Hoofdstuk 2

Na de pauze

“Na de Pauze” is niet alleen een theatervoorstelling van Herman Finkers, waarvan ik net het zeer leuke boek De cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet door uit heb, maar ook de periode van afgelopen weken dat ik hier weinig potten heb gebroken op dit weblogspul. Ik wil me vooral niet verdedigen of verontschuldigen. Niemand zit immers te wachten op een volgende schrijfsel van mij zoals niemand zit te wachten op een nieuw album van pakweg Danna Winner (ik schrok mij een ongeluk toen ik haar tegenkwam in de Mediamarkt op de hoes van haar nieuwe cd, die tanden!). Ik ben baas over mijn eigen webstek en als een Verlicht Despoot deel ik hier de lakens uit. Dat ik gewoon geen inspiratie had is de onofficiële uitleg. Dat heb ik wel eens. Creatie of zin hebben in iets creëren komt bij mij in vlagen. Vandaar sommige stilteperioden. En eigenlijk is dit bericht volledig achterhaald omdat ik deze week al terug uit mijn sloffen ben geschoten met eerdere berichten. Zo ben ik wel: een georganiseerde chaos. Waarschijnlijk dat daarom Brussel mij wel ligt als woonplaats.

Tijdens de pauze had ik geen gevoel van stilzitten. Integendeel. Ik schreef. En hoe! Een uittreksel uit de eerste schrijfselen:

In deze digitale wereld is het aanschaffen van een “echt” notitieboekje een misschien wat vreemde keuze. Op mijn werk doe ik er alles aan om papierloos door mijn werkdag, vestigingen en werven te gaan. Ook in mijn persoonlijke leven merk ik dat alleen boeken en partituren nog van echt papier zijn. Terwijl ik vroeger ettelijke balpennen per jaar leeg schreef. Ik mis die ambacht van het schrijven. Op dit moment heb ik zelfs al kramp in mijn rechterhand zodat ik mij afvraag of dit notitieboekje een lang leven is beschoren. Als ik zie hoe mijn handschrift is toegetakeld na jaren in onbruik en ik moet nadenken over woorden zonder spellingscontrole en ik niet goed meer weet waar ik het koppelteken moet plaatsen, en zinnen start en ze niet kan uitwissen omdat ik niet weet hoe ik ze kan eindigen.

Vaak zit ik in mijn hoofd met te veel aan gedachten die malen. Dat proces kreeg telkens een nieuwe voedingsbodem omdat ik geen rust vond en geen uitlaatklep had. Hoewel ik actief muziek speel, lees, vaak op reis ga, veel vrienden zie, voelde ik een te kort aan iets. Lang heb ik daarmee geworsteld. Iets zinvols die ook niks met mijn werk zou te maken hebben zodat ik echt ruimte kan vrijmaken in mijn hoofd. Iets ambachtelijks voelde ik aan. Toen schafte ik voor de driehonderdste keer een notitieboekje aan. Omdat ik altijd denk daar mijn ei in kwijt te kunnen. Om daar hele kunstwerken in voort te brengen. Waarom ik het altijd zo groots zie is mijn voor een deel een raadsel. Misschien omdat ik echt iets wil voortbrengen of creëren die de moeite waard is. Als ambachtslui. Maar die hebben eerst een hele leerschool voor de kiezen waar de techniek onder de knie moeten krijgen. Dat weet ik zelf doordat ik in mijn muzieklessen ook eerst techniek aanleer vooraleer ik aan de slag ga met echt muziek maken. Maar weten en beseffen en er naar handelen is totaal iets anders. Zo ga ik vaak holderdebolder een muziekstuk op muzikaal vlak instuderen terwijl ik nog over de noten struikel. Dat gepassioneerd iets willen doen zonder eerst een kader te scheppen. Soms komen daardoor mooie dingen tot stand. Maar ik hou dat niet vol.

Om nu terug te komen op dat notitieboekje. Ik begon gewoon ouderwets te schrijven met een balpen op papier wat er maar in mij opkwam. Een soort “uitvloeien” van gedachten. De gevolgen waren redelijk snel voelbaar: ik kreeg mentale rust want ik schreef de zaken op die al lang in mijn hersenpan bleven roeren. Niet dat ze daarmee per se oplosten. Maar ze zo blauw op wit zien staan op papier gaf het een soort van officieel karakter waar ik na verloop van tijd inzichten kreeg die mij een stuk verder brachten. Nog een gevolg was een betere concentratie. Ik schrijf meestal op de trein, in een koffiebar of thuis aan tafel terwijl ik geen digitale invloeden heb. Mijn gsm staat nu vaker gewoon op vliegtuigmodus en niet alleen om batterij te sparen maar om die doorlopende stroom aan communicatie een halt toe te roepen. Een ander gevolg was dat ik dit webloggeval in testbeeldmodus liet gaan. Mijn ei kon ik kwijt in mijn gedachtenboekje, waar er geen censuur bestaat. Dat is trouwens het grootste gevolg. Aangezien ik het boekje met niemand deel is er ook geen reden om in stoefmodus te gaan zodat ik echt kan schrijven zonder rekening te houden met externe factoren. Eindelijk lijk ik iets te doen waarmee ik de tijd laat vertragen. Hiermee kan ik doel 2, 5, 6 en 7 van mijn goede voornemens inlossen. Benieuwd of het een lang leven is beschoren. Ik heb er goeie hoop in. En om even terug te keren op het ambacht zelf van schrijven. De geur van de inkt aan mijn vingers, mijn handschrift terug bijschaven tot iets moois, het vlakke papier die begint op te bollen waar de balpen is gepasseerd… dat alleen al is heerlijk. Of er nu grote romans uit gaan voortspruiten? Daarvoor is mijn techniek nogal abominabel. Dat is ook het doel niet.

