Tag: book challenge 2016

Na de pauze

“Na de Pauze” is niet alleen een theatervoorstelling van Herman Finkers, waarvan ik net het zeer leuke boek De cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet door uit heb, maar ook de periode van afgelopen weken dat ik hier weinig potten heb gebroken op dit weblogspul. Ik wil me vooral niet verdedigen of verontschuldigen. Niemand zit immers te wachten op een volgende schrijfsel van mij zoals niemand zit te wachten op een nieuw album van pakweg Danna Winner (ik schrok mij een ongeluk toen ik haar tegenkwam in de Mediamarkt op de hoes van haar nieuwe cd, die tanden!). Ik ben baas over mijn eigen webstek en als een Verlicht Despoot deel ik hier de lakens uit. Dat ik gewoon geen inspiratie had is de onofficiële uitleg. Dat heb ik wel eens. Creatie of zin hebben in iets creëren komt bij mij in vlagen. Vandaar sommige stilteperioden. En eigenlijk is dit bericht volledig achterhaald omdat ik deze week al terug uit mijn sloffen ben geschoten met eerdere berichten. Zo ben ik wel: een georganiseerde chaos. Waarschijnlijk dat daarom Brussel mij wel ligt als woonplaats.

Tijdens de pauze had ik geen gevoel van stilzitten. Integendeel. Ik schreef. En hoe! Een uittreksel uit de eerste schrijfselen:

In deze digitale wereld is het aanschaffen van een “echt” notitieboekje een misschien wat vreemde keuze. Op mijn werk doe ik er alles aan om papierloos door mijn werkdag, vestigingen en werven te gaan. Ook in mijn persoonlijke leven merk ik dat alleen boeken en partituren nog van echt papier zijn. Terwijl ik vroeger ettelijke balpennen per jaar leeg schreef. Ik mis die ambacht van het schrijven. Op dit moment heb ik zelfs al kramp in mijn rechterhand zodat ik mij afvraag of dit notitieboekje een lang leven is beschoren. Als ik zie hoe mijn handschrift is toegetakeld na jaren in onbruik en ik moet nadenken over woorden zonder spellingscontrole en ik niet goed meer weet waar ik het koppelteken moet plaatsen, en zinnen start en ze niet kan uitwissen omdat ik niet weet hoe ik ze kan eindigen.

Vaak zit ik in mijn hoofd met te veel aan gedachten die malen. Dat proces kreeg telkens een nieuwe voedingsbodem omdat ik geen rust vond en geen uitlaatklep had. Hoewel ik actief muziek speel, lees, vaak op reis ga, veel vrienden zie, voelde ik een te kort aan iets. Lang heb ik daarmee geworsteld. Iets zinvols die ook niks met mijn werk zou te maken hebben zodat ik echt ruimte kan vrijmaken in mijn hoofd. Iets ambachtelijks voelde ik aan. Toen schafte ik voor de driehonderdste keer een notitieboekje aan. Omdat ik altijd denk daar mijn ei in kwijt te kunnen. Om daar hele kunstwerken in voort te brengen. Waarom ik het altijd zo groots zie is mijn voor een deel een raadsel. Misschien omdat ik echt iets wil voortbrengen of creëren die de moeite waard is. Als ambachtslui. Maar die hebben eerst een hele leerschool voor de kiezen waar de techniek onder de knie moeten krijgen. Dat weet ik zelf doordat ik in mijn muzieklessen ook eerst techniek aanleer vooraleer ik aan de slag ga met echt muziek maken. Maar weten en beseffen en er naar handelen is totaal iets anders. Zo ga ik vaak holderdebolder een muziekstuk op muzikaal vlak instuderen terwijl ik nog over de noten struikel. Dat gepassioneerd iets willen doen zonder eerst een kader te scheppen. Soms komen daardoor mooie dingen tot stand. Maar ik hou dat niet vol.

