Dit was 2014: de concerten

Een voornemen voor 2014 was dat ik meer concerten wilde doen. Een haalbaar doel dacht ik. En niet zo heel erg moeilijk te regelen wanneer je toevallig in de hoofdstad van het land woont met diverse concertzalen op wandel- of metroafstand. En of dat gelukt is!

In mei werd ik door mijn lief warm gemaakt voor het concert Balzaal der Gebroken Harten III van Guido Belcanto in de Ancienne Belgique. Hij had al een paar concerten van deze liedjesschrijver meegemaakt en was zo enthousiast dat ik zeer nieuwsgierig werd naar de figuur Belcanto die ik als een soort van gek geworden travestiet in mijn hoofd had. Maar wat een concert! Ik had me schromelijk vergist. Zijn liedjes zijn zo mooi en puur, en vol met humor. Wat een buitengewoon mooie mens! Als muzikale begeleiding was er een enorm orgel zoals in lang vervlogen tijden op de kermissen stond. Voor het laatste nummer werd het publiek uitgenodigd om te dansen. Ik werd meegesleurd door mijn lief en voor ik het besefte stond ik achter Guido Belcanto op het podium van de AB te slowen. Een schitterend moment! Trouwens, wij waren dik onder de indruk van de zangtalenten van Tine Embrechts die als hoofdpersonage aan de show meewerkte.

Later in mei zakten we af naar het Sportpaleis in Antwerpen voor een concert van Prince. In vergelijking met zijn concert dat ik een paar jaar geleden in Gent heb gezien, had ik hier achteraf een niet voldaan gevoel. Onnodige lange pauzes tussen bepaalde nummers en ongeïnspireerd achter de micro viel hij me een beetje tegen. Echter een paar dagen later veranderde dat gevoel volledig. Geruchten werden verspreid dat hij in de Botanique in Brussel zou optreden voor een select publiek. Toen die geruchten als waarheid werden bevestigd zijn wij onmiddellijk uit onze zetel gesprongen en richting Kruittuin gewandeld. Daar aangekomen werden we direct in een rij gezet en gemerkt. We waren nummer 241 en 242 die binnen mochten in een ontiegelijk klein zaaltje van 400 gelukkigen. Een wereldster zien optreden op enkele meters van je neus is indrukwekkend! Zelfs een klein manneke als Prince.

Al vanaf mijn kinderjaren ben ik muzikant. Klassiek geschoold trompettist en sinds een paar jaar gedeserteerd naar trombone. Vroeger ging ik nooit luisteren naar een symfonisch orkest. Dat klonk me niet als iets laagdrempeligs, alsof het alleen maar elitair zou zijn. Niets is minder waar natuurlijk. Ondertussen is er de maandelijkse afspraak met het Symfonie.Orkest.Vlaanderen. Meestal ga ik met een paar collegamuzikanten naar het concertgebouw in Brugge luisteren. In juni echter betrad ik voor de eerste keer de grote zaal in de BOZAR voor de negende symfonie van Beethoven. Een indrukwekkende avond, zowel van setting als van de muziek die op me af kwam.

Ik heb het nooit zo voor Nederlandstalige muziek gehad, toch niet al die simpele zielen die hun liefdesperikelen tien-om-ten-ziengewijs ten berde kwamen brengen. Wat Bart Peeters op het podium bracht met zijn tour Op de Groei was daarentegen eersteklas! Zwalpend tussen akoestisch, vrolijk, humor, ambiance, eerlijkheid, intiem, romantisch,… werden we meegetrokken naar zijn wereld van dagelijkse besognes en surrealisme. Wat een cool concert van de man met wie ik ben opgegroeid!

Afscheid hebben we dit jaar genomen van Vaya Con Dios in de Lotto Arena in Antwerpen. Ze brachten hun vele hits uiteraard, vaak in een intieme bewerking. Soms had ik het gevoel dat ik me in een rokerig achterafzaaltje bevond in Brussel. Blij dat ik uiteindelijk de groep heb gezien die één van de weinige Belgische internationale successen is geweest. We kregen niet meteen het concert met de meeste ambiance, daar kwam ik niet voor. Een zeer fijn concert!

Nog nooit had ik de eerste frontman van Genesis in levende lijve mogen zien. Zijn platen heb ik nochtans grijs gedraaid. Nadat ik in 2004 Phil Collins aan het werk heb gezien en in 2007 Genesis zelf is dit jaar de cirkel rond: Peter Gabriel bracht zijn Back to Front tournee naar Paleis 12 in Brussel en ik was erbij. Hij bracht zijn concert in 3 delen. Een eerste deel met een ingetogen akoestische set gevolgd door een tweede deel die het concert een totale ommezwaai gaf met de ene hit na de andere. Als laatste deel kwam dan de integrale versie van het album So die midden jaren tachtig een enorm wereldsucces was. Misschien is dit allemaal nostalgie, maar het publiek was ontzettend enthousiast bij de hits en zeer ingetogen bij de rustige nummers. Heerlijke avond!

Wanneer ik me waag op de zebrapaden op de Louiza in Brussel moet ik altijd aan Stromae denken. Ik had geen idee hoe zijn concert in Paleis 12 te Laken ging zijn. Wreed Belgisch in ieder geval. En Fransachtig. Dit was gewoon buiten categorie. Zijn show was af, bijna perfect. En wat een performer! Hij bracht een verhaal met bezieling en charme. Hij pakte iedereen in, op een oprechte en geloofwaardige manier. Paleis 12 stond meermaals op zijn kop. Op andere momenten kreeg hij het adembenemend stil. Een avond waarop alle landgenoten terug één waren. Zo’n divers publiek van zelfs gezinnen met kinderen heb ik nog nooit gezien. Ik heb mijn ogen uitgekeken op wat er allemaal met dat podium gebeurde en hoe mooi de lichtshow was. Dat alleen al was prachtig! Een concert van wereldformaat. Iedereen ging met een stralende glimlach naar huis. Wie dit niet heeft meegemaakt mag terecht jaloers op ons zijn dat wij dit hebben beleefd!

 

Wil je iets vertellen?