Hoofdstuk 4.1 – Tochten

De Tokyo Tapes #1

Voor dit schrijfsel gaan we even een paar maand terug in de tijd. We schrijven januari 2016 en dat in mei 2016:

“Laten we een citytrip doen!”
“Wanneer vertrekken we?”
“April, dat is nog een gat in de agenda.”
“Wat denk je van Tokyo?”
“Dat ligt aan de andere kant van de wereld!”
“Het kost ons maar 400 euro, op en neer.”
“Daar kunnen we niet voor sukkelen.”

Een week later was alles geregeld. Japan stond helemaal bovenaan de lijst van bestemmingen te prijken die ik wilde doen. Na onze reis staat het daar nog!

Op de planning stond vier dagen stadsbezoek aan Tokyo, een dag in het tempelcomplex in Nikko en een dag naar Mount Fuji en Hakone. De meeste gestelde vraag die we echter kregen was of er daar ook pretparken waren? “Ja,” zei ik altijd, “Maar dat is niet het doel van onze reis. We gaan wel Disneyland bezoeken”. Alsof dat geen pretpark is. “Hebben ze dat daar ook?” was de steevast volgende vraag. Dat we maar liefst vier dagen van ons kostbare leven gingen spenderen in Tokyo Disney durfde ik niet te luid zeggen. Ik wilde niet dat mensen ons nog zotter zouden verklaren.

Wij halverwege naar Brussels Airport, waar we als een van de weinige na de aanslagen van 22 maart de lucht in vlogen.

Wordt vervolgd…

Hiking #2 – Het land van de leisteen

Vorige vrijdag 1 april was het mijn verjaardag en daarom trokken we de Dardennen in alwaar wij de dag erop fris en fruitig een heuse avonturenwandeling begonnen. Zo stond het toch in het boekje dat ik mee had. De wandeling liep grotendeels door bossen ten zuiden van Bertrix en startte in het plaatsje Orgeo. We kwamen voornamelijk niemand tegen behalve een verdwaalde boer, verdwaalde trekstertjes en een verdwaalde rallywagen. De bossen waren gekenmerkt door bosbouw. Daardoor zagen we dennenbomen van allerlei pluimage, groot en klein. Halverwege onze tocht, kwamen we aan de voet van Château des Fées (een oude Romeinse kampplaats op een beboste heuvelrug waar nu feeën wonen), een bende trekstertjes tegen. Deze moderne feeën waren al een uur in de verkeerde richting aan het wandelen, bleek toen ze ons om hulp vroegen. Net op Child Focus gekeken, ze zijn op heden niet vermist.

Na het intermezzo terug in de stilte van de natuur. Echter, wat heuvels later kwamen we terecht in een heuse rallywedstrijd voor oldtimers. Het haar werd bijna van onze benen gereden. Als slotstuk deed de wandeling de oude en gesloten spoorlijn L163A aan. Het eerste deel wordt toeristisch uitgebaat om te wandelen en te fietsen. De spoorlijn moest bij de bouw op enkele plaatsen uitgehakt worden waardoor er indrukwekkende leisteenhellingen ontstonden. Er werden grote kunstwerken gebouwd zoals viaducten, 3 lange tunnels en de imposante brug Pont de la Blanche. We kwamen onderweg nog een verdwaalde rallypiloot tegen die een verkeerde weg had ingeslagen en offroad was gegaan. Hij keek ons nogal beteuterd aan toen hij voor onze neus terugdraaide. Op het einde van de spoorlijn kregen we te maken met omgevallen bomen, dichte begroeiing en beken die langs dit laatste en ongebruikte traject hun weg begonnen te meanderen. We moesten over een afstand van ongeveer 750 meter geregeld over water springen en over bomen klauteren. De natuur was bezig om de ingrepen van de mens te overmeesteren. Een oude tunnel van maar liefst 675 meter kwam in zicht. Door te veel aan slib op de bodem van de tunnel zijn we uit de bedding moeten klauteren om de tunnel over te wandelen in plaats van er door. Een kilometer of twee later konden we terug op de bedding wandelen en eindigden we de terug in Orgeo.

We wandelden uiteindelijk (en hebben er niet om gedaan) exact 1979 meter, mijn geboorte jaar! Wie deze of andere wandelingen wil doen in de Ardennen en omstreken, kan terecht op de website http://www.originelewandelingen.be. Onze wandeling is te vinden op Het land van de Leisteen.

