De lp Duke, zoals Albert op de hoes, door het raam kijkend...

Draaipunt

Wanneer ik in mijn onregelmatige pendelgedrag bij toeval de trein in Brugge van 17 uur en oneffen richting Luik neem, kom ik hem steevast bij de wisseling van de reizigers in Brussel Zuid tegen. Hij neemt altijd de eerste wagon, wat we samen gemeen hebben. Het is daar een pak rustiger. Ik heb de man met de stempel des oordeels gemerkt als geitenwollensokker. Omdat hij nogal warrig ongekamde plukken schaamhaar op zijn hoofd heeft en meestal een wollen trui draagt. Dat hij daar tegenwoordig hip mee is zal zijn worst wel wezen. Ik besloot hem in dat vakje te klasseren op basis van uiterlijk. Hij draagt versleten bruine schoenen. In de zomer sandalen, met uiteraard zwarte kousen. Verder heb ik geen idee wie deze man is of wat hij doet om den brode. Hij moet rond eind de veertig zijn.

Ofschoon de man alleen is, gaat hij iedere keer op een vierzit plaatsnemen en claimt de zitplaats naast hem door er zijn jas en rugzak te leggen. In het volgende station zal de trein volstromen. Dan moet hij doorgaans zijn inboedel op zijn schoot nemen. Toch aanvaardt hij iedere keer het risico. Uit zijn rugzak haalt hij een discman en ouderwetse grote koptelefoon en vervangt de beluisterde cd door een ander exemplaar dat hij uit het originele cd-doosje neemt. Ik stel mij altijd voor dat hij een hele collectie cd-doosjes bij zich heeft en dat hij ’s ochtends, voor hij de deur uit stapt, voor zijn muziekcollectie staat en in zijn binnenste voelt welke albums hem roepen. Die steekt hij dan in zijn rugzak om tijdens zijn treinreizen te luisteren. Hij is de enige man die ik ken dat nog cd’s afspeelt. Ik heb alleen maar een kapotte DVD-drive op mijn laptop. Daar konden cd’s mee worden afgespeeld. De meeste heb ik trouwens van de hand gedaan. Ze stonden alleen maar stof te vergaren.

Doe jij dit nog beste lezer? Een album afspelen. Een volledig album zoals het gemaakt is. Van voor naar achter zonder skippen of spoelen? Zoals geschreven en bedoeld door de muzikanten. Of op de langspeelplaten, waar ze de liedjesvolgorde in elkaar puzzelden, rekening houdend met de beperkte lengte van beide zijden van de elpee. In mijn jeugd van weleer was er enkel een platendraaier (en een radio vastgeroest op BRT2). Ik herinner de geur van het vinyl, die vrijkomt wanneer de plaat uit de binnenhoes wordt gehaald. “Je moet de plaat beetpakken aan de randen of zijn label op je vingers balanceren om geen zweet- of vetvlekken op het zwarte vinyl achter te laten. En nooit vergeten, het stof met een fluwelen borsteltje wegvegen”. Ik moet me concentreren wanneer ik het gat van de plaat door het staafje van het draaiplateau schuif. Nauwkeurig verzet ik de mechanische knop met veer om de platenmachine te starten. Gezoem, geklik en gespok. En net vooraleer de muziek begint, wanneer de naald de groeven raakt hoor ik de kraken van de plaat.

Eenzelfde soort handeling heb je ook met een cd. Sterk vereenvoudigd. Maar toch. Wat ben ik heerlijk nostalgisch. Geitenwollensokker klikt op de playknop van zijn discman en gaat er rustig bij zitten, kijkend naar buiten. Ik loer hem af via de weerspiegeling van het treinraam. Ik besef dat ik maar in het wilde weg naar muziek luister. Steeds op zoek naar de leukste liedjes. Geen tijd nemend om de minder toegankelijke songs te ontdekken. Waar is de tijd dat het weken duurde vooraleer een bepaalde track ergens op een album werd aanvaard of geapprecieerd? Ik kijk op naar de man die tijd neemt om te luisteren. Ik voel nijd, misschien wel afgunst. Niet op zijn sokken en sandalen. Wat ben ik een idioot. Waarom schiet ik mijn pijlen op hem? Het is ik die iets heb verleerd.

Terwijl ik voortdurend nieuwsgierig ben naar nieuwe tijdperken en op zoek ga naar ongekende technische snufjes haalt deze man mij naar deze toestand van gemis. Wat zit ik hem hier iets te misgunnen? Er zijn mogelijkheden zat. Nu op dit moment heb ik keuze, uit wel tienduizenden albums tegelijkertijd. Met mijn vettige vingers hoef ik maar te zoeken en te kiezen. Ik hoef maar op een knopje te duwen en het geheugen kiest er eentje uit. Dan kan ik rustig luisteren met mijn ogen op oneindig. Of ik kan de teksten volgen zoals vroeger, met het hoesje op de schoot. Terwijl de berichten blijven komen, nog voor het album is gehalveerd.

Duke, Genesis

In 1980 was het album Duke bedoeld als een 30 minuten durende suite dat een volledige kant van een plaat zou bevatten. Het vertelt het verhaal van een fictief persoon, de geboren loser Albert. Uiteindelijk heeft de band de songs uit elkaar getrokken en het album verder aangevuld met nog andere. Ze wilden de vergelijking vermijden met het eerder uitgebrachte epische ‘Supper’s Ready’ uit 1973.

Duke’s Suite, zoals eerst bedoeld, hier geknipt en geplakt:

Eén reactie

  1. ElsS zegt:

    Hier ten huize nog een beetje nostalgie. Wij hebben nog een radio-CD-speler en leggen soms nog wel een muziekCD op die dan volledig beluisterd wordt. Al wordt het toestel momenteel vooral aangeslagen door docherlief voor de luisterverhalen van het Geluidshuis.

Wil je iets vertellen?