We zijn nu exact een maand verder en ik merk een soort van evenwicht ontstaan tussen mijn gedachtenboekje en wat ik hier kwijt wil op dit stukje internet. Dat komt dus goed na die pauze.

Een diepe put (3)

Tussen verschillende werelden

Vaak heb ik het gevoel dat ik tegelijkertijd in verschillende werelden sta. Met mijn ene been sta ik bijvoorbeeld in het nu en met mijn andere in het digitale. Dit is een zeer concreet en hedendaags fenomeen. Alleen maakt het alles een beetje ingewikkelder. Tegelijkertijd ergens zijn én ergens aan denken die verschillend is van elkaar. Vroeger had ik dat vaak wanneer ik met de auto reed en plots besefte ettelijke kilometer verder te zijn. Zo erg ernstig als tegenwoordig had ik dat nooit. Zou het echt een fenomeen van deze tijd zijn? Ik zwalp tussen lichamelijke en geestelijke statussen. Dat maakt dat geen van beide intens beleefd worden. Behalve bij serie kijken, lezen, concerten en waarom ook niet eens mijn werk te vernoemen. En dan nog! Trouwens, romantiseer ik vroeger niet? Was ik ook niet vlug afgeleid?

Android op vliegtuigmodus. Windows op stiltetijd.

Op dit ogenblik zou ik één status moeten zijn. Die van het nu. Er zou niets anders mogen zijn die mij kan afleiden buiten enkele oerelementen: een tikkende klok, pratende mensen op straat, het ruisen van de koelkast. In mijn ooghoek staat een piano en trombone mij in stilte gezelschap te houden. Samen met de leegte? Dat laatste vraag ik me af. Ik ben zo gewoon met dit ding te leven dat ik niet meer doorheb wanneer het eventjes minder is. Door de ambacht van het schrijven van dit vehikel van een tekst lijkt het wel te krimpen. Hoe kan niks nu verminderen?

Ik las een verhaal over mensen in een oorlog. Ik kan me niet voorstellen dat zij met zulke dingen bezig zijn. Zij moeten overleven. Letterlijk. Of hebben zij ook dagelijkse beslommeringen buiten eten zoeken, schuilen, vluchten of vechten? Als ik mijn toestand relativeer zijn mijn zorgen maar onaangenaamheden. Hebben die mensen ook dat lege gevoel? Het langgerekte niets voelen. Of is het leven alleen maar een eenvoudige weg van geboorte naar dood, net als een rivier van bron naar oceaan stroomt en af en toe wervelt in een maalstroom… ik ben ondertussen in een status waarin ik waterdruppels leven geef. Hoe mooi is dat. Kan dat stromen van water ook in mijn diepe put? Het lijkt me een geruststellende gedachte dat het stromen van leven eenvoudig is. Toch heb ik het gevoel dat ik het eigenhandig ingewikkeld wil maken, want alleen dan kan er geen leegte zijn. Ondertussen lijkt het oorlogsverhaal gestrand in mijn gedachten. Zelfs zonder afleiding leid ik mezelf af. Maar daardoor begint water wat te kronkelen. Kleine draaikolkjes wervelen hier en daar. Was dit niet wat er zou moeten zijn toen ik afdaalde in de lege put? Een bemoedigend gevoel maakt zich meester van mij. Een kraan lijkt te zijn ontzegelt. Druppeltjesgewijs. Gedachten beginnen te sijpelen en ervaar ik enkele barsten naar andere werelden. Ik wrik met mijn opengehaalde vingers de scheuren verder open. Ik kijk naar beneden en zie plots de bodem van de put. Woorden vallen en vormen zinnen. Volle zinnen! Een mysterieus gevoel overspoeld mij en doet me drijven naar een andere wereld.