Om nu terug te komen op dat notitieboekje. Ik begon gewoon ouderwets te schrijven met een balpen op papier wat er maar in mij opkwam. Een soort “uitvloeien” van gedachten. De gevolgen waren redelijk snel voelbaar: ik kreeg mentale rust want ik schreef de zaken op die al lang in mijn hersenpan bleven roeren. Niet dat ze daarmee per se oplosten. Maar ze zo blauw op wit zien staan op papier gaf het een soort van officieel karakter waar ik na verloop van tijd inzichten kreeg die mij een stuk verder brachten. Nog een gevolg was een betere concentratie. Ik schrijf meestal op de trein, in een koffiebar of thuis aan tafel terwijl ik geen digitale invloeden heb. Mijn gsm staat nu vaker gewoon op vliegtuigmodus en niet alleen om batterij te sparen maar om die doorlopende stroom aan communicatie een halt toe te roepen. Een ander gevolg was dat ik dit webloggeval in testbeeldmodus liet gaan. Mijn ei kon ik kwijt in mijn gedachtenboekje, waar er geen censuur bestaat. Dat is trouwens het grootste gevolg. Aangezien ik het boekje met niemand deel is er ook geen reden om in stoefmodus te gaan zodat ik echt kan schrijven zonder rekening te houden met externe factoren. Eindelijk lijk ik iets te doen waarmee ik de tijd laat vertragen. Hiermee kan ik doel 2, 5, 6 en 7 van mijn goede voornemens inlossen. Benieuwd of het een lang leven is beschoren. Ik heb er goeie hoop in. En om even terug te keren op het ambacht zelf van schrijven. De geur van de inkt aan mijn vingers, mijn handschrift terug bijschaven tot iets moois, het vlakke papier die begint op te bollen waar de balpen is gepasseerd… dat alleen al is heerlijk. Of er nu grote romans uit gaan voortspruiten? Daarvoor is mijn techniek nogal abominabel. Dat is ook het doel niet.

We zijn nu exact een maand verder en ik merk een soort van evenwicht ontstaan tussen mijn gedachtenboekje en wat ik hier kwijt wil op dit stukje internet. Dat komt dus goed na die pauze.

#BC16 Kroniek van een aangekondigde dood

Het klinkt luguber. Dat was het ook. Of hoe een dorp weet dat er iemand vermoord zal worden maar niemand iets doet om het tegen te houden. Dat is wat er zich afspeelt in een Kroniek van een onaangekondigde dood van Gabriel García Márquez. Ik twijfelde om nog een boek van hem te lezen. Het is misschien not done om een Nobelprijswinnaar niet goed te vinden, maar ik vond Honderd jaar eenzaamheid niet zo fijn om te lezen. Ik had er gewoon niks mee. Ik vond het zeer langdradig. Mooie zinnen, dat wel, maar het kon mij niet echt boeien. Kroniek van een onaangekondigde dood deed net het tegenovergestelde! Ik werd er in meegezogen. Misschien omdat het een heel dun boekje was (wat meestal geen punt is bij andere schrijvers). Ik las het in twee dagen uit. Een waar puzzelstuk die mijn deed verbazen wat er nu echt was gebeurd in dat dorp.

Daarmee heb ik wat nieuwe uitdagingen verbroken: uitdaging 4 (een klassieker) mag ik toch wel aanvinken , 10 (boek waarin de dood centraal staat) lijkt me nogal wiedes, 16 (auteur met Latijns-Amerikaanse roots) en 29 (een boek van dezelfde auteur ook in 2015 gelezen).


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

#BC16 Ten zuiden van de grens

In het nawoord van mijn vorig gelezen boek De opwindvogelkronieken schreef Murakami dat enkele overbodige hoofdstukken de basis vormden van zijn boek Ten zuiden van de grens. Daarom nam ik het zo snel ter hand om het nog eens terug te lezen. Het boek staat echter volledig op zichzelf. Hajime, de hoofdpersoon in dit boek, was oorspronkelijk Toru Okada in De opwindvogelkronieken. Door het splitsen van deze verhalen kregen volgens de schrijver beide personages elk een eigen bestemming, als het ware tweelingbroers die op jonge leeftijd van elkaar zijn gescheiden en in een volledig verschillende omgeving zijn opgegroeid. Ten zuiden van de grens gaat over het enig kind Hajime, waarmee ik nogal paralellen met mezelf kan trekken. Ik had nu meer binding met het verhaal dan toen ik het de eerste keer las. Dat zal zeker door mijn gemoedstoestand en overpeinzingen van de laatste tijd te maken hebben. Soms komen boeken op de juiste tijd aan.

Daarmee heb ik wat dezelfde uitdagingen als mijn vorige boek, behalve de lengte natuurlijk met amper 240 bladzijden. Ik merk dat ik met dunnere boeken toch sneller ondergedompeld geraak. Uitdaging 15 (auteur met Aziatische roots) , 28 (boek gekocht in 2015) en 29 (een boek van dezelfde auteur ook in 2015 gelezen) bleven dus dezelfde.


