Tag: werk

Ik ben pensioengerechtigd…

Pensioen… in 2042. Dat is nog iets meer dan 25 jaar voor de boeg. Niet dat ik daar per se wakker van lig (buiten dan over het financiële plaatje (hoeveel moet je opzij zetten om nu zo veel mogelijk uit je leven te halen en toch nog iets over te houden zodat je tijdens je pensioen niet altijd boterhammen met gehakt moet eten?)). De nieuwssite dertien maakte vorige week reclame om op de website van de rijksdienst voor Pensioenen eens te gaan piepen wanneer je op pensioen mag gaan. Je kunt dat ook doen beste lezers uit België. Neem alvast identiteitskaart en -lezer bij de hand.

Ik heb het gevoel dat ik nog maar begonnen ben met werken, zelfs al ben ik toch al ruim 15 jaar bezig. Dat voelt als een pak minder aan. Wanneer ik achter mij kijk en al die gedane projecten zie, wat er best veel zijn, blijf ik met een ontzettend hongergevoel in nog meer projecten zitten. Dat ik later, wanneer we door het Vlaemsche land rijden, kan zeggen tegen mijn denkbeeldige kleinkinderen: “Mannekes, hier heb ik dat bos nog geplant!” of “Toen ze deze snelweg aanlegden hebben wij alle doorgesneden waterlopen terug aan elkaar genaaid en een nieuwe bedding gegeven” of “Hier hebben we strepen in het landschap getrokken”. Ik praat altijd alsof ik die werken zelf doe maar in feite heb ik nog geen spade in de grond gestoken. Dat dit een open doel is voor mensen die het niet voor ambtenaren hebben besef ik ook wel. Die perceptie kan ik toch niet veranderen. Ook al knaagt dat soms wel hoor (nu heb ik het toch maar gezegd).

Ik heb een belofte met mezelf gedaan om zoveel mogelijk te profiteren. Ik heb het over de tijd buiten mijn werkuren, wat had je gedacht! Ik heb te veel mensen gekend die tot hun pensioen wachtten om aan hun leven te beginnen die hun pensionering nooit gehaald hebben. Dat zit bij mij al heel erg lang in mijn hersenpan gekerfd. Het is ook de reden waarom ik iedere vakantiedag spendeer aan reizen. Dat hoeft niet altijd in het buitenland te zijn. Al spreken de statistieken dat misschien tegen. Een vriend van mijn leeftijd zei me een paar jaar geleden dat hij het niet erg zou vinden om dood te gaan. Hij was er namelijk van overtuigd dat hij het maximum uit zijn leven aan het halen was. Dat vond ik eerst zeer luguber. Nu vind ik dat hij gelijk heeft. Blijkt dat de meeste mensen wanneer ze langzaam hun kaarsje uitblazen het meest spijt hebben dat ze bepaalde haalbare dingen gewoon niet gedaan hebben. Al besef ik soms te weinig dat ik in een luxe leef. Laat dat pensioen dus nog maar even wachten. Ik heb nog veel te veel te doen.


Strepen trekken in landschappen is een running joke onder mijn vrienden. Die denken dat ik alleen maar strepen trek in weilanden. Al was er een jaar dat ze er niet ver naast zaten. Laatst hadden we het met mijn collega’s over hoe zij probeerden wat voor werk ze doen uit te leggen aan hun familie en vrienden. Dat blijkt niet makkelijk te zijn. Ook na jarenlange ervaring. Vorige week was ik een kwartier enthousiast aan het praten over mijn werk tegen een kennis. Mijn lief heeft me achteraf gezegd dat hij nog altijd niet weet wat ik concreet doe. Best wel veel. En zeer uiteenlopend.