Eergisteren luisterden (en keken (ik vind dat moeilijk kiezen, ga je kijken of ga je luisteren naar concert?)) we naar het symfonie.orkest.vlaanderen in het concertgebouw van Brugge. Ze brachten er onder meer Janánček’s Sinfonietta. Of hoe boeken van Murakami heel af en toe mijn leven aanraken. Zijn boek 1q84 begint in een taxi ergens in Tokio, met de Sinfonietta die op de radio speelt. Bij het direct horen van de Sinfonietta begon er mij het een en ander te dagen. Ik kende het stuk zeer goed. Maar bij het voelen van de vijf delen deed het mij wegdromen naar zoveel uiteenlopende verhalen. Het was voor één keer geen gevecht om te leegte te bestrijden.

Een diepe put (2)

Gevoelens

Al een paar jaar probeer ik de put vol te laten lopen. Met de gedachte dat ik dan wel terug naar boven drijf en zo terug over de rand kan kruipen. Alleen, hoe start ik zo’n proces in de eerste plaats? Ik vind geen sleutel, laat staan een veer om op te winden. Een kraan om wagenwijd open te zetten heb ik nog niet gevonden. Misschien moet er iets dramatisch gebeuren? Geen doden, dat hoeft niet. Zo egocentrisch ben ik ook weer niet.

Ik heb er afgelopen maanden met een paar mensen over gepraat. Telkens hebben ze een zekere zin van herkenning. Een volle agenda en toch dat leeg gevoel, alsof er een lege agenda is. Misschien maak ik hier een denkfout. Heeft wat je doet er mogelijkerwijs niet zo veel mee te maken. Ik leg de link naar aanleiding van persoonlijke ervaringen. Want er zijn wel degelijk bepaalde periodes geweest met een volmaakte gemoedstoestand waarin ik meegesleurd werd in boeken, reizen, ontmoetingen, concerten… en daardoor een groots en intens gevoel kreeg. Nu ben ik bij de psycholoog, na 35 jaar op deze aardbol te leven, tot de conclusie gekomen dat gevoel niet in mijn hoofd afspeelt, maar ergens in mijn buik. Dat wist ik niet en zet mijn wereld volledig op zijn kop. Ik ken als gevolg daarvan alleen maar extremen als woede, verdriet of verliefdheid… Sindsdien ben ik als het ware op zoek naar gewone gevoelens. Deze die in de dagelijkse cirkelgang  zitten. Als die al bestaan. Immers, ik verslind bijvoorbeeld nog altijd boeken. Ze geven me alleen niet het intense gemoed die ik had toen ik begon te lezen. Wanneer ik nu albums luister ben ik niet meer zoals vroeger wekenlang mij geconcentreerd aan de muziek aan het toewijden om er zo geraakt door te zijn dat ik die wil analyseren en ontleden. Nu is er die altijd durende sleur. En ik heb niet eens kinderen en een groot huishouden om voor te zorgen. Maar misschien is dat laatste ook een denkfout. Dan omdat ik er geen ervaring mee heb.

Is leegte een luxeprobleem? Ik bedoel luxe als in “is het wel een probleem”? Verkeer ik niet simpelweg in een evenwichtstoestand die leeg wordt aangevoeld? Ik bevind me in een negatieve noch in een positieve gemoedstoestand. Of kunnen we dit leeg zijn eenvoudigweg omkeren naar vol zijn. Misschien voel ik mij wel vol? En kan er niks meer bij.


Tussentijdse dienstmededeling: Ik kreeg een paar rechtstreekse vragen en enkele via Parijs rond naar Brussel of alles wel goed gaat met mij. Ik kan daar alleen maar met “ja” op antwoorden. Waarschijnlijk is de titel van deze reeks een aanleiding tot bezorgdheid. Een diepe put. Dat klinkt negatief. Ik stond er niet bij stil. Het is mijn beeldvorming van een toestand die ik zelf niet zo goed begrijp en hier probeer in woorden te brengen, en dit naar aanleiding van het boek De opwindvogelkronieken. Het gaat dus niet zo slecht met mij. Alleen is er daar dat lege gevoel. Zoals ik de boeken van Murakami ervaar, heb ik meer en meer het gevoel dat er geen ultieme oplossing is in het leven maar er stromingen en richtingen zijn. Klinkt nogal zweverig? Het is niet mijn bedoeling, maar het is mijn odyssee van het leven. Ik doe nog enkele pogingen om er een draai aan te geven in vervolgafleveringen.

