Annapurna Circut D4 | van Chame naar Upper Pisang

Dat Chame een populair oord is om de trek te starten is ons meteen duidelijk als we ’s ochtends op pad gaan. Wat een volk hebben we mee vandaag! We stappen zowat in kolonne naar boven. Het eerste deel van de wandeling nemen we de jeeproute omdat de wandelpaden blijkbaar vorig jaar landverschuivingen te verduren kregen. Onze gids wil geen risico’s nemen. Langs de rivier en tussen de naaldbomen zetten we onze tocht verder. Net zoals iedere dag moeten we na een half uur al stoppen om een laag uit te trekken.


Ergens halverwege de middag arriveren we in Bratang tussen de appelgaarden. Een nieuwe eigenaar heeft hier in 2015 zomaar 60.000 appelbomen geïmporteerd uit Italië. Hij bouwde ondertussen een fancy winkel en luxe Lodge. Het voelt heel Westers aan plots. Heel toeristisch. Iedereen wil per se appels kopen. Wij gaan even verpozen op het terras met zicht op de appelgaarden. Ondertussen gaat het minder goed met de keelontsteking van Wim. Een appel gaat er maar moeizaam in. Iedere slok doet pijn.


Dat het toeristischer wordt zien we ook aan de voorzieningen onderweg. Drinkstalletjes en souvenirwinkeltjes zijn op de meest uiteenlopende plekken gebouwd. Het brengt ook een hoop afval met zich mee. We komen enkele kuilen tegen die waarschijnlijk gewoon dichtgegooid zal worden. Afval blijft hier gewoon in de bergen achter.


De lunchpauze is in Khikur Pokhari. Een vreemd dorpje. Terwijl we net de 3.000 meter zijn gepasseerd hebben ze hier overal dakterrassen gebouwd. Net alsof die 3 meter het verschil gaat maken qua uitzicht. Alle eigenaars hebben hier elkaar aangestoken. Wij blijven rustig op de begane grond zitten, in het zonnetje. Terwijl we ons eten bestellen komt plots een lama ons restaurant zegenen. Hij is maanden aan een stuk op pad en stopt bij iedere gelegenheid om te bidden en om geluk te vragen. Als ruil krijgt hij geld, eten en onderdak. Die zegening duurde toch wel een kwartier.

Op een gegeven moment is er commotie in het dorp. Er komen geruchten aanwaaien dat een trekster van de trap is gegleden toen ze een dakterras wou afdalen. Ze is nog verder gevallen met haar hoofd tegen de harde weg. Enige tijd later komt er een helikopter overvliegen. Na enkele rondjes te vliegen houdt hij het voor bekeken. Hij kan niet landen in dit krappe dorpje. In nood wordt er een draagberrie gesjord zodat de vrouw enkele kilometers verder kan verplaatst worden waar de helikopter wel kan landen. Het zal nog een paar uur duren voor ze er geraakt. Wat een triest einde van een trektocht. Kom je duizenden meters klimmen, val je gewoon van een houten trap. Het was alvast het gespreksonderwerp van de dag, in ieder dorpje en iedere voorbijganger die we passeerden.


Na de middaglunch krijgen we een totaal andere wandeling. Niet alleen lopen we in de schaduw van de bergen maar gaat de vallei open in een soort van brede droge vlakte. Het is hier dat we kennismaken met een volgende metgezel: de wind.

Nu we de 3.000 meter hebben overschreden moeten we in de namiddag terug een trui aandoen. De wind wakkert immers aan door de lagere temperatuur aan de schaduwkant van de bergen. Stof wervelt om ons heen zodat we af en toe onze buff over onze mond moeten trekken. Een zonnebril moet het stof uit onze ogen weren. Door de kleinere en schaarsere begroeiing heeft de wind vrij spel. De wind die na de middag ontstaat zal ons nog voor de rest van de trek vergezellen, in meer of mindere mate.


Na de vlakte kiezen we de weg omhoog naar Upper Pissang. Ons theehuis blijkt een spiksplinternieuw te zijn. Alhoewel ik door de kieren van onze vloer gewoon onze onderburen zie staan. Ook vandaag is het Nepalese hindoefestival Tihar aan de gang. Gisteren de koe, vandaag de os. Gekleurd poeder ligt voor de deur, een teken van gastvrijheid.


