De reis terug

In mijn hoofd

“Ik vind dat je overdrijft! Trouwens, je zit al maanden tweehonderd per uur ter rijden in tweede versnelling! Ha!”

“Wat?”

“Dat je alles opblaast! Ha!”

“Wie denk je wel dat je bent? Je hoeft je niet te moeien. Ik weet zelf ook wel dat ik in overdrive zit. Dat ebt wel weg.“

“Daarom ben ik terug gekomen! Denk je dat je het alleen kan? Ha! Je hebt me nodig! Je wilt het alleen niet toegeven!”

“Pfff, het leven was een stuk minder saai toen je weg was. Ik heb je geen seconde gemist. Voor mijn part kun je terug vertrekken. Een reis rond de wereld!”

“Wat denk je nu? Dat ik die wereld niet gezien heb? Zo groot is je hoofd ook weer niet! Ik zat de laatste maanden trouwens in mijn vakantiehuis aan jouw ‘Meer der Vergetelheid’, omdat ik die stomme wereld van je beu gezien was! Ha!”

“Maar er is veel veranderd hoor in de tijd dat je weg was!”

“Laat me niet lachen! Veranderd? Niks veranderd. Hoe kun je nu veranderen? Leren en evolueren! Dat ja! Veranderen? Vergeet het! Je bent geen haar veranderd! Behalve het kleur! Dat is grijzer! Ha!”

 “Wat moet ik dan doen?”

“Niet nadenken, dat heb je toch al eens gezegd! Je hebt je weer laten kisten! Ha! Je bent meer bezig met het systeem zelf dan dat je het systeem zelf gebruikt!”

“Maar ik ben zo. En ik kan niet veranderen zei je. Ik bouwde vroeger met Lego, ik speelde er niet mee.”

“Verander jezelf dan niet! Je kunt je niet anders maken dan je bent! Pas je gewoon aan!”

“Jij hebt makkelijk praten. Jij weet het altijd beter.”

“Neen, jij weet het altijd beter! Ik weet het gewoon! Ha!”

Ik heb het geweten

Het is me nooit gelukt om mij los te koppelen van zijn gedachten. Ik heb er lang over nagedacht toen ik aan zijn ‘Meer der Vergetelheid’ zat. Op dat moment was ik door hem botweg aan de kant gezet. Ik geloof dat hij dat meer dan een decennium heeft vol gehouden! Weet je hoe lang dat wachten is!? Ha! Ik was op zoek naar hoe ik terug kon komen, om daarna meer onafhankelijkheid op te eisen! Hij had er immers een zootje van gemaakt! Zelf was hij er van overtuigd dat hij het bij het rechte eind had. Boos was ik! Ha! Ik smeedde wilde plannen om zijn gedachten te overmeesteren. Het lukte me niet. Tot ik tot de conclusie kwam dat tijd het enige antwoord was voor onze gezamenlijke terugkeer. Hij moest leren van zijn fouten. Alleen door eigen ervaring zou hij erachter komen waar hij de mist in was gegaan. Toen zijn gedachten na jaren ploeteren vrij begonnen komen, pakte ik mijn koffers en verliet mijn vakantiehuis. Mijn reis duurde meer dan een jaar. Die tijd had Peter nodig om het pad te zoeken waar hij een decennia geleden ook al eens was gepasseerd. Hij vond het, en staat op dit ogenblik op de tweesprong die hij toen ook aantrof…  Ik heb altijd geweten dat hij terug zou keren naar deze keuze! Ik weet dat hij voor het andere pad gaat kiezen. Ha! Ik heb het geweten! Ik ben het Geweten! Ik ken hem! Ik weet hem! Ik ben hem! Ha!

In zijn hoofd

Geen mens kan in het eigen hoofd kijken en het is misschien daarom het ideale moment dat ik dat eens omschrijf. Je leest ten slotte niet altijd de woorden van een Geweten. Ik weet niet of de inhoud van Peters hoofd hetzelfde is als bij andere mensen. Het zou me niet verbazen dat het totaal anders zou zijn. Hem kennende, wil hij altijd omgekeerd zijn. Ha!

Aangezien Peter nooit de hersenen heeft gestudeerd – hij deed Bouw op school – kan ik die ook niet benoemen. Ook al weet ik heel veel en heb ik het altijd bij het juiste eind, toch slorp ik alleen de kennis en ervaringen op die hij meemaakt. Er zijn dus maar een paar plaatsen die ik je kan meegeven tussen alle kwabben door. De hersenen zijn voor Peter een soort grote inktvisachtige massa. Hier en daar zijn er kamers of landschappen zoals het ‘Meer der Vergetelheid’ of zijn befaamde Bibliotheek. Hij heeft in ieder geval grootheidswaanzin, want al die toestanden kunnen natuurlijk niet in dat kleine hoofd van hem. Ha!

 Peter is er van overtuigd dat er geen systeem van een engeltje/duiveltje is. Er zijn slechts 2 figuren. Hijzelf en Mezelf. De Gedachten en het Geweten. Vaak word ik omschreven als het goede. Maar soms zorg ik ervoor dat hij net over de schreef wordt getrokken om eens buiten de lijntjes te kleuren. Ik moet daarbij soms sleuren en trekken. Die dekselse Gedachten krijgen zoveel bandbreedte dat ik het moeilijk heb om er tussen te komen. De miljarden Gedachten stromen constant door al die stelsels in zijn hoofd. Het is geen houden aan. Ik moet altijd vallen opstellen om Gedachten door mijn persoon te vervangen. Die Peter denkt altijd dat hij mij de loef kan afsteken! Daar gaat hij wel wat vroeger moeten voor opstaan! Ik ben uitgerust na al die jaren en zit vol inspiratie! Het is trouwens…

“Heej, gaat het een beetje? En kan het stiller? Ik probeer een verhaal te schrijven.”

Niemand houdt je tegen! Toch?! Behalve ik dan! Ha!”

“Weet jij wat voor intieme dingen je hier schrijft? Je laat dingen uit mijn hoofd optekenen! Veel kan… maar dit zijn een paar grenzen te ver! Denk nu maar niet dat je mij kunt overmannen! Of ge kunt terug op reis!”

“Zagevent! Ha!”

Wil je iets vertellen?