Een diepe put

Verzonken

Ik zit hier al een eind naar een leeg blad te kijken. Woorden slingeren als draaikolken in mijn gedachten. Er vloeien alleen geen zinnen uit. Ik wil mij laten onderdompelen in die losse brij van tekens en symbolen tot ik een betekenis kan destilleren. Als er al een kerngedachte uit te halen valt. Om hier uit te geraken probeer ik in deze diepe put af te dalen. Ik laat me zinken en besef te laat dat de put leeg is. Heeft iemand de stop uitgetrokken? Ik probeer een houvast te vinden. Ik grijp naar de putwand. Die is zo glad dat ik mijn vingers openhaal. Ik val – herinneringen uit het verleden passeren mij. Kunnen vervlogen gedachten een oplossing bieden aan mijn zoektocht? Mijn eigen geschiedenis vliegt voorbij. Mijn verbeelding is alleen dat wat geweest is – steeds dieper. De bodem van de put lijk ik nooit te kunnen bereiken. De beelden beginnen langzamer rondom mij te zweven. Alsof de tijd zich uitrekt. Ik realiseer me dat ik in een luchtledige omgeving gevangen geraak. Hoe lang zal dit duren? Hoe lang zit ik hier al? Dagen lijken maanden. Maanden lijken jaren. Voorbijgevlogen.


#BC16

Deze tekst is uit mij gevloeid na het lezen van de Opwindvogelkronieken van Haruki Murakami. Ze is geen interpretatie van het boek maar een op zich zelf staand omhulsel. Iemand zei me een tijd geleden dat ik wel mooi kan schrijven maar meer lucht moet gebruiken. Deze tekst is wel heel erg het tegenovergestelde van lucht. Of net niet?

Ik had even tijd nodig om in de kronieken verzwolgen te worden, dat in tegenstelling tot andere boeken die ik van Murakami las. Het blijft wel plakken achteraf. Daarmee is de eerste uitdaging voor een tweede keer verpulverd. 896 bladzijden met mysteriën. Maar ah, wat is het aantal pagina’s onbelangrijk na het lezen van zo’n boek. Uitdaging 15 (auteur met Aziatische roots) , 26 (springen tussen verschillende tijdsperiodes), 28 (boek gekocht in 2015) en 29 (een boek van dezelfde auteur ook in 2015 gelezen) heb ik ineens ook maar meegepakt.


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

That gay thing

En een beetje Dachtereir #4

Hoewel ik in mijn hoofdstuk Overgangsritueel schrijf over hoe ik mijn leven aan het veranderen ben of op zijn minst een poging onderneem is er hier en daar wel een uitzondering. Ik bespaar ik bijvoorbeeld op kleine aankopen zoals boeken en muziekalbums, rij meestal met het openbaar vervoer en sporadisch met Cambio, koop enkel levensmiddelen op korte termijn zodat wegsmijten bijna tot nul herleid is,… om er maar enkele te noemen. Mijn leven heeft in de afgelopen tien jaar wendingen genomen die ik niet voor mogelijk hield. Ik durf zowaar oude spullen weggooien die ik amper gebruik. Het leven wordt zo een beetje minder materialistisch en daardoor kan ik meer geld uitgeven aan bijvoorbeeld reizen. Dat de vliegtuigreizen de (milieu)besparing van mijn geringe autoverbruik ruimschoots overvleugelen moffel ik nu maar even weg.

Nu zijn er enkele afwijkingen in dit overgangsritueel. Ik sta bijzonder graag onder de douche met als gevolg dat de waterfactuur buitensporige bedragen vertoond. Als oplossing dacht ik om mij slechts om de veertien dagen te wassen maar dan moest ik mij meer deodoreren. De kostprijs en druk op het milieu zou er niet op verbeterd zijn. Of we moeten meer op reis gaan zodat de waterfactuur zakt door op hotel te douchen. Op gebied van kleding en schoenen valt het allemaal wel binnen de perken. Zelfs met niet al te dure zalfjes wis ik mijn wallen iedere morgen weg. Er is echter dat ene gay thing waar ik geen cent op wil besparen: mijn haar.

Wat ben ik blij dat ik gezegend ben met veel haar. Het mag dan wel zo hard zijn om er tandenborstels van te maken, met een haardroger, wat zeezout en wax is dat allemaal te temmen. Dat ik serieus grijs word (lees: ben) is al sinds mijn achttiende een constante in mijn leven. Ik moet toch niet op mezelf vallen, dus heb ik dat wel aanvaard. Als ik geen tijd of zin heb ’s ochtends om het in model te plooien wordt het me warempel zwaar ten moede als ik de deur uitstap. Ik word daar neerslachtig van zodat zelfs mijn zelfvertrouwen er van gaat zakken. Het zit (en staat) hem misschien tussen mijn oren. Verbeeld ik me dat ik me beter in mijn vel voel als mijn haar goed zit? Ik vraag het me af. Ik voel me in ieder geval aantrekkelijker. Makkelijk is het soms niet. Deze week regent het om de haverklap mollejoeng. Dan kan ik niet anders dan de anderhalve kilometer van het station naar kantoor te wandelen in plaats van te fietsen. Omdat ik dan een paraplu kan hanteren. Dat is de enige manier om mijn haar niet te vermassacreren. Ik laat het alleen pas echt schieten op pretparktrips. Dat is echt niet te doen met al die coasters en spetterbootjes. Er zijn dus mensen die mij nog nooit aantrekkelijk hebben mogen waarnemen.

