Afgebrand

Of aangeblust, zoals je wilt.
Dat mijn lief en ik graag kaarsen branden als wachtbakens kon je hier al lezen. Verder zijn we in ons nest niet zo doordrongen van tradities. We worden reeds blij als we ietwat regelmaat in ons leven behalen tussen de drukke agendapunten en werkschema’s door. De dagelijkse gewoonte van ons kopje koffie op de bank na het avondeten daargelaten, heeft mijn lief nog één echte traditie in ons gezamenlijk bestaan geïntroduceerd. Wij speuren ieder jaar begin december de kerstmarkt van Brussel af naar dat ene kerststalletje waar een vriendelijke mevrouw uit Zwevezele ons zeer geduldig helpt bij het kiezen naar de ware kaars*. Dat wij juist dat stalletje uitpikken is dat deze zelfgemaakte kaarsen ontzettend mooi krullen tijdens hun smeltproces. Ze vormen een waar kunstwerkje. Plus… ze zijn enorm!

Kaars
Lief met Kaars, jaargang 2014 (met links het stoffelijk overschot van jaargang 2013)

De grootste moeite hebben we bij het zoeken naar de juiste kleur dat past in ons interieur. We moeten daar toch een jaar op kijken en ze moet een heel jaar meegaan. Daarom worden verschillende berekeningen gepleegd om in te schatten wanneer de kaars haar loodje gaat leggen. Te snel smelten zou een gat in ons decor veroorzaken. Niettemin hebben we vorig jaar een serieuze rekenfout gemaakt. Onze kaars brandde lustig door het eindejaar tot halverwege januari. Wij hebben op de laatste dag van de kerstmarkt een uur langer staan rekenen dan anders, omdat we een veel kleinere kaars nodig hadden. Het is een donkerblauwe geworden.

*Wat mijn lief met kaarsen heeft weet ik niet, maar toen ik eens met het lumineuze idee kwam om van die elektrische namaaktheelichtjes te kopen kreeg ik de wind van voren. Een echte kaars is sfeervoller, moet ik toegeven.

3 reacties

Wil je iets vertellen?