Runkeeper

Hiking #1 – Tervuren – Pécrot

Me-time op zondag. Alleen thuis in de zetel hangen kon fijn geweest zijn maar ik snakte naar de zon. Dat in februari. Van ongeduld gesproken. Zon was er trouwens volop vandaag. Tussen zeer mooie wolkenpartijen door. Ik nam de metro in hartje Brussel richting Montgomery om daar het iconische trammetje 44 te nemen richting Tervuren. De tramlijn ligt aan de oevers van verschillende grote parken en rijdt op een gegeven moment volledig in het groen. Het station van Tervuren ligt net buiten het Brussels Gewest. Daar aangekomen moest ik een kleine kilometer wandelen op zoek naar het eerste knooppunt.

Via de wandelknooppunten plan ik vaker wandelingen doorheen het land. Via de website www.wandelknooppunt.be zijn de punten handig aan te klikken en handig te importeren in de gelijknamige app. Wandelingen tracken doe ik met de app Runkeeper. Vandaag wandelde ik aan de hand van de knooppunten “Zuid-Dijleland”, ten zuiden van Leuven in het Vlaams Gewest.

Wandeling Tervuren-Pécrot

Eerst door het park van Tervuren (aan het Midden-Afrikamuseum) richting het Zoniënwoud waar ik niet echt helemaal in ben geweest maar de oostelijke bosrand heb gevolgd in nogal wat modderige dreven. Doordat ik mijn wandeling op de luchtfoto had gepland kon ik voor de nodige afwisseling zorgen. Ik verliet het Zoniënwoud om in het heuvelachtige landbouwgebied van Overijse te duiken. Onverharde landbouwwegen tussen de akkers wisselden elkaar af met kleine bosjes in de valleien. Na de dorpjes Loonbeek en Neerijse werd het platter en zat ik tenvolle in de natte weilanden en natuurgebieden aan de oever van de Dijle. Aankomen deed ik niet waar ik gestart was maar in het station van Pécrot, net in het Waalse Gewest. Daar nam ik na een slordige 24 kilometer wandelen de trein terug via Ottignies naar Brussel. Diversiteit troef deze namiddag.

Alternatief Londen

Elk jaar vertoeven we een paar dagen in Londen. Omdat het lief af en toe een musical wil meepikken en New York niet echt om de hoek is. Londen is off course een fijne stad. De meest toeristische paadjes hebben we nu toch al betreden zodat het tijd werd voor een alternatief ofwel in het Engels: The Alternative London Walking Tour. Het concept is eenvoudig. Met een gids verkenden we gedurende twee uur de buurt van Brick Lane in oost-Londen op zoek naar streetart. Veel kunstwerken zijn er gewoon illegaal geplaatst. Of dit alles nu vandalisme of kunst was mochten we zelf oordelen.
Veel kunstwerken zijn vergankelijk en zullen trouwens niet overleven. Niet omdat ze per se illegaal zijn en daardoor moeten verdwijnen, maar omdat de mens nu eenmaal ingrijpt in een stad. Binnen een paar jaar zal de grote vogel van de Gents kunstenaar Roa misschien niet meer bestaan omdat er op het naastliggende terrein zal gebouwd worden.
De geschiedenis van de wijk kregen we er trouwens gratis bovenop. Gratis? Ongeveer. We mochten de gids tippen wat we wilden, naargelang onze tevredenheid. Een aanrader!

Website: www.alternativeldn.co.uk

Duistere magie in Disneyland

Al jaren bezoeken wij Disneyland. Dat van Parijs bedoel ik dan. De magie en sfeer in een Disneypark is, in vergelijking met andere pretparken, uniek en niet te evenaren. Vele nabootsingen en afkooksels ten spijt, andere parken kunnen niet tippen aan wat de imagineers van Disney creëren: je overweldigen en onderdompelen in een sfeer, tijd en landschap die je alleen nog kent van de fantasie uit je kindertijd. Onbeschaamd op avontuur in een jungle, canyon, ruimte- of piratenschip, niemand die daar opkijkt als je tussen de peuters op een veel te krap molentje gaat kruipen. Alleen kan het terug afstrompelen nogal voor wat hilariteit tussen het kijkpubliek zorgen.