Mijn kapper was tot voor kort maar een gewone stylist zodat ik maar 35 euro moest betalen. In die prijs zat koffie met een koekje, een wasbeurt op een massagestoel en maar een half uurtje in de kappersstoel zelf. Ik mag dan mijn persoonlijke levenssfeer afbakenen, aan mijn haar mag geprutst worden en liefst zo lang mogelijk! Gelukkig is mijn kapper overlaatst in Londen een examen gaan doen en mag hij zich top stylist noemen. Gevolg, een prijsverhoging naar 45 euro en een uur in de kappersstoel. Een uur rommelen in mijn haar en dat voor de prijs van een abonnement op Bellewaerde. Moest ik kunnen, ga ik iedere week. Mijn haar wil zo snel niet groeien. Ik geef meer geld uit per knipbeurt dan de meeste mannen in een heel jaar. Als ik vanuit mijn puberteit naar mijn midlifecrisis zal glijden zal ik alvast geen moto aanschaffen. Kun je een kapper kopen? Een snelle kapper weliswaar, die traag knipt!

Ik ben pensioengerechtigd…

Pensioen… in 2042. Dat is nog iets meer dan 25 jaar voor de boeg. Niet dat ik daar per se wakker van lig (buiten dan over het financiële plaatje (hoeveel moet je opzij zetten om nu zo veel mogelijk uit je leven te halen en toch nog iets over te houden zodat je tijdens je pensioen niet altijd boterhammen met gehakt moet eten?)). De nieuwssite dertien maakte vorige week reclame om op de website van de rijksdienst voor Pensioenen eens te gaan piepen wanneer je op pensioen mag gaan. Je kunt dat ook doen beste lezers uit België. Neem alvast identiteitskaart en -lezer bij de hand.

Ik heb het gevoel dat ik nog maar begonnen ben met werken, zelfs al ben ik toch al ruim 15 jaar bezig. Dat voelt als een pak minder aan. Wanneer ik achter mij kijk en al die gedane projecten zie, wat er best veel zijn, blijf ik met een ontzettend hongergevoel in nog meer projecten zitten. Dat ik later, wanneer we door het Vlaemsche land rijden, kan zeggen tegen mijn denkbeeldige kleinkinderen: “Mannekes, hier heb ik dat bos nog geplant!” of “Toen ze deze snelweg aanlegden hebben wij alle doorgesneden waterlopen terug aan elkaar genaaid en een nieuwe bedding gegeven” of “Hier hebben we strepen in het landschap getrokken”. Ik praat altijd alsof ik die werken zelf doe maar in feite heb ik nog geen spade in de grond gestoken. Dat dit een open doel is voor mensen die het niet voor ambtenaren hebben besef ik ook wel. Die perceptie kan ik toch niet veranderen. Ook al knaagt dat soms wel hoor (nu heb ik het toch maar gezegd).

Ik heb een belofte met mezelf gedaan om zoveel mogelijk te profiteren. Ik heb het over de tijd buiten mijn werkuren, wat had je gedacht! Ik heb te veel mensen gekend die tot hun pensioen wachtten om aan hun leven te beginnen die hun pensionering nooit gehaald hebben. Dat zit bij mij al heel erg lang in mijn hersenpan gekerfd. Het is ook de reden waarom ik iedere vakantiedag spendeer aan reizen. Dat hoeft niet altijd in het buitenland te zijn. Al spreken de statistieken dat misschien tegen. Een vriend van mijn leeftijd zei me een paar jaar geleden dat hij het niet erg zou vinden om dood te gaan. Hij was er namelijk van overtuigd dat hij het maximum uit zijn leven aan het halen was. Dat vond ik eerst zeer luguber. Nu vind ik dat hij gelijk heeft. Blijkt dat de meeste mensen wanneer ze langzaam hun kaarsje uitblazen het meest spijt hebben dat ze bepaalde haalbare dingen gewoon niet gedaan hebben. Al besef ik soms te weinig dat ik in een luxe leef. Laat dat pensioen dus nog maar even wachten. Ik heb nog veel te veel te doen.


Strepen trekken in landschappen is een running joke onder mijn vrienden. Die denken dat ik alleen maar strepen trek in weilanden. Al was er een jaar dat ze er niet ver naast zaten. Laatst hadden we het met mijn collega’s over hoe zij probeerden wat voor werk ze doen uit te leggen aan hun familie en vrienden. Dat blijkt niet makkelijk te zijn. Ook na jarenlange ervaring. Vorige week was ik een kwartier enthousiast aan het praten over mijn werk tegen een kennis. Mijn lief heeft me achteraf gezegd dat hij nog altijd niet weet wat ik concreet doe. Best wel veel. En zeer uiteenlopend.

