Eén jaar Cambio, een evaluatie

Toen ruim een jaar geleden een losliggende kassei er voor zorgde dat mijn auto de geest gaf was het de spreekwoordelijke druppel. In werkelijkheid was het een speut olie die mijn motor in een paar tellen deed droogdraaien. RIP VW Polo van drie jaar oud. En daarmee had ik het gehad om zorg te dragen voor een auto die meermaals weken aan een stuk stil stond ergens in een Brussels achterafsteegje. Ik vond altijd voldoende parkeerplaatsen, daar niet van. Hij stond altijd in de buurt van de kathedraal. Met als gevolg dat hij in een jaar tijd twee keer is weggesleept. De eerste keer omdat de Koning moest gaan zingen op het te deum en een tweede keer omdat er een begrafenis georganiseerd werd van een bekende Brusselse politicus. Samen goed voor ruim 500 knotsen. Ge kunt daar al een keer een stukske Comme Chez Soi mee gaan eten.

De vrijheid van het bezit van een auto werd voor mij een sleur van zorgen. Mijn stalen ros had geen stal. Dat is in het centrum van Brussel nogal wat aan de dure kant. Begrijpelijk. Ik had het er alleszins niet voor over. Met het Centraal Station letterlijk om de hoek begon er een soort van renaissance: ik nam al iedere dag gratis de trein naar het werk in Brugge en nam die meer en meer voor privédoeleinden met als gevolg dat ik minder graag met de auto begon te rijden. En dat voor iemand die 10 jaar geleden nog 60.000 kilometer per jaar op de teller had. Het begon me mateloos te vervelen, daar zitten kijken naar al dat voorbijvliegend asfalt. In de trein las ik boeken, keek ik series. Al die uren ontspanning bleken onbetaalbaar. Ik betaalde na verloop van tijd per maand trouwens meer verzekering dan diesel. Toch kon ik die onafhankelijkheid van een auto niet opgeven. Je wist maar nooit wanneer je dat ding nodig had. Het moest dus duren tot dat ongeval vooraleer ik de beslissing wel moest nemen. Daarmee was ook mijn grootste bezit verdwenen. Van renaissance naar verlichting. Achteraf besefte ik dat die vrijheid met bezit van een auto ook maar een illusie was. Maar dat komt natuurlijk ook door de plaats waar ik ben gaan wonen en het starten met autodelen…

Er zijn hier 4 havens met Cambio-auto’s die dichter staan dan mijn eigen auto meestal geparkeerd stond. En wanneer die op een verwaaide keer allemaal gereserveerd zijn wandelen we 10 minuten verder of nemen we een metro naar andere standplaatsen. Ik ben blijkbaar een atypische gebruiker – wat ook mijn vrees was in het begin. De meeste mensen reserveren de auto’s voor korte perioden en korte ritten. Mijn ritten zijn meestal ruim boven de 150 kilometer en veelal meerdere dagen. Verder reserveert de modale mens zeer kort op voorhand. Zelf kan ik mijn ritten meestal weken van te voren plannen. Ik heb nog geen problemen gehad met een te kort aan auto’s, ook die keren dat ik letterlijk 5 minuten voor ik vertrok eentje reserveerde. Op zondagen met mooi weer is de kans natuurlijk zeer groot dat de meeste verdwenen zijn. Plannen is de sleutel. Ik nam al de trein naar Brugge, Kortrijk of Luik om daar de Cambio te nemen. Dat spaarde mij vooral kosten omdat een treinrit goedkoper is dan een Cambiorit. Wij hebben noch kind noch kraai dus kunnen we makkelijk die tijd nemen. Het is natuurlijk eenvoudig met een station in de buurt waar bijna iedere trein van België passeert en nog eens rechtstreekse treinen naar Amsterdam, Londen, Parijs en Keulen heeft.

De meest gestelde vraag van mensen, buiten hoeveel het kost is hoe wij dan naar de winkel gaan. Wij gaan eigenlijk alleen maar als we iets nodig hebben. Voorraden aanleggen is niet nodig als de dichtstbijzijnde supermarkt iedere dag tot 22 uur open is. Omkomen van de honger doen we hier trouwens niet met al die eettoestanden in de buurt (dan spreek ik nog niet over wat je allemaal aan huis geleverd kunt krijgen). Het is gek waarom ik mijn eigen auto zo lang gehouden heb. Nu is het een luxe om geen auto te moeten hebben. Want wat een besparing! In 2015 spaarde ik ruim 1500 euro uit, als ik een kost voor eigen auto van gemiddeld 300/maand in rekening breng, wat nog niet zo zot veel is. Mijn Cambioverbruik kostte gemiddeld 130 euro per maand. Tel daarbij nog wat trein-, metro-, tram- en busritten erbij en ik kom op een mobiliteitsbudget van 160 euro/maand. Cambio is voor mij dus een enorm grote besparing.

Ik heb slechts één ongemak. Het inschatten wanneer je terug thuis komt. Daarom neem ik altijd een ruime marge. Als je de auto eerder terugbrengt moet je maar 30% van de resterende normaal uurtarief betalen. Cambio vervangt perfect mijn bezit van een auto, al kies ik soms voor de goedkoopste oplossing en neem ik het openbaar vervoer. Dat is het enige verschil, dat ik vroeger voor kleine afstanden sneller de auto zou nemen. In een stad als Brussel is dit perfect te doen met de MIVB. In steden waar De Lijn opereert ondervind ik toch wel wat meer problemen met bussen of trams die niet op tijd of zelfs niet komen. Een jaar later kan ik niet anders dan concluderen dat overstappen op Cambio voor mij de perfecte oplossing is.

Link: www.cambio.be

3 reacties

  1. Wildcard zegt:

    Wow, in eens zoveel posts van de Peter :)
    Die moet uit zijne winterslaap zijn ;-)

    Ja, ne wagen is inderdaad een héél dure luxe (aan’t worden). Best begrijpelijk als ge in’t centrum van Brussel woont dat ge dan geen wagen hebt, maar mensen die niet die luxe hebben kunnen zich dat niet permitteren denk ik toch.

    Ja, kan me dat ook héél goed inbeelden dat mensen je die vraag stellen, is normaal hé.

  2. An zegt:

    Als Peter nu nog investeert in een plooifiets, gaat hij zich ook nog een stuk van de moeilijkheden besparen omdat er geen Lijn-bussen zijn.

    • Ik heb in de plaats een abonnement op Bluebike. Alleen gebruik ik dat niet zo heel veel omdat ik, als het kan qua weer en afstand, een wandelaar ben.

Wil je iets vertellen?