Na een gemberthee die wonderen doet voor Wim zijn keel trekken we het dorp in. Samen met onze gids bezoeken we het dorpje Upper Pisang. Het voelt zeer middeleeuws aan als we in de smalle straatjes naar boven wandelen. Doel is het Boeddhistisch klooster. Ik krijg daarboven zelfs de toestemming om binnen foto’s te nemen (dit moet je altijd vragen).


Wandelrapport

  • Naam: Annapurna Circuit
  • Datum: 8 november 2018
  • Etappe: 4, van Chame naar Upper Pisang, lunchpauze in Dhikur Pokhari
  • Duur: van 8h00 tot 15h30 (lunch van 12h30 tot 14h30): 7h30
  • Aantal kilometer: 15,33 km
  • Hoogtestijging: van 2.570 m naar 3.300 m

Wandelkaart

Annapurna Circut D3 | van Danakyu naar Chame

De derde dag zijn we al wat gewoon aan het ritme in de bergen: wegproppen van het slaapgerief, in het wandelkostuum springen, buiten in de kou tanden poetsen, stevig ontbijt, waterzak vullen en vertrekken. Het leven dat wij hier hebben is eenvoudig.


De voormiddag brengen we door in de bossen. Er is overal groen rondom ons terwijl we reeds een stuk in de herfst zijn beland. Maar als we goed kijken tussen het groen zien we hier en daar bomen die hun bladeren toch zijn verloren. Het is een raar gevoel, in twee seizoenen tegelijkertijd.


Tegen de lunchpauze stappen we uit het bos. Stilletjes aan komen er meer witte toppen piepen boven de bomen. Ze kunnen zich niet meer verstoppen. Lunchen doen we op een zonovergoten terras waar we de vallei kunnen bewonderen waar we vandaan komen. Hoe spectaculair het nu al aanvoelt, we zijn nog niet eens op de helft van onze hoogtemeters.


In de namiddag wandelen we in de schaduwkant van de vallei. Ik moet zowaar terug mijn wandeltrui aandoen. Met de vallei die iets breder is zijn de dorpjes iets groter. Er is zelfs plaats voor wat landbouw. Het lijken eerder veredelde moestuinen vergeleken met wat we in België gewoon zijn (en daar zijn de percelen ook niet zó groot te noemen). Iedere bruikbare vierkante meter wordt zoveel mogelijk benut. Niet eenvoudig hier op een bodem die bestaat uit rotsen en losliggende stenen.


Ook vandaag is het Nepalese festival Tihar aan de gang. Gisteren was het de hond, vandaag is de koe aan de beurt. Ondertussen verschijnen er wat meer naaldbomen op ons pad. Het landschap verandert beetje bij beetje. Daar zijn de volgende witte toppen! Minder nieuws komt van Wim. Zijn keel doet al enkele dagen pijn. Maar vandaag is het toch echt aan het doorbreken. We vrezen zelfs voor een keelontsteking.


Tegen de late namiddag bereiken we Chame. Het blijkt een zeer lang uitgestrekt dorp te zijn met heel veel winkels. Het is het hoofdkwartier van het Manang District. Zelfs een bank is aanwezig. Onze lodge bevindt zich aan de verste kant van het dorp. We moeten dus nog even doorbijten. Onze gids heeft een reden waarom we daar overnachten… het ligt quasi naast een hotspring.

Hotspring!? Wij springen meteen in onze teensletsen en doen onze zwembroek aan. Het verlangen naar warm water na die paar dunne straaltjes van de hotshower van gisteren is groot. Het idyllische is er echter snel af. De Nepalezen hebben de warmwaterbron verbouwd tot twee betonnen baden. Eentje met super warm water waar alleen maar de locals zich aan wagen en de andere gemengd met koud rivierwater. Zelfs dat blijkt zo enorm warm te zijn dat we na een kwartier er even uit moeten. Het gevoel is echter zalig!

In het bad is een bende trekkers aan de alcohol geslagen. Groot jolijt, want de alcohol heeft blijkbaar snel zijn werking. Tot er een gast door de combinatie van alcohol, warm water en hoogte flauw valt in het water. Even is er lichte paniek om hem uit het water halen. Maar even stoer als hij is doet hij vijf minuten later alsof er niks gebeurd is. Wij drinken tijdens onze trek geen alcohol, in tegenstelling tot onze andere wandelvakanties. Geen risico’s nemen heet dat.


