je suis silente

Wat er de laatste dagen in Parijs en omstreken is gebeurd kan ik niet goed vatten. Ik heb er de grootste moeite mee. Is het omdat het dicht bij huis is gebeurd dat het me harder raakt? Omdat er basiswaarden zijn geschonden die niet ter discussie staan? Omdat onschuldige slachtoffers zoals jij en ik gevallen zijn in een omgeving die de onze is? Veel mensen rondom mij zaten op de nieuwssites de vlucht van de daders en al die gijzelingen op de voet te volgen. Ze spraken erover, uiteraard. Zo’n gebeurtenissen worden geventileerd. Mensen spreken zich uit. Iedereen verwerkt dat op zijn eigen manier. Zelf zocht ik niks op. Ik blokkeer wanneer ergens in de wereld onrechtvaardigheid gebeurd waar ik als kleine mens geen vat of verweer op heb. De informatie kwam sowieso. Inbox en twitterwall ontploften en werden gespekt met feiten en meningen van eenieder, journalisten, politici… Eerst tien doden, toch maar één dode, dan elf, twaalf, verontwaardiging, klopjacht, gijzelingen, bezorgdheid, nog doden, overlevenden. Ondertussen werkend aan een werfverslag of klagen over die nieuwe dienstregeling van de trein of een keuze maken tussen asfalt of beton voor een fietspad in de brousse.

Er zijn ook mensen die zwijgen. Misschien ben jij zo iemand? Al zit je met zoveel vragen. Anderen geven daar antwoorden op, vanuit hun overtuiging, gevoel of geloof. Kan zoiets wel uitgelegd worden? Is het niet te veel? Een te ingewikkeld probleem? Er is veroordeling, gerechtvaardigd. Maar wat moeten we toch met al die onverdraagzaamheid, dat extremisme en fundamentalisme, religieus of politiek? De mengelmoes van verklaringen en meningen van zij en wij. Wie zijn zij? Wie zijn wij? Zijn onze hokjes niet multicultureel met elkaar verbonden of overschreden? Wie zijn al die mensen uit alle windstreken? Ze roepen zo door elkaar in mijn hoofd.

Dat onherroepelijk geweld wil ik niet meer zien of horen. Niet dat ik wil ontkennen. Ik wil oplossingen, voor een veel te ingewikkelde wereld. Dit kan niet zomaar ontrafeld worden, of met een knip gestopt. Er moet worden getimmerd en geëvolueerd, samen met en door iedereen. Ik geraak er zelf niet zo goed uit. Dit bericht is zo warrig, niet concreet. Ik moest het even kwijt. En nu wil ik alleen maar stilte. Heel even maar. Om dan met elkaar te leren leven en begrijpen tussen al die vervagende grenzen door.

Wil je iets vertellen?