In vergelijking met de zusterparken overal te wereld is het Disneyland Park het mooiste en indrukwekkendste van alle Magic Kingdoms. Het contrast met buur Walt Disney Studios, het mottigste Disneypark ooit, kan niet groter zijn. Bij opening in 2002 stonden er slechts drie echte attracties. Ondertussen zijn er de laatste jaren een serieus aantal investeringen geweest om dat misbaksel terug op de rails te zetten. Met succes overigens. Het is er drukker dan ooit. Het voelt althans drukker aan…

Uuuuuren moet je wachten. Vooral in de restaurants. Het lijkt wel of ze daar al het nodige doen om de capaciteit laag te houden. Terwijl je vanuit de wachtrij op de onkunde van het personeel zit te kijken word je steeds nerveuzer om uiteindelijk bijna zelf achter de toog te springen om het over te nemen. Efficiëntie lijkt niet in het contract van de werknemers te staan. Zeker niet van degene in de restaurants waar er sprake is van een vierdubbele functie: bestellingen opnemen, afrekenen, bekers met drank vullen en het ingepakte eten op een plateau zwieren. Dat zorgt voor nogal wat organisatorische moeilijkheden.

Het begint al bij de keuze van het menu. Disney slaagt er in om onmogelijke combinaties bij elkaar te zetten zodat nogal wat mensen wel iets niet lusten. Dat zorgt voor onnodige discussie, terwijl er niks aan te veranderen is. Wil je geen vieze fruitsla bij je menu dan moet je die maar in de vuilbak kieperen. Tijdens het bestellen of afrekenen valt het kassasysteem zo vaak plat, meestal omdat er een tikfout is ingevoerd. Blijkbaar kan alleen een supervisor dat euvel herstellen. Die is gewoonlijk verdwenen of bezig met een probleem aan een andere kassa. Wanneer je dan eindelijk kan afrekenen val je eerst achterover van de prijs. Pijnlijk! Vooral voor je portemonnee.

Gelukkig ben je dan al een stap dichter. Het personeelslid moet zich dan wagen in een mierennest van collega’s, waarbij iedereen er op los grabbelt. Bekers met drank vullen is moeilijk, want ze moeten wel meer dan vijf soorten frisdrank onthouden! Ik maakte laatst mee dat de juffrouw in kwestie mijn dessert in vlammen liet opgaan! Ze had per ongeluk het papieren zakje waarin mijn nagerecht zat verpakt tegen de bovenhangende warmte-elementen gehouden. Blussen stond duidelijk niet in haar functieomschrijving. Ze gaf het brandende ding ietwat paniekerig af in de keuken waar ze hopelijk wel wisten wat ze er mee moesten. Onkunde alom. Heb je geluk, dan vergeten ze niks. In sommige restaurants krijg je nog een bonnetje om in een andere rij bepaalde voedselpakketten op te halen, terwijl het andere eten op je plateau al zijn warmte staat te verdampen.

Wanneer je dan eindelijk deze stappen hebt overleefd van de honger is er meestal nog één probleem: een zitplaats vinden! Dat is niet evident en vaak moet je in verspreide slagorde het voedsel verorberen. Maar zelfs in deze omstandigheden is er nog sprake van geluk. Meestal sluit Disney de helft van de restaurants en het liefst op drukke dagen. Dan mag je door de helft van het park op queeste naar een ander, gelijkwaardig restaurant. Want zeg nu zelf, als je zin hebt in pizza, ga je ook niet meteen hamburgers in de plaats eten.

Hoe de kwaliteit van het eten in al die jaren is gedaald en omgekeerd evenredig de prijs gestegen is schandalig. Nu eet je in de restaurants met tafelbediening wat ze in een grootkeuken serveren voor de prijs van een klasse restaurant. Vorige keer hebben we bij het nieuw geopende Chez Remy gegeten. Volgens meneer de directeur van Disney zelf is daar dè nieuwe standaard te vinden wat ze in beide parken willen introduceren. Voor veertig (!) euro bestond het voorgerecht uit wat bladeren sla, twee kerstomaatjes en wat reepjes kaas. Verse ingrediënten, dat wel. Maar zeer karig. Het hoofdgerecht was een biefstuk. Waarschijnlijk hadden ze een lap van een zieke koe gesneden, die al een week gestorven was. Taai en lauw. Het dessert was een enorme tiramisu waar de mascarpone werd vervangen door een soort blubber en afgewerkt met koffiesmaak. Dit was geen al te beste beurt.

Het wordt jaar na jaar erger. Ik heb respect voor het personeel aangezien ik zelf nog in een pretpark heb gewerkt, maar het personeel in Disneyland is tegenwoordig werkelijk zo gedemotiveerd dat ze de gehele sfeer van het park onderuit halen. Klantvriendelijkheid is ver te bespeuren. Drukke dagen zijn niet meer te doen. Het personeel kan dat niet aan. Zeer jammer. Ik twijfel of ik mijn abonnement nog ga verlengen… :/