De hoteleigenaar is bijzonder aangenaam, vriendelijk en gastvrij. Hij staat zelf achter de kookpotten. Zijn vrouw en kinderen helpen hem en regelen alles in de eetzaal. In het toeristisch seizoen worden de lodges door het hele gezin gerund. Geen tijd om dan naar school te gaan. In de winter gaan de gezinnen vaak terug naar beneden, familie en warmere oorden opzoeken.

’s Avonds raken we aan de praat met een oudere Deense toerist. Hij heeft het Annapurna Circuit 30 jaar eerder gedaan toen hij nog “jong” was. Deze keer nam hij de jeep tot in Manang dat verder op de route ligt. Door veel te plots op grote hoogte te zitten besliste hij om op zijn eentje in omgekeerde richting naar beneden te trekken. Hij is een beetje ontgoocheld. Hij nam de jeeproute naar beneden en vindt dat er veel lokale landbouw verdwenen is. We tonen onze wandelkaart die aangeeft dat er overal alternatieven zijn en je helemaal niet de jeeproute moet nemen!

Van ons normale wandelvakantieritueel lezen komt weinig in huis. We zitten ’s avonds vaak gewoon aan tafel in de gemeenschappelijke eetzaal. Ik denk dat de visuele schoonheid van overdag zo overweldigend is dat er niet veel meer in ons hoofd bij kan. We nemen de tijd om alles te verwerken. Niet alleen de mooie uitzichten of het wandel op zich, maar ook de cultuur. Hoe mensen hier leven. Het stemt tot nadenken hoe wij thuis bezig zijn.

Wandelrapport

  • Naam: Annapurna Circuit
  • Datum: 7 november 2018
  • Etappe: 3, van Danakyu naar Chame, lunchpauze in Lata Marang
  • Duur: van 8h30 tot 15h30 (lunch van 11h30 tot 13h00): 7h00
  • Aantal kilometer: 12,33 km
  • Hoogtestijging: van 1.700 m naar 2.570 m

Wandelkaart

Annapurna Circuit D2 | van Tal naar Danakyu

Wat heet vroeg uit de veren als je al rond 9 uur ’s avonds in bed kruipt? Nachten zijn hier blijkbaar lang in de bergen. Vooralsnog slapen we gelijk roosjes. Na het ontbijt en ochtendrituelen moeten we eerst onze waterzak vullen. We hebben chloortabletten mee maar verkiezen toch het water van de safe drinking water stations.

In de grotere dorpen en stopplaatsen is er vaak een safe drinking water station. Water wordt hier gezuiverd en gedesinfecteerd. Water uit de bergrivieren is voor ons niet drinkbaar. Daarom moeten we dit zuiveren met onze meegebrachte chloortabletten. Maar dat smaakt meestal naar half zwembadwater. Dus is de keuze voor de waterstations snel gemaakt. We steunen daarmee ook de lokale economie! De filtersystemen worden door een externe firma gecontroleerd en onderhouden. Het gefilterd water is ook veel goedkoper en milieuvriendelijker dan flessenwater.


Vandaag starten we meteen via de wandelpaden. De jeeproute ligt aan de andere kant van de vallei. ’s Ochtends is het nog fris, maar door het wandelen moeten we al snel onze wandeltrui uitspelen. We volgen de rivier een stuk stroomopwaarts. Geleidelijk aan reiken de zonnestralen tot beneden in de vallei en zet alles in een zonovergoten groen. Op een gegeven moment beslist onze gids om de rivier over te steken en de jeeproute te nemen omdat het bergpad verder een tijd geleden is verschoven. We nemen geen risico’s.


Via de jeeproute komen we op een gegeven moment een viskwekerij tegen. Nu weten we waarom er vis op de menukaarten staat! We wandelen verder tot in Dharapani. Dat is onze stopplaats voor de middag.