De teloorgang van de cd-speler

Binnen enkele dagen komt de eerste cd-box uit in een lange reeks met remasters van de albums van Phil Collins. Ik weet niet wanneer jij voor het laatst een cd hebt afgespeeld, laat staan gekocht, maar ik moet al heel eind in de tijd terug gaan. Ergens in november 2014 woonde ik een concert van Peter Gabriel bij en kon nadien de opname van het concert bestellen. Dat vond ik nu eens een zeer originele aankoop! Daarvoor kocht ik in 2008 alle albums van Genesis met alle remasters in 5.1 surround sound. Mijn aankopen van echte muziek zijn op zijn minst gezegd beperkt geweest de laatste jaren en dan nogal eenzijdig gericht op dezelfde groep* en de solocarrières van de bandleden. Bijna al mijn andere albums van vroeger heb ik van de hand gedaan toen ik kleiner ging wonen in Brussel. Waarom zou ik nog investeren in echte cd’s? Ik zie me niet zeulen met een hoop hoesjes zoals geitenwollensokker. Toen ik mijn nieuwe laptop enkele weken geleden kocht, bouwden ze er geen cd-speler meer in zodat ik officieel geen cd-speler meer heb. Gelukkig heb ik de overgebleven cd’s geript en in de cloud geplaceerd zodat ik ze ten allen tijde kan afspelen.

Nu ik mijn verzamelwoede ga stillen met terug een aankoop van enkele echte cd’s moet ik dus op zoek naar een cd-speler. Een mens kan blijkbaar te veel mee zijn met de tijd. Elpees draaien kunnen we dankzij de speler van mij lief. Om cd’s af te spelen ga ik mij ook moeten verhopen op zijn net gekochte Playstation 4. Die is ingebouwd met een blue ray speler en is het enige machien in de buurt die ouderwetse schijfjes kan lezen. Daarna zal ik nog op zoek moeten naar een computer met cd-lezer om die cd’s te rippen. Of zal Phil gelijk zijn ambtsgenoot Peter ook een link meeleveren waar de nummers te downloaden zijn? Dan zullen die boxen waarlijk ook alleen maar pronkstukken worden. Ik kan ook de vinyls kopen. Dan zijn we daadwerkelijk volledig terug waar we begonnen zijn.


*Een kleine uitleg is op zijn plaats: Phil Collins is de zanger van de groep Genesis van 1975 tot en met 1996 en van 2007 tot heden. Peter Gabriel was de eerste leadzanger van 1969 tot en met 1975.

Link: https://nl.wikipedia.org/wiki/Genesis_(band)

Eén jaar Cambio, een evaluatie

Toen ruim een jaar geleden een losliggende kassei er voor zorgde dat mijn auto de geest gaf was het de spreekwoordelijke druppel. In werkelijkheid was het een speut olie die mijn motor in een paar tellen deed droogdraaien. RIP VW Polo van drie jaar oud. En daarmee had ik het gehad om zorg te dragen voor een auto die meermaals weken aan een stuk stil stond ergens in een Brussels achterafsteegje. Ik vond altijd voldoende parkeerplaatsen, daar niet van. Hij stond altijd in de buurt van de kathedraal. Met als gevolg dat hij in een jaar tijd twee keer is weggesleept. De eerste keer omdat de Koning moest gaan zingen op het te deum en een tweede keer omdat er een begrafenis georganiseerd werd van een bekende Brusselse politicus. Samen goed voor ruim 500 knotsen. Ge kunt daar al een keer een stukske Comme Chez Soi mee gaan eten.

De vrijheid van het bezit van een auto werd voor mij een sleur van zorgen. Mijn stalen ros had geen stal. Dat is in het centrum van Brussel nogal wat aan de dure kant. Begrijpelijk. Ik had het er alleszins niet voor over. Met het Centraal Station letterlijk om de hoek begon er een soort van renaissance: ik nam al iedere dag gratis de trein naar het werk in Brugge en nam die meer en meer voor privédoeleinden met als gevolg dat ik minder graag met de auto begon te rijden. En dat voor iemand die 10 jaar geleden nog 60.000 kilometer per jaar op de teller had. Het begon me mateloos te vervelen, daar zitten kijken naar al dat voorbijvliegend asfalt. In de trein las ik boeken, keek ik series. Al die uren ontspanning bleken onbetaalbaar. Ik betaalde na verloop van tijd per maand trouwens meer verzekering dan diesel. Toch kon ik die onafhankelijkheid van een auto niet opgeven. Je wist maar nooit wanneer je dat ding nodig had. Het moest dus duren tot dat ongeval vooraleer ik de beslissing wel moest nemen. Daarmee was ook mijn grootste bezit verdwenen. Van renaissance naar verlichting. Achteraf besefte ik dat die vrijheid met bezit van een auto ook maar een illusie was. Maar dat komt natuurlijk ook door de plaats waar ik ben gaan wonen en het starten met autodelen…

