Een diepe put (2)

Gevoelens

Al een paar jaar probeer ik de put vol te laten lopen. Met de gedachte dat ik dan wel terug naar boven drijf en zo terug over de rand kan kruipen. Alleen, hoe start ik zo’n proces in de eerste plaats? Ik vind geen sleutel, laat staan een veer om op te winden. Een kraan om wagenwijd open te zetten heb ik nog niet gevonden. Misschien moet er iets dramatisch gebeuren? Geen doden, dat hoeft niet. Zo egocentrisch ben ik ook weer niet.

Ik heb er afgelopen maanden met een paar mensen over gepraat. Telkens hebben ze een zekere zin van herkenning. Een volle agenda en toch dat leeg gevoel, alsof er een lege agenda is. Misschien maak ik hier een denkfout. Heeft wat je doet er mogelijkerwijs niet zo veel mee te maken. Ik leg de link naar aanleiding van persoonlijke ervaringen. Want er zijn wel degelijk bepaalde periodes geweest met een volmaakte gemoedstoestand waarin ik meegesleurd werd in boeken, reizen, ontmoetingen, concerten… en daardoor een groots en intens gevoel kreeg. Nu ben ik bij de psycholoog, na 35 jaar op deze aardbol te leven, tot de conclusie gekomen dat gevoel niet in mijn hoofd afspeelt, maar ergens in mijn buik. Dat wist ik niet en zet mijn wereld volledig op zijn kop. Ik ken als gevolg daarvan alleen maar extremen als woede, verdriet of verliefdheid… Sindsdien ben ik als het ware op zoek naar gewone gevoelens. Deze die in de dagelijkse cirkelgang  zitten. Als die al bestaan. Immers, ik verslind bijvoorbeeld nog altijd boeken. Ze geven me alleen niet het intense gemoed die ik had toen ik begon te lezen. Wanneer ik nu albums luister ben ik niet meer zoals vroeger wekenlang mij geconcentreerd aan de muziek aan het toewijden om er zo geraakt door te zijn dat ik die wil analyseren en ontleden. Nu is er die altijd durende sleur. En ik heb niet eens kinderen en een groot huishouden om voor te zorgen. Maar misschien is dat laatste ook een denkfout. Dan omdat ik er geen ervaring mee heb.

Is leegte een luxeprobleem? Ik bedoel luxe als in “is het wel een probleem”? Verkeer ik niet simpelweg in een evenwichtstoestand die leeg wordt aangevoeld? Ik bevind me in een negatieve noch in een positieve gemoedstoestand. Of kunnen we dit leeg zijn eenvoudigweg omkeren naar vol zijn. Misschien voel ik mij wel vol? En kan er niks meer bij.


Tussentijdse dienstmededeling: Ik kreeg een paar rechtstreekse vragen en enkele via Parijs rond naar Brussel of alles wel goed gaat met mij. Ik kan daar alleen maar met “ja” op antwoorden. Waarschijnlijk is de titel van deze reeks een aanleiding tot bezorgdheid. Een diepe put. Dat klinkt negatief. Ik stond er niet bij stil. Het is mijn beeldvorming van een toestand die ik zelf niet zo goed begrijp en hier probeer in woorden te brengen, en dit naar aanleiding van het boek De opwindvogelkronieken. Het gaat dus niet zo slecht met mij. Alleen is er daar dat lege gevoel. Zoals ik de boeken van Murakami ervaar, heb ik meer en meer het gevoel dat er geen ultieme oplossing is in het leven maar er stromingen en richtingen zijn. Klinkt nogal zweverig? Het is niet mijn bedoeling, maar het is mijn odyssee van het leven. Ik doe nog enkele pogingen om er een draai aan te geven in vervolgafleveringen.

7 reacties

  1. Y. zegt:

    Ik heb wel een groot huishouden en veel kinderen waar ik alleen voor zorg en ik ervaar toch geen sleur. Ik heb teveel aan mijn hoofd om met sleur bezig te zijn. Misschien is stress geen prettig alternatief maar het lijkt me nuttiger dan sleur ervaren.

    Maar is sleur wel een gevoel? Is het niet gewoon een zelf gecreëerd fenomeen doordat je teveel luistert naar gedachten die voortkomen uit een vorm van ongenoegen van totaal andere oorsprong? Gedachten krijgen pas betekenis als je er zelf waarde aan hecht. Met andere woorden … sleur bestaat niet.