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

Een diepe put

Verzonken

Ik zit hier al een eind naar een leeg blad te kijken. Woorden slingeren als draaikolken in mijn gedachten. Er vloeien alleen geen zinnen uit. Ik wil mij laten onderdompelen in die losse brij van tekens en symbolen tot ik een betekenis kan destilleren. Als er al een kerngedachte uit te halen valt. Om hier uit te geraken probeer ik in deze diepe put af te dalen. Ik laat me zinken en besef te laat dat de put leeg is. Heeft iemand de stop uitgetrokken? Ik probeer een houvast te vinden. Ik grijp naar de putwand. Die is zo glad dat ik mijn vingers openhaal. Ik val – herinneringen uit het verleden passeren mij. Kunnen vervlogen gedachten een oplossing bieden aan mijn zoektocht? Mijn eigen geschiedenis vliegt voorbij. Mijn verbeelding is alleen dat wat geweest is – steeds dieper. De bodem van de put lijk ik nooit te kunnen bereiken. De beelden beginnen langzamer rondom mij te zweven. Alsof de tijd zich uitrekt. Ik realiseer me dat ik in een luchtledige omgeving gevangen geraak. Hoe lang zal dit duren? Hoe lang zit ik hier al? Dagen lijken maanden. Maanden lijken jaren. Voorbijgevlogen.


#BC16

Deze tekst is uit mij gevloeid na het lezen van de Opwindvogelkronieken van Haruki Murakami. Ze is geen interpretatie van het boek maar een op zich zelf staand omhulsel. Iemand zei me een tijd geleden dat ik wel mooi kan schrijven maar meer lucht moet gebruiken. Deze tekst is wel heel erg het tegenovergestelde van lucht. Of net niet?

Ik had even tijd nodig om in de kronieken verzwolgen te worden, dat in tegenstelling tot andere boeken die ik van Murakami las. Het blijft wel plakken achteraf. Daarmee is de eerste uitdaging voor een tweede keer verpulverd. 896 bladzijden met mysteriën. Maar ah, wat is het aantal pagina’s onbelangrijk na het lezen van zo’n boek. Uitdaging 15 (auteur met Aziatische roots) , 26 (springen tussen verschillende tijdsperiodes), 28 (boek gekocht in 2015) en 29 (een boek van dezelfde auteur ook in 2015 gelezen) heb ik ineens ook maar meegepakt.


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

#BC16 De strijd der koningen

Knal. Het eerste boek van 2016 heb ik dichtgeklapt en zowaar de eerste uitdaging verpulverd. Deze knuffel bevatte 827 bladzijden.

Ik schrijf geen review over de inhoud van het boek. Ik heb een hekel aan spoilers. Mensen die vinden dat ze iets moeten verklappen geef ik een klap terug! U weze gewaarschuwd ;-) !

De strijd der koningen is het tweede boek in de reeks Het lied van IJs en Vuur van George R.R. Martin. Bij het grote publiek beter gekend van de televisieserie Game Of Thrones. Deze naam verwijst trouwens naar het eerste boek in de reeks. Onvermijdelijk is hier de discussie wat je nu eerst moet doen: het boek lezen of de serie kijken. In dit geval ben ik gewoon begonnen met de televisieserie en was ik niet echt van plan de boeken de lezen. Ik heb hier thuis drie grote fantasyreeksen liggen, samen zo’n slordige zestig boeken. Ik vond dat ik die eerst moest lezen vooraleer aan een nieuwe te beginnen. Dat principe heb ik na het kijken van de eerste drie seizoenen Game Of Thrones overboord gegooid (Wat moet je anders met principes? Maar dat is een andere discussie). Ik had het gevoel dat ik met al die complexe verhaallijnen de bomen door het bos niet meer zag en ofwel de serie moest herkijken of gewoon de boeken lezen. Op een verwaaide dag zag ik de boeken in de bieb naar me lonken en ben er gewoon aan begonnen. De boeken en de serie volgen elkaar. Dat hoeft voor mij niet maar in deze is het wel fijn. Nadeel is natuurlijk dat ik de meeste plotwendingen en verrassingselementen nog weet. Het verhaal is echter zo groots dat dat voor mij boeiend genoeg is. Wie de serie keek weet dat het verhaal enorm gedetailleerd en complex is. In de boeken is dat nog meer. Boek twee zat in die zin makkelijker in elkaar dan het eerste boek waar ik overspoeld werd met informatie. Vaak is het vervolgverhaal nooit dat verfrissende en nieuwe dat het eerste heeft. Ook hier is boek twee gedoemd om in de schaduw van het eerste te staan maar dat is geen punt. Ik wou namelijk weten hoe het verder ging en dat doet het op een uitstekende manier. Ik werd terug ondergedompeld in de wereld Westeros en het was daar zeer aangenaam vertoeven. De personages worden zo fijn uitgewerkt en ontwikkelen zich op een manier dat er sprake is van een haat of liefdegevoel voor ze. Sommige karakters zijn zo gewiekst en achterbaks dat ik zelf die sympathiek vind omwille van elk van hun motieven.

Boek drie staat al op de verlanglijst. En dan erna de eeuwige twijfel of ik eerst de boeken ga verder lezen of toch aan de televisieserie voorrang zal geven. Voor mij is dit tot nu toe de beste fantasyreeks dat ik gelezen heb.


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.