Op een onbewoond eiland

Welgeteld 4 seconden beslissingstijd had ik nodig om de vers uitgebrachte legodoos 21322 te kopen: Pirates of Barracuda Bay. En toch was het een uitgestelde aankoop. Eentje van ruim 30 jaar. Want in het jaar onzes Heren 1989 kwam de legendarisch Legodoos 6285 uit: Black Seas Barracuda, ofwel het piratenschip. Ik heb die toen bij iedere bezoek aan de plaatselijke stock americain kwijlend in mijn handen gehad en steeds moeten terugzetten. Als 11-jarige had ik niet het fortuin om zo’n groot schip te kopen.
Legodoos 6270, Forbidden Island, uit datzelfde jaar, had ik wel. Ontelbare keren heb ik deze set afgebroken en herbouwd, dat ik het zelfs vanbuiten kon. Met 164 steentjes was dat achteraf gezien ook niet zo’n geweldige prestatie. In den tijd was het echter mijn grootste Lego set en figureerde in mijn eigen gebouwde kleine dorpje als attractie/darkride/museum, dat geïnspireerd was na het openen in 1991 op Los Piratas in Bellewaerde, dat op nog geen drie kilometer van onze deur lag. Ik was toen inmiddels rijp om naar het middelbaar te gaan, maar de coming out dat ik toen nog met Lego speelde doe ik hier voor het eerst…

Wat ik aan lego leuk vind is het bouwen, het creëren, al van kinds af aan. Waarschijnlijk daarom dat ik tegenwoordig af en toe een nieuwe set koop. Om dat gevoel van vroeger terug op te sporen (of de kleine sets van toen te compenseren?) Tijdens het bouwen van deze set werd ik teruggeworpen naar begin jaren negentig. Een zalig gevoel waarbij mijn herinneringen en het bijhorende gevoel van toen terug naar het heden werd gebracht. Dat gevoel is na enkele dagen wat weggeglipt. Hoe kan het ook anders. Door de lange periode tussen toen en nu heb ik dat ook wel geromantiseerd. Want de tijd die ik nu kan steken in het bouwen en zelf verzinnen en creëren is bijna nihil in vergelijking met de zeeën van tijd toen. Het is een zalig gevoel wanneer er tussendoor resultaat is, als er een creatie tot stand komt. Maar afgewerkt staat het daar dan gewoon statisch te staan. Als bevroren. Hoe prachtig iets ook is, als het proces gestopt is, is het tot leven komen ook gestopt en lijkt het voorwerp ook doods en kan ik alleen maar nostalgisch kijken op de manier hoe het ontstaan is. Het goede gevoel van het bouwproces ebt weg in de tijd.

Los Piratas is inmiddels verdwenen. Mijn Lego sets van vroeger hebben de oversteek naar Brussel gemaakt en liggen door elkaar in een nog ongeopende plastic zak te wachten op een bouwproces die nooit meer lijkt te komen omdat ik er geen tijd in steek. Ik heb als volwassen terug een paar sets gekocht die op hun alleen al groter zijn dan al mijn Lego van vroeger samen. Het bouwen en het boekje volgen is leuk. Ik blijf echter op mijn honger zitten om terug zelf aan de slag te gaan en uren bezig te zijn om een paar blokjes op de juiste plaats te krijgen zodat ze bijvoorbeeld een perfecte rotsformatie of een perfect gemodelleerd huisje worden.

Twee jaar eerder…

Het is een beetje zoals Jack Sparrow en zijn Black Pearl. Ik wilde altijd al de Black Seas Barracuda hebben. In 2018 kreeg ik hem alvast te pakken… in een heel kleine versie bij de doos van 60 jaar Lego. Hij staat hier sindsdien in de boekenkast. Ik heb de foto alvast wat ingezoomd zodat mijn schip wat ontzagwekkender overkomt.

Fotobijlage
De bouw van een eiland

Fotobijlage
Eindelijk een schip!

Maar het treurige is dat het schip na een hevige storm is aangespoeld op een onbewoond eiland en gebroken is in drie stukken. Nu heb ik nog altijd mijn piratenschip niet…

Voor de aandachtige bezoeker

Wat is nu dat andere gebouw waar uw lief zit aan te bouwen hoor ik je denken!? Wel, het is de oude viswinkel. Net zoals alle andere legodozen breek ik mijn creaturen gewoon direct af om te herbouwen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.