Er zijn hier 4 havens met Cambio-auto’s die dichter staan dan mijn eigen auto meestal geparkeerd stond. En wanneer die op een verwaaide keer allemaal gereserveerd zijn wandelen we 10 minuten verder of nemen we een metro naar andere standplaatsen. Ik ben blijkbaar een atypische gebruiker – wat ook mijn vrees was in het begin. De meeste mensen reserveren de auto’s voor korte perioden en korte ritten. Mijn ritten zijn meestal ruim boven de 150 kilometer en veelal meerdere dagen. Verder reserveert de modale mens zeer kort op voorhand. Zelf kan ik mijn ritten meestal weken van te voren plannen. Ik heb nog geen problemen gehad met een te kort aan auto’s, ook die keren dat ik letterlijk 5 minuten voor ik vertrok eentje reserveerde. Op zondagen met mooi weer is de kans natuurlijk zeer groot dat de meeste verdwenen zijn. Plannen is de sleutel. Ik nam al de trein naar Brugge, Kortrijk of Luik om daar de Cambio te nemen. Dat spaarde mij vooral kosten omdat een treinrit goedkoper is dan een Cambiorit. Wij hebben noch kind noch kraai dus kunnen we makkelijk die tijd nemen. Het is natuurlijk eenvoudig met een station in de buurt waar bijna iedere trein van België passeert en nog eens rechtstreekse treinen naar Amsterdam, Londen, Parijs en Keulen heeft.

De meest gestelde vraag van mensen, buiten hoeveel het kost is hoe wij dan naar de winkel gaan. Wij gaan eigenlijk alleen maar als we iets nodig hebben. Voorraden aanleggen is niet nodig als de dichtstbijzijnde supermarkt iedere dag tot 22 uur open is. Omkomen van de honger doen we hier trouwens niet met al die eettoestanden in de buurt (dan spreek ik nog niet over wat je allemaal aan huis geleverd kunt krijgen). Het is gek waarom ik mijn eigen auto zo lang gehouden heb. Nu is het een luxe om geen auto te moeten hebben. Want wat een besparing! In 2015 spaarde ik ruim 1500 euro uit, als ik een kost voor eigen auto van gemiddeld 300/maand in rekening breng, wat nog niet zo zot veel is. Mijn Cambioverbruik kostte gemiddeld 130 euro per maand. Tel daarbij nog wat trein-, metro-, tram- en busritten erbij en ik kom op een mobiliteitsbudget van 160 euro/maand. Cambio is voor mij dus een enorm grote besparing.

Ik heb slechts één ongemak. Het inschatten wanneer je terug thuis komt. Daarom neem ik altijd een ruime marge. Als je de auto eerder terugbrengt moet je maar 30% van de resterende normaal uurtarief betalen. Cambio vervangt perfect mijn bezit van een auto, al kies ik soms voor de goedkoopste oplossing en neem ik het openbaar vervoer. Dat is het enige verschil, dat ik vroeger voor kleine afstanden sneller de auto zou nemen. In een stad als Brussel is dit perfect te doen met de MIVB. In steden waar De Lijn opereert ondervind ik toch wel wat meer problemen met bussen of trams die niet op tijd of zelfs niet komen. Een jaar later kan ik niet anders dan concluderen dat overstappen op Cambio voor mij de perfecte oplossing is.

Link: www.cambio.be

2016…

Nu iedereen zijn goede voornemens voor het nieuwe jaar aan het implementeren is, voel ik een lichte doch niet te omzeilen sociale druk uitgeoefend op mijn breedgeschouderde lichaam. Die maatschappelijke druk perste een pak goede voornemens uit mijn hersenpan. Concrete doelen die eigenlijk wel realistisch zijn. Maar wat ben ik met een doel van 15 kilometer hardlopen als ik de dag nadat ik die kilometers eindelijk heb opgevreten, mezelf kennende, de loopschoenen aan de haak zal hangen? Of wanneer ik mijn jaarreccord van 13.857 bladzijden lezen wil verpulveren en daardoor als een zot ga lezen om pas vanaf pagina 13.858 rust te vinden? Ik kwam al snel tot de vaststelling dat ik nogal van lijstjes afvinken houd en dat het afvinken an sich een te belangrijk gewicht in de schaal kreeg (ik ben al een jaar op mijn ongemakken omdat ik ergens halverwege de seizoenen True Blood ben gestopt omdat ik die serie niet meer interessant genoeg vond en mijn voortgang op 45% is blijven hangen). Als vergelijking kan ik een all-you-can-eat-restaurant aanbevelen. Probeer een keuze te maken tussen enkele lekkere gerechten of om zo veel mogelijk alle schotels te proberen. Ik ben iemand die alles wil geproefd hebben en met een indigestie naar huis gaat en dan de voorspelbare woorden “Nooit meer!” in de mond neemt. Vervolgens de dag erop terug aan het vreten gaat om nadien in de zetel terug te gaan liggen uitbuiken gelijk een oeverpadde. De eerste 3 dagen van het jaar waren trouwens een ware aanslag op mijn goede voornemen 7 kilo te vermageren. Gelukkig kan ik recycleren en dit voornemen al 3 jaar redden van de hoop die naar het containerpark gebracht wordt. Ik wil het daarom dit jaar over andere boeg gooien:

Als doel voor 2016 wil ik geen doelen stellen!

