Kieming

Op 1 oktober van het jaar onzes Heren 2009 – een grote twee jaar geleden – schreef ik het volgende, met de titel over een koffie…:

Het besef kwam er toen ik deze morgen de Brusselse Metro uitwandelde met een zuigkoffie in de hand. Je kent het wel. De koffie in een kartonnen bekertje met plastieken dekseltje inclusief gat waaruit je je veel te hete koffie moet uitzuigen. Dat zuigen heb ik pas een maand geleden geleerd. Ervoor liet ik het gewoon lopen zodat het in de kortste keren aan het lekken was. Het besef dus, omdat ik altijd in Sex and the City die madammen met zo’n koffie zie rondhuppelen in New York. En daar zit em de hersenkronkel. Ik denk dat ik nog wel eens zou kunnen aarden in zo’n grote stad. Misschien omdat ik in een dorp als Bruhhe woon en niks gewoon ben. Maar pak nu eens Londen. Veel te duur, ik weet het. Maar stel. Je zit daar in het centrum met alles aan je voeten. Je pakt een metrostelletje en je zit aan de andere kant van de stad. Alle musea en theaters binnen handbereik. Leuk met je laptopje werken in een Starbucks lol. Leuke mensen om je heen. ‘k Heb nood aan een persoonlijke culturele revolutie. Misschien is dat het wel. En het platteland waar ik iedere dag vertoef? Ik weet niet of ik het zo veel zou missen. Denk ik.

Wil je iets vertellen?