Dit was 2014: de boekenlijst

Toen ik een maand of drie geleden de opdracht kreeg om dé lijst te maken met boeken die me zijn bijgebleven, zat ik ergens op een paradijsje in Sardinië te lezen. Blauwe zee als ik over mijn boek keek, ruige bergpieken in mijn rug, geitjes in mijn ooghoek die roken naar geitenkaas en boven me het ruisen van een olijfboom. Ik eindigde op dat moment 1q84 van Haruki Marukami. De sfeer van Tokyo op een Sardische agriturismo. Een hele kluif met een gigantische opbouw en een heel mooie sfeerzetting, wat ik al eerder in de boeken van Marukami heb ervaren. Hij is na een paar boeken één van mijn favoriete schrijvers. Hij schrijft vaak over eenzame mensen. Die atmosfeer en de eenvoud van die levens blijven bij mij hangen. Het heeft een bepaalde ‘schoonheid’, hoe beschadigd bepaalde personages ook zijn.

Als ik mijn lijstje op goodreads mag geloven – niet dat ik twijfel aan mijn kunde van lijstjes invullen – heb ik dit jaar 26 boeken gelezen. Meestal lees ik romans – enkel fictie – met als afwisseling fantasy. Ik begon, na vorig jaar de elfdelige reeks De Wetten van de Magie van Terry Goodkind te hebben beëindigd, dit jaar met de fantasyreeks van Raymond E. Feist . Ik heb die jaren geleden ergens tot net over de helft gelezen. Nu dat de schrijver na 33 boeken zijn reeks heeft afgesloten vond ik het tijd om er terug opnieuw aan te beginnen. Met gemengde gevoelens heb ik dit jaar de eerste 8 herlezen. Sommige zijn zo goed, terwijl andere weinig om het lijf hebben. De Keizerrijktrilogie die vroeger een van mijn lievelingsboeken waren, viel nu zelfs een beetje tegen. Misschien dat mijn verwachting te hoog lag na die tien jaar? En toch kriebelt het om ze ooit nog eens terug te lezen. Je kweekt een band met die personages. Wat ik ook heb met het lezen van fantasy is dat de enorme reeks aan boeken met compleet verzonnen scheppingen een moment is waar ik nogal kan in wegdromen. Ik zie vaak landschappen als ik lees. Een hekel heb ik echter als er met een zwaai van een toverstafje alle problemen worden opgelost. Het mag wat diepgang hebben, ook al wordt fantasy vaak in een verdomhoekje van de literatuur gestoken.

Hoe de schrijver die mooie poëtische zinnen aaneenrijgt! Over Carlos Ruiz Zafón heb ik het en zijn vierdelige boekenreeks over het Kerkhof der Vergeten Boeken – hij zou op dit ogenblik toch naarstig moeten schrijven aan dat vierde boek. De eerste twee waren pareltjes. Het derde vond ik inspiratieloos, of hoe ook hier mijn verwachting misschien te hoog lag of de schrijver gewoon niet kon tippen aan zijn vorige boeken? Voor ik het vergeet, ik moet Barcelona dringend wat meer prioriteit geven om nog eens te bezoeken!

Het boek waar je dit jaar in Vlaanderen bijna niet omheen kon was Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans. Niet alleen omdat ik opgegroeid ben in de klei van de Eerste Wereldoorlog maakte dat ik affiniteit met het boek had. De schrijver trok mij mee in die tijd. Ik beleefde de beginjaren van de vorige eeuw zelf zeer intens mee. Een aanrader. In tegenstelling tot een ander boek dit jaar, Woesten van Kris Van Steenberge. Dat ik in een periode van bijna 10 jaar in Woesten een ruilverkavelingsproject heb gedaan en daar iedere dag op het terrein aan het werk was, deed mij het boek kopen. Het opzet van het boek is mooi, maar ik kwam niet in een onderliggende laag dat ik iets voelde voor de karakters. Dat in contrast met een boek dat ik twee jaar geleden heb gelezen. Toen ik het boek las, had ik vaak het gevoel dat het niveau nog wat te hoog was voor mij. Ik moest nogal wat woorden opzoeken. Het zwerk, is nu één van mijn favoriete woorden (of hoe je alles in lijstjes kunt plaatsen). Ik heb het over Godenslaap van Erwin Mortier. Ook dit verhaal vindt plaats tijdens de eerste wereldoorlog, op plaatsen waar ik mijn wortels heb. Niet alleen deze link zorgt ervoor dat dit boek is bijgebleven, maar vooral het gebruik van al die woorden in ellenlange zinnen waarbij je zo geconcentreerd moet lezen dat alles heel levendig wordt. Het was een heel speciale ervaring voor mij. Net als mijn muziekleraar mij altijd stukken heeft die net boven mijn macht en niveau liggen en waar je achteraf na het zo intens verwerken en studeren zo’n mooi gevoel over hebt.

Verder heb ik dit jaar ontdekt dat ik toneelstukken van Tom Lanoye beter weet te pruimen dan zijn boeken, dat ik mij eens heb gewaagd aan het misdaadgenre met de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson en dat ik die pageturners wel leuk vond ter afwisseling (sssst, het derde deel nog niet verklappen), dat ik dit jaar Stephen King ontmaagd heb (toch twee van zijn boeken) en ik volledig in zijn verhalen gezogen werd maar toch een beetje ontgoocheld was van de afloop, dat ik Spoetnikliefde van Murakami twee keer na elkaar heb gelezen en ik nog niet zeker weet of ik het allemaal snap maar het zo mooi vind dat ik het een derde keer wil lezen, dat ik een boek van de Nederlandse schrijver Cees Nooteboom heb gelezen en ik mij daardoor in 2015 ga wagen aan poëzie.

Eén reactie

  1. ElsS zegt:

    Oorlog en Terpentijn ligt ook nog op mij te wachten en die derde Zafon ga ik dan misschien toch even aan mij laten voorbijgaan. Interessante lijst!

Wil je iets vertellen?