Zeebenen

Zonet met de trein aangekomen in Oostende, kom ik midden in een heuse stortbui terecht. Met windvlagen waar mijn paraplu onmiddellijk paraplu van slaat en mijn benen zeiknat worden omdat de regen aan zee blijkbaar horizontaal valt. Vanonder mijn regenscherm zie ik de plaatselijke populatie op deze doordeweekse avond gewoon buiten wandelen, doorweekt. Zonder paraplu, niemand die het nodig vindt om zich te beschermen tegen de regen. Er host hier zelfs iemand in zijn trui rond. Ter controle steek ik even mijn hoofd naar buiten om te zien of ik de bui echt wel zie hangen, zwiept het water me in de ogen. Deze Oostendenaren doen hier klaarblijkelijk niet moeilijk over. Er fietst hier zelfs een exemplaar met een bakfiets alwaar zijn kleine versie nat in het bad zit, gezicht voorwaarts in de striemende regen. Misschien kost het badwater hier stukken van mensen? Gehard zijn ze.
Ondertussen zit ik ergens binnen uit te druppen om zo meteen na een uur repeteren terug af te druipen richting binnenland, alwaar ik straks vermoedelijk dezelfde bui ga moeten trotseren, omdat het weer thuis altijd vanaf de Noordzee komt aanwaaien.

Brussel_BE_03.02.2020_Peter

Buurvrouw

Mijn buurvrouw voor het komende half uur komt tamelijk gestresseerd de wagon binnen gestrompeld met al haar laptop-, hand- en koffietassen en ploft zich schuin tegenover mij, met een diepe zucht neer. Ze opent de laptoptas en begint gejaagd een zoektocht in haar paperassen wat haar een Tupperwarepot met muesli oplevert. In haar handtas vindt ze na een korte ontdekkingsreis een bokaal bio-yoghurt die ze in de pot met mueslies kapt. Ze begint verwoed te roeren met een lepel die ooit eens is blijven plakken tussen de huissleutels en een pakje papieren zakdoeken. Wanneer het papje slap genoeg is om zonder knabbelen naar binnen te spelen verslindt ze haar ontbijt bijna met pot en al, ondertussen furieus op haar telefoon aan het tokkelen met toetsenbordgeluid op maximum. Vervolgens, alsof het haar plots te binnen schiet, graait ze nogmaals in de handtas en haalt poeders, zalven en stiften uit om er, na een kwartier mee aan de slag te zijn geweest, mooi uit te zien gloeien en blozen. Dan, wanneer we ons gezamenlijk station van uitstappen naderen pakt ze haar spullen onder haar beide oksels, gaat alvast aan de deur staan en steekt haar telefoon tussen oor en schouder en belt met de mededeling dat ze een kwartier te laat zal toekomen wegens haar treinvertraging. Ik kijk op mijn horloge en zie dat onze trein 5 minuten te vroeg op zijn bestemming zal aankomen.

Brussel_BE_31.01.2020_Peter

DON’T REMOVE ART

Don’t remove ART
OranjeboomstraatBrugge_BE_09.01.2016

Removed ART
Oranjeboomstraat_Brugge_BE_ 18.01.2016