Annapurna Circuit D1 | van Syange naar Tal

Vreemd genoeg sliep ik gisterennacht in terwijl het schoolfeest verderop nog aan de gang was. Dood op van de rit hier naartoe. We staan op en maken kennis met de eerste typische morgen in de bergen. Slaapgerief wegproppen, wandelkostuum in springen en tanden poesten. Bij dat laatste staan we tussen de andere reizigers van de lodge, buiten aan een serie lavabo’s waar het water rechtstreeks uit een bergbeekje wordt getapt. Ik ben er zo eentje die geen water in zijn gezicht spettert omdat het te koud is. Ik ga dat ook de hele reis volhouden. Het is fris maar de zon piept al over de hoogste toppen van de heuvels. Het beloofd een stralende dag te worden. We trekken naar de eetzaal voor het ontbijt. Hier maak ik kennis met Tibitan Bread. Met twee van die dingen en een omelet erachteraan kon ik er die voormiddag nogal goed tegen.

Tibitan Bread (foto: https://www.flickr.com/photos/lilyinnepal/)

Onze gids sprak hier nog over heuvels. Ze zijn amper 3.000 à 4.000 meter hoog. Vreemd genoeg zien we nergens sneeuwtoppen, terwijl we in een vallei wandelen met bergen van meer dan 7.000 meter rondom ons. Het zicht is gewoon geblokkeerd door de steile hellingen van de heuvels ervoor. Als ik tegen onze gids durf zeggen dat we in België geoefend hebben op heuvels van 150 meter kan hij zijn lach niet inhouden :-D.

Voor we echt aan onze tocht beginnen, klimmen we eerst naar de naastliggende Syange Waterfall. De waterval voedt via een grote metalen buis de plaatselijke elektriciteitsgenerator. We zijn verwonderd van deze schone waterval. Maar op dat moment beseffen we niet hoeveel we er die dag alleen al zullen tegenkomen…


Als ik onze andere oefensessie vernoem nabij de bekendste watervallen van België, de notabene kunstmatig gevormde watervallen van Coo met hun slordige 15 meter hoogteverschil schieten we terug in de lach :-D.

Dan beginnen we voor echt. Waterzak gevuld, rugzak op de schouders. We nemen de jeeproute omdat er op dit eerste stuk geen alternatief wandelpad is. Hier leren we dat onze buff dient om het stof in onze mond en neus tegen te houden als er een jeep of brommer voorbij zoeft.


In het eerste dorpje Jagat maken we kennis met de plaatselijke bevolking. Het is de eerste dag van het Tiharfestival, een vijf dagen durend festival van de Hindoes. Vandaag wordt de kraai vereerd. In het dorpje stonden kinderen klaar met een schaal met bloemen waar we geld konden doneren. In ruil kregen we een bloem voor geluk en voorspoed.


Tihar is het op een na grootste Nepalese festival na Dashain. Het wordt van groot belang geacht omdat het niet alleen de mens en de goden een bijdrage levert, maar ook aan de dieren zoals kraaien, koeien en honden die een intieme relatie met de mens onderhouden. Mensen maken patronen op de vloer van woonkamers of binnenplaatsen met behulp van materialen zoals gekleurde rijst, droge bloem, gekleurd zand of bloembladen buiten hun huis, wat bedoeld is als een heilig ontvangstgebied voor de Goden en Godinnen van het Hindoeïsme.
Kraaien en raven worden aanbeden door aanbiedingen van snoep en gerechten op het dak van huizen. Het krassen van kraaien en raven symboliseert verdriet en verdriet in het hindoeïsme, dus toegewijden bieden kraaien en raven voedsel om verdriet en dood in hun huizen te voorkomen.

Op een gegeven moment kunnen we een eerste keer de jeeproute verlaten en via kleine paadjes trekken. Vreemd genoeg zijn er maar heel weinig mensen die dit pad nemen. We stappen letterlijk het groen in. Ook hier komen we kleine nederzettinkjes, theehuizen en boerderijtjes tegen. De begroeiing is hier ondanks het winterseizoen zeer groen. En toch zien we her en der loofbomen die hun bladeren zijn verloren in de herfst. De seizoenen spelen met ons geest. De zon straalt ondertussen serieus veel warmte af en door de inspanning lopen we gewoon in shirt. Apart is dat we plots op een geïmproviseerd voetbalveldje terecht komen.


Aangekomen in Chyamch neemt onze gids ons mee naar het laatste restaurant van het dorp. Daar heeft hij immers de beste ervaring. We maken tot onze verwondering kennis met een zeer uitgebreide menukaart. Toch kiezen we voor het traditionele Dal Bhat. De keuken is aan de overkant van de straat getimmerd. De stoffige weg wordt regelmatig bewaterd zodat we stofvrij op het terras kunnen zitten. Alles voor de toerist!


Dal bhat is een traditionele maaltijd uit het Indiase subcontinent, populair in delen van Nepal, Bangladesh en India. Het bestaat uit gestoomde rijst en een gekookte linzensoep die dal wordt genoemd. Bhat betekent “gekookte rijst”.
Dal kan worden gekookt met ui, knoflook, gember, chili, tomaten of tamarinde, naast linzen of bonen. Het bevat altijd kruiden en specerijen zoals koriander, garam masala, komijn en kurkuma maar variëren per seizoen, plaats, etnische groep en familie. Gelukkig voor mij groeit er op deze hoge hoogte geen koriander!
Dal bhat wordt vaak geserveerd met plantaardige torkari, een mix van beschikbare seizoensgroenten en vaak ook een curry van kip.

Na de pauze mogen we eindelijk over een hangbrug wandelen! Het woeste water ruist onder onze voeten. De brug voelt trouwens zeer veilig aan. Veel zijn van Zwitserse makelij. De tijd van krakkemikkige houten hangbruggen is voorbij. Het terrein gaat ondertussen gestaag op en neer. Vlak kennen ze hier blijkbaar niet. Voor we op onze eindbestemming zijn mogen we onze eerste echte serieuze beklimming wandelen. Op het gemak sjokken we naar boven en draaien we regelmatig om om van het zicht te genieten.

De vallei splitst hier in twee en is zo gigantisch dat ik het niet op foto krijg. Laat de verbeelding maar spreken…


Op het einde van de beklimming bereiken we de poort naar het Manang District en verschijnt zeer plots een zeer brede vallei en bereiken we naast de meanderende rivier onze overnachtingsplaats in Tal. We hebben zowaar een aparte westerse wc naast onze kamer en een hot shower. Daar maken we gebruik van omdat we niet goed weten hoe lang we deze luxe nog gaan tegenkomen.

Het wordt zeer vroeg donker. Tegen 18 uur maken we dat we binnen zijn. In de eetzaal brandt boven de tafel één gloeilampje waar wij en een grote groep Duitsers ons eten proberen te vinden. Twee keer valt de elektriciteit uit. In de keuken wordt op het haardvuur gewoon verder gekookt alsof er niks aan de hand is. Het is buiten zeer koud geworden. De deur van de eetzaal staat gewoon open. We beseffen nog niet dat dit nog maar een milde avond is in de bergen…


Wandelrapport

  • Naam: Annapurna Circuit
  • Datum: 5 november 2018
  • Etappe: 1, van Syange naar Tal, lunchpauze in Chyamche
  • Duur: van 8h00 tot 15h00 (lunch van 11h15 tot 12h30): 7h00
  • Aantal kilometer: 13,19 km
  • Hoogtestijging: van 1.100 m naar 1.700 m

Wandelkaart

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.