    • Misschien dat ‘sleur’ niet helemaal de lading dekt van ‘leegte’. Het zal in ieder geval wel raakpunten hebben.
      Je kunt je inderdaad afvragen of het een gevoel is. Ik begrijp jouw woorden dat sleur niet bestaat. Iets waar ik nog niet aan gedacht had. Alleen als ik mezels een beetje ken, wil ik dat ding oplossen. Hoe verwijder je iets dat niet bestaat? Daar moet ik nog eens over nadenken… Zeer fijne reactie in ieder geval.
      Ik kijk op naar mensen zoals jou die zo’n huishouden managen. Ik ben daar nogal zeer amateuristisch in.

    • Y. zegt:

      Nou troost je dan vast met de gedachte dat mijn leven niet bepaald is om naar op te kijken. Al weken (is het de tijd van het jaar?) worstel ik met allerlei negatieve gedachten die ook voortkomen uit een bepaalde vorm van ongenoegen. Dat is niet zozeer leegte dus, of sleur. Maar wel het gevoel niet zoveel bereikt te hebben. Ja, ik heb een gezin. Maar vraag niet hoe ik het draaiende houd. Het is een dagelijks gevecht tussen strijd, tijd tekort, het gevoel te falen. daadwerkelijk falen en roeien met de riemen die ik heb. En ben nooit een goed roeister geweest.

      Het kan natuurlijk van alles lijken als je een totaal ander leven hebt. Zo denk ik dat jij het ogenschijnlijk goed voor elkaar hebt. Ik heb een enorme behoefte aan vrijheid. Wat een ander ziet als invulling van je leven, een doel (groot-stomen van een handvol kinderen), zie ik met name als een beperking van mijn vrijheden.

      Maar het grappige is, wat maakt jouw leven dan tot een sleur, en mijn leven tot een vrijheidsbeperking? Is het een feit? Of is dat dan echt puur en alleen persoonlijke beleving? Ik denk dat de ingrediënten van onze levens goed zijn, maar dat onze gedachten het verpesten. Het is dus niet zozeer een kwestie van moeten uitschakelen van iets wat niet bestaat (sleur), maar uitschakelen van verkeerde gedachten. Of ze op zijn minst niet al te serieus nemen.

      Als ik weet hoe dat moet, laat ik het je horen ;)

      Het is denk ik vergelijkbaar met het lezen van een boek (of luisteren naar muziek, kijken naar kunst). Je kunt een boek lezen en geweldig vinden, een ander kan dat boek lezen en het afschuwelijk vinden. Is zo’n boek dan geweldig, of afschuwelijk? Het zijn puur je gedachten die er vorm aan geven. Het kan daarbij dus blijkbaar zijn dat jouw leven wat je eens waardeerde, zonder iets heel drastisch te veranderen ineens “leeg” is. Is het dan daadwerkelijk leeg, of zijn het je gedachten die het omdopen tot leeg. Zegt dat dan écht wat over je leven? Of alleen over je manier van denken?

      Beetje onsamenhangend geheel, maar daar schijn ik goed in te zijn.

    • Ik vind het net een samenhangend geheel wat je schrijft. Of toch begrijp ik wat je zegt, maar snap ook niet hoe dat ‘veranderen’ van gedachten in elkaar zit. Als ik weet hoe dat moet, laat ik het je ook horen in ieder geval ;).
      Dat ik mijn leven goed voor elkaar heb is wel degelijk een feit. Alle ingrediënten zijn aanwezig, dus geraak ik er net als jij meer en meer van overtuigd dat het de gedachten zijn die het verpesten. Het is niet de eerste keer dat ik overtuigd ben van bepaalde gedachten terwijl ik zelfs een andere waarheid of werkelijkheid voor mijn neus zie.
      Het kan dus zijn dat er bepaalde (gelijklopende) mechanismen in ons hoofd ons de das om doen, elk in ons zeer verschillend leven. De gedachte dat we niet alleen zijn geeft mij alleszins een bemoedigend gevoel. Het kunnen opschrijven en over praten of hier via deze commentaarvelden kunnen van gedachten wisselen vind ik waardevol. Ook al heb ik zeer erg getwijfeld om het naar ‘buiten’ te brengen.
      Soms denk ik dat dat “leeg zijn” net veel “vol zijn” is. Maar dat kan ik niet zo heel goed uitleggen :p.

  2. Y. zegt:

    Ah dat laatste heb ik ook wel eens geroepen. Maar ik heb last van een zeer chaotisch brein, dus vol is snel bereikt bij mij. Ik ga zo even je deel 3 lezen. Als ik klaar ben met pannenkoeken bakken. ;)

Wil je iets vertellen?