe met denken aan die keer toen ik met een vriendin op een verwaaide nieuwsjaarsochtend de mis ging opluisteren. We speelden beiden nog trompet. Ik moet achttien jaar geweest zijn en ging nooit naar de Kerk. Het waarom van deze heroïsche daad weet ik niet meer. Ik zie me zo ja zeggen toen de vraag kwam. Of was ik de aanstoker? We gingen op stap tot enkele uren voor de dienst begon. Uitgeteld probeerde ik wat in de zetel te ontnuchteren en wakker te blijven. Tijdens de mis moest de priester vanachter zijn altaar telkens een teken doen wanneer we moesten beginnen. Iedere keer dat we warmgeblazen raakten konden we terug afkoelen. Spannend allemaal! Ik zou het waarschijnlijk zo opnieuw doen :-). Het doet me ook denken dat ik binnen een paar dagen een Kerstconcert moet meespelen en ik de helft van de stukken nog niet heb gerepeteerd. Dat wordt ook boeiend daar op dat podium.

Verder wandelend met een stralende zon in mijn gezicht verliet ik Kwerps (van Erps) en ging via het klein natuurgebiedje Molenbeekvallei richting de aaneengeklitte dorpen van Beisem en Veltem. Na het station van Veltem begon het landschap te heuvelen. Na de beukengalerijen van Bertembos kwam ik Bertem binnen die geplooid zit tussen de E40 en de verkeerswisselaar met de E314. Geen files vandaag. Ik volgde vanaf hier het kleine riviertje de Voer, mijn metgezel tot bijna op het einde. Van het bijhorende kunstwerk “Converstaties langs de Voer” van Tjerrie Verhellen en Marie-André Beeckmans werd ik meteen fan. Verder naar Leefdaal en Vossem, waar ik een oude bekende tegenkwam: de Streek-GR Groene Gordel.

Beide routes vallen hier samen tot in Tervuren. Op dit stuk is mijn GR-avontuur drie jaar geleden begonnen. Op 2 juli 2016 beleefde ik mijn eerste GR-avontuur. Na heel wat kleine provinciale routes en wandelknooppunten gedaan te hebben was dit een ander soort beleving. Door op langere afstanden te wandelen zag ik en voelde ik landschappen veranderen. Het inplannen van de start- en eindpunten met openbaar vervoer bleek zelfs iets leuks te zijn! Het voelt echt als onderweg zijn. Met als doel? Geen! Het beleven van het moment als voldoende ervarend. Niet alleen wat ik op mijn wandelingen tegenkom maar ook het uren kunnen denken zonder gestoord te worden. Dat is iets dat heel veel mensen kwijt lijken te zijn. Samen zijn met jezelf. Ik kan het alleen maar aanraden. Ook al kan het in het begin misschien wat wennen zijn, zo aan jezelf. Ondertussen neem ik nu en dan iemand mee tijdens mijn tochten. Samen een eind babbelen of zwijgen. Een iets andere beleving maar ook intens door het lange samenzijn onderweg.

De drie S-GR Routes in Vlaams-Brabant op een rij: S-GR Groene Gordel (147 km), S-GR Dijleland (119 km) en S-GR Hageland (153 km)

Met het betreden van het Park van Tervuren sloot ik ook de derde streek-GR route van Vlaams-Brabant af. Drie grote lussen gelopen en een provincie verkend, een hoofdstuk bewandeld. En net als die eerste keer nam ik het iconische trammetje 44 door het Zoniënwoud terug naar huis.

Wandelrapport

Naam: S-GR Dijleland
Datum: 25 december 2018
Etappe: 5
Aantal kilometer: 24,83 km (± 22,5 km GR, ± 1,5 km aanlooproute, ± 1 km aflooproute)
Duur: 5h 3m (8:38 – 13:40)
Vervoer beginpunt: Trein (station Erps-Kwerps)
Vervoer eindpunt: Tram 44 (MIVB, Tervuren)

Wandelkaart

Het traject: Station Erps-Kwerps → Veltem-Beisem → Bertem → Leefdaal → Vossem → Tervuren