Doel 1: het proces lezen
Ik lees sowieso veel boeken. Het zou van een idiote onnozelheid getuigen om hier een getal op te plakken. Lezen mag ontspanning zijn of net dat zeer geconcentreerd beleven van een verhaal. Ik moet niet perse alle doelen van de book challenge 2016 kunnen aanvinken. Die lijst kan ik gebruiken om eens iets anders uit te proberen. Of gewoon als statistiek op het einde van het jaar, hoe ik las in plaats van hoeveel ik las. Dit geldt trouwens ook voor series kijken. Een beetje minder gaat ook de tijd voor boeken lezen verhogen! TV kijken doe ik al niet, dus dat leidt in ieder geval niet af.

Doel 2: het proces schrijven
Ok. Het is hier de laatste jaren nogal stil geweest op dit stukje persoonlijk internet. Ik ga me nu ook niet beginnen opjagen om terug zoals in den goeien ouwe tijd iedere week een stuk of wat kunstwerken van schrijfsels te produceren. Om iets bescheidener te zijn zou ik graag gewoon meer willen schrijven. Niet alleen publiceerbaar materiaal. Ik ontdekte een leuke
app waar ik mij kan laten gaan wanneer ik af en toe nood heb aan rust en toeweiding!

Link: writr

Doel 3: het proces lopen
De 20 kilometer van Brussel vroegen er al twee aan mij. De zotten! Mijn gestel zal kraken en piepen en in elkaar zakken gelijk de twin towers. Hopelijk met iets minder stofwolken dan. Moest ik nu al gemiddeld 2 keer per week gaan lopen en dat voor minstens een uur en dat vooral volhouden! Mijn humeur zal er wel bij varen. Dat ik hier en daar eens een steek laat vallen en de loopschoenen op reis niet mee neem is uiteindelijk geen ramp. Mijn vetkwabben hebben nu al schrik van dit voornemen!

Doel 4: het proces fruit eten
Het is sinds de tijd van mijn fruitpap niet meer goed gekomen. Ik eet het niet graag en krijg het niet door mijn strot geduwd. Gelukkig zijn er de smoothies. Ook hier geen mislukkingen op voorhand door fors te gaan inversteren in gevaarlijke machines om te mixen. Ze gaan eerder roesten dan verslijten. Ik ken mezelf. Dus dan maar de minst ecologische tour op: kant en klaar kopen in de supermarkt of in zo’n verwaaid fruitkot ergens te velde in een station of winkelcentrum. Volhouden is ook realistisch zijn.

Doel 5: meer sociaal, minder media
Ik zit nog altijd te veel op Facebook en consoorten. Ook al is dat al fel geminderd, het kan nog minder. Mijn telefoon wegleggen als ik in gezelschap ben bijvoorbeeld. Het zit hem in de kleine dingen. Het moet ook niet stoppen. Laat ik gewoon wat meer de praktische kant van dat toestel gebruiken: foto’s nemen, agenda aanvullen of rekeningen bijhouden. Chatten kan altijd ‘s avonds thuis of op de wc. Echte gesprekken en afspraakjes, daar zou het moeten om gaan.

Doel 6: het proces stilstaan
”Druk druk druk” zijn de woorden waar iedereen elkaar mee doodslaat. Ik heb het gehad met druk zijn. Ook al wil en ga ik mijn agenda volplannen, er moet vooral met ontspanning als bindmiddel gemetseld worden. Dat kan natuurlijk door die processen hierboven maar ook door meer stil te staan bij wat ik nu eigenlijk aan het doen ben of gedaan heb. Dit is misschien wel de rode draad tussen alles wat ik zou willen doen…

Doel 7: het proces doen
In plaats van grote dingen te denken en op te schrijven: gewoon kleine dingen doen! Maar dan vloekt dat ook wel met doel 2. Ik moet gewoon minder nadenken. Het zou alvast een hoop minder gedoe zijn. Oh, wat zit alles toch vol tegenstrijdigheden als ik alles in regeltjes wil gieten.

lifeMap 2015

Het einde van het jaar is in zicht en dat betekent een nieuw blad op mijn lifeMap!

lifeMap 2015