Ook vandaag is het Nepalese festival Tihar aan de gang. Gisteren waren het de kraaien, vandaag wordt de hond geëerd. Loslopende honden zijn normaal in Nepal. Sommigen hebben zelfs een bloemenkrans gekregen. Als we het dorp willen uitwandelen worden we terug verwelkomd door de plaatselijke bevolking en krijgen een bloem voor geluk en voorspoed.


Het dorp uitwandelend hebben we zicht op de eerste besneeuwde toppen. Het is echter een zijvallei die we niet gaan nemen. Onze witte sneeuwtoppen laten nog even op zich wachten. Het geeft toch een zeer wonderlijk gevoel als we beseffen dat we naar die hoogten moeten. Voor we het tocht mogen verderzetten moeten we eerst de checkpost passeren met onze permit.

We hebben een vergunning van het Annapurna Conservation Area Project (ACAP) op zak. Dit geld gaat naar de werking van het beschermd natuurgebied.

Ook een Trekkers’ Information Management Systems (TIMS) card hebben we aangeschaft. Dit is een systeem om verloren trekkers sneller op te sporen en in geval van hulp dit te versnellen. Ons lijkt het meer een bureaucratisch systeem om mensen aan het werk te zetten.

Beide vergunningen heb je nodig vooraleer de trek te kunnen starten. Onze gids heeft die bij aankomst in Kathmandu geregeld.


In Toche komen we onze eerste stoepa tegen. Het zal niet te laatste zijn. Bij het verlaten van dit dorpje draaien we uiteraard aan de gebedsmolens.

Een gebedsmolen is een cilindervormige molen in metaal, hout of leer die om een verticale as draait. Op de buitenzijde staat een gebed of een mantra. Volgens het Tibetaans boeddhisme heeft het ronddraaien van een gebedsmolen hetzelfde effect als het uitspreken van de betreffende gebeden of mantra’s. De molen moet wel in de richting van de klok gedraaid worden, anders wordt het gebed achterstevoren gelezen.


Gebedsmolens zijn er in alle soorten en maten…

Een eindje verder zijn we op zoek naar de juiste weg. Het bergpad is in enkele maanden tijd veranderd in een gewone uitgegraven weg!
Hier groeit trouwens cannabis in het wild. Via rustige wegjes en landbouwpercelen wandelen we verder.


Danakuy wordt onze derde slaapplaats. Achter onze lodge zien we enkele sneeuwtoppen verschijnen. De zon is vandaag snel achter de bergen gezakt. Na aankomst zitten we op het terrasje een boek te lezen. Maar al snel zakken de temperaturen en maken we kennis met een typische avond in de bergen: rond de houtkachel, tussen de drogende was.


Wandelrapport

  • Naam: Annapurna Circuit
  • Datum: 6 november 2018
  • Etappe: 2, van Tal naar Danakyu, lunchpauze in Dharapani
  • Duur: van 8h15 tot 15h30 (lunch van 11h30 tot 12h30): 7h15
  • Aantal kilometer: 13,47 km
  • Hoogtestijging: van 1.700 m naar 2.190 m

Wandelkaart

Annapurna Circuit D1 | van Syange naar Tal

Vreemd genoeg sliep ik gisterennacht in terwijl het schoolfeest verderop nog aan de gang was. Dood op van de rit hier naartoe. We staan op en maken kennis met de eerste typische morgen in de bergen. Slaapgerief wegproppen, wandelkostuum in springen en tanden poesten. Bij dat laatste staan we tussen de andere reizigers van de lodge, buiten aan een serie lavabo’s waar het water rechtstreeks uit een bergbeekje wordt getapt. Ik ben er zo eentje die geen water in zijn gezicht spettert omdat het te koud is. Ik ga dat ook de hele reis volhouden. Het is fris maar de zon piept al over de hoogste toppen van de heuvels. Het beloofd een stralende dag te worden. We trekken naar de eetzaal voor het ontbijt. Hier maak ik kennis met Tibitan Bread. Met twee van die dingen en een omelet erachteraan kon ik er die voormiddag nogal goed tegen.

Tibitan Bread (foto: https://www.flickr.com/photos/lilyinnepal/)

Onze gids sprak hier nog over heuvels. Ze zijn amper 3.000 à 4.000 meter hoog. Vreemd genoeg zien we nergens sneeuwtoppen, terwijl we in een vallei wandelen met bergen van meer dan 7.000 meter rondom ons. Het zicht is gewoon geblokkeerd door de steile hellingen van de heuvels ervoor. Als ik tegen onze gids durf zeggen dat we in België geoefend hebben op heuvels van 150 meter kan hij zijn lach niet inhouden :-D.

