Tag: Geschreven op een treinrit tussen Brugge en Brussel

Ruimtewandeling

Deze ochtend voelde ik me zwaar ten moede. Het is een uitdrukking die ik even leen uit de Nederlandse vertalingen van verschillende boeken van Haruki Murakami en drukt mijn gemoed enigszins het beste uit. Ik vond niet meteen een oorzaak. Soms laat ik gewoon mijn oren hangen. Dan lijkt alles, zelfs de lucht die ik inadem, loodzwaar en benauwd. Zelfs wolkeloze hemels helpen dit zomerkind op zo’n momenten niet. Het heeft me ettelijke uren en jaren gekost om mij over dit gevoel te zetten. Verloren tijd?

Ik pak voor een keer geen boek om in een andere wereld terecht te komen maar zet mijn kopteledinges op mijn oren. Dan ga ik op wandel of stap ik in een trein. Ik observeer mijn omgeving zonder het geluid van mijn omgeving. Het geluid vervang ik. Mijn gedachten zijn mijn bondgenoot. Diverse denkbeelden beginnen aan een reis maar verdwalen na een tijd. En net wanneer de chaos de overhand lijkt te nemen verlies ik schijnbaar mijn bewustzijn en ontstaat er een verhaal. Misschien een verhaal uit een andere wereld? Of een parallelle wereld? Misschien kom jij er wel in voor? Met dan de juiste woorden? Het echte beeld is al lang weg gevallen. Ik ben alleen. Ik voel me alleen. Ergens tussen werelden.

Dan ontwaak ik. Ik kijk om me heen. Ik zie overal mensen. Ze bevinden zich in hun eigen verhaal. Hier of ergens anders. Tijd is verstreken.