Voor we echt aan onze tocht beginnen, klimmen we eerst naar de naastliggende Syange Waterfall. De waterval voedt via een grote metalen buis de plaatselijke elektriciteitsgenerator. We zijn verwonderd van deze schone waterval. Maar op dat moment beseffen we niet hoeveel we er die dag alleen al zullen tegenkomen…


Als ik onze andere oefensessie vernoem nabij de bekendste watervallen van België, de notabene kunstmatig gevormde watervallen van Coo met hun slordige 15 meter hoogteverschil schieten we terug in de lach :-D.

Dan beginnen we voor echt. Waterzak gevuld, rugzak op de schouders. We nemen de jeeproute omdat er op dit eerste stuk geen alternatief wandelpad is. Hier leren we dat onze buff dient om het stof in onze mond en neus tegen te houden als er een jeep of brommer voorbij zoeft.


In het eerste dorpje Jagat maken we kennis met de plaatselijke bevolking. Het is de eerste dag van het Tiharfestival, een vijf dagen durend festival van de Hindoes. Vandaag wordt de kraai vereerd. In het dorpje stonden kinderen klaar met een schaal met bloemen waar we geld konden doneren. In ruil kregen we een bloem voor geluk en voorspoed.


Tihar is het op een na grootste Nepalese festival na Dashain. Het wordt van groot belang geacht omdat het niet alleen de mens en de goden een bijdrage levert, maar ook aan de dieren zoals kraaien, koeien en honden die een intieme relatie met de mens onderhouden. Mensen maken patronen op de vloer van woonkamers of binnenplaatsen met behulp van materialen zoals gekleurde rijst, droge bloem, gekleurd zand of bloembladen buiten hun huis, wat bedoeld is als een heilig ontvangstgebied voor de Goden en Godinnen van het Hindoeïsme.
Kraaien en raven worden aanbeden door aanbiedingen van snoep en gerechten op het dak van huizen. Het krassen van kraaien en raven symboliseert verdriet en verdriet in het hindoeïsme, dus toegewijden bieden kraaien en raven voedsel om verdriet en dood in hun huizen te voorkomen.

Op een gegeven moment kunnen we een eerste keer de jeeproute verlaten en via kleine paadjes trekken. Vreemd genoeg zijn er maar heel weinig mensen die dit pad nemen. We stappen letterlijk het groen in. Ook hier komen we kleine nederzettinkjes, theehuizen en boerderijtjes tegen. De begroeiing is hier ondanks het winterseizoen zeer groen. En toch zien we her en der loofbomen die hun bladeren zijn verloren in de herfst. De seizoenen spelen met ons geest. De zon straalt ondertussen serieus veel warmte af en door de inspanning lopen we gewoon in shirt. Apart is dat we plots op een geïmproviseerd voetbalveldje terecht komen.


Aangekomen in Chyamch neemt onze gids ons mee naar het laatste restaurant van het dorp. Daar heeft hij immers de beste ervaring. We maken tot onze verwondering kennis met een zeer uitgebreide menukaart. Toch kiezen we voor het traditionele Dal Bhat. De keuken is aan de overkant van de straat getimmerd. De stoffige weg wordt regelmatig bewaterd zodat we stofvrij op het terras kunnen zitten. Alles voor de toerist!


Dal bhat is een traditionele maaltijd uit het Indiase subcontinent, populair in delen van Nepal, Bangladesh en India. Het bestaat uit gestoomde rijst en een gekookte linzensoep die dal wordt genoemd. Bhat betekent “gekookte rijst”.
Dal kan worden gekookt met ui, knoflook, gember, chili, tomaten of tamarinde, naast linzen of bonen. Het bevat altijd kruiden en specerijen zoals koriander, garam masala, komijn en kurkuma maar variëren per seizoen, plaats, etnische groep en familie. Gelukkig voor mij groeit er op deze hoge hoogte geen koriander!
Dal bhat wordt vaak geserveerd met plantaardige torkari, een mix van beschikbare seizoensgroenten en vaak ook een curry van kip.

Na de pauze mogen we eindelijk over een hangbrug wandelen! Het woeste water ruist onder onze voeten. De brug voelt trouwens zeer veilig aan. Veel zijn van Zwitserse makelij. De tijd van krakkemikkige houten hangbruggen is voorbij. Het terrein gaat ondertussen gestaag op en neer. Vlak kennen ze hier blijkbaar niet. Voor we op onze eindbestemming zijn mogen we onze eerste echte serieuze beklimming wandelen. Op het gemak sjokken we naar boven en draaien we regelmatig om om van het zicht te genieten.

De vallei splitst hier in twee en is zo gigantisch dat ik het niet op foto krijg. Laat de verbeelding maar spreken…


Op het einde van de beklimming bereiken we de poort naar het Manang District en verschijnt zeer plots een zeer brede vallei en bereiken we naast de meanderende rivier onze overnachtingsplaats in Tal. We hebben zowaar een aparte westerse wc naast onze kamer en een hot shower. Daar maken we gebruik van omdat we niet goed weten hoe lang we deze luxe nog gaan tegenkomen.

Het wordt zeer vroeg donker. Tegen 18 uur maken we dat we binnen zijn. In de eetzaal brandt boven de tafel één gloeilampje waar wij en een grote groep Duitsers ons eten proberen te vinden. Twee keer valt de elektriciteit uit. In de keuken wordt op het haardvuur gewoon verder gekookt alsof er niks aan de hand is. Het is buiten zeer koud geworden. De deur van de eetzaal staat gewoon open. We beseffen nog niet dat dit nog maar een milde avond is in de bergen…


Wandelrapport

  • Naam: Annapurna Circuit
  • Datum: 5 november 2018
  • Etappe: 1, van Syange naar Tal, lunchpauze in Chyamche
  • Duur: van 8h00 tot 15h00 (lunch van 11h15 tot 12h30): 7h00
  • Aantal kilometer: 13,19 km
  • Hoogtestijging: van 1.100 m naar 1.700 m

Wandelkaart

Annapurna Cirucuit D -36 | Derde hoogtestage

Misschien waren de heuvels in West-Vlaanderen ietwat te laag om echt te oefenen voor de Himalaya. Dus gingen we op zoek naar wat grotere bergen in ons land. Een concept die ik zelf nog niet kende kwam in mijn zoekmachine terecht toen ik wandelingen met het woord “hoogteverschil” zocht: de extratrails.

Extratrail?

Dat is in feite een bewegwijzerd parcours om veilig te kunnen traillopen. Trailrunning is een sport waarbij men loopt in een natuurlijke omgeving (bospaden, enkelsporige paden …) en vaak aanzienlijke hoogteverschillen. Wie deze sport beoefent meet zich in de eerste plaats met zichzelf en geniet volop van de ongerepte natuur.

Het ExtraTrail-Netwerk bevindt zich rond Spa, in de provincie Luik.

Op de website (https://extratrail.com/nl/) heb je keuze uit bijna 30 trails met verschillende lengtes (5 – 10 – 20 – 30 km). Daar vind je alle kaartmateriaal en te downloaden GPX-routes (die je kunt inladen in Google Maps).

Wij redeneerden dat wanneer je een trail kunt lopen, je die ook kunt wandelen. We kozen de rode trail van 23 kilometer rond Stavelot. Twee keer zijn we naar een ongelofelijke hoogte van 500 meter gewandeld. Het was ook de eerste keer dat we onze wandelstokken probeerden. Met wisselend succes overigens. Of deze wandeling een goeie oefening was voor de Himalaya moest nog blijken. Het was alleszins de moeite. Het pretpark Coo hebben we links gelaten, ook al stond daar het een en ander van rollercoastercredits


Wandelrapport

Naam: ExtraTrail Stavelot
Datum: zondag 30 september 2018
Aantal kilometer: 23,5 km
Duur: 5h 30m (11:15 – 17:30)
Startpunt: Toerismebureau Stavelot (abdij van Stavelot)
Vervoer: Cambio.
Bereikbaarheid met de trein: de trail passeert aan het station van Coo (kilometer 14) en kan van daar gestart worden.

Wandelkaart

De GPX is te downloaden op de website van ExtraTrail.