PC

We schrijven 1 april 1991. Ik word 12 en krijg als verjaardagscadeau een cassette met een live opname van Phil Collins. Ik had van die mens nog nog nooit gehoord. Nu enkele de decennia later draai ik nog altijd zijn platen grijs. Er zijn dingen die nooit veranderen. Behalve de covers.

phil-collins-old-ones

_the old ones

phil-collins-new-old-ones

_the new old ones

Gaat dat hier nog herbeginnen?

Er zijn er al die hun geld terug gevraagd hebben. Zelfs mijn nog op te richten fanclub is aan het leeglopen. Ik zal de stop er moeten opzetten. Maar de stop zit er al in. Dat is nu net het probleem.

Al die tegenstrijdige logica! [Emoticon met pijpmondje]

Ik stop de halt en onderbreek de onderbreking. Op dit eigenste ogenblik. En hup, het moment is terug voorbij.

Runkeeper

Dachtereir #8 – Bijna geflitst

Geen tijd om weblogpagina’s vol te schrijven maar wel om er vandoor te gaan aan 128 kilometer per uur! Op een plaats waar ik maar 30 kilometer per uur mag. In Brussel kijken ze zo nauw niet. Gelukkig! Menig flitskastje is bijna ontploft van de snelheid waarmee het moest werken toen ik voorbij kwam gegaloppeerd. Die zijn alleen gewend om files te flitsen.

En neen, ik ben niet aan het oefenen voor de 20 kilometer van Brussel volgend weekend. Daar is mijn broek net iets te kort voor. Iemand zin om mee te doen in de Urban Trail dit jaar?

Zijn er eigenlijk nog mensen die last hebben van een Runkeeper die af en toe tilt slaat?

Kussens

Dachtereir #7 – Nieuwe kussens

Vorige week kochten wij nieuwe kussens. Of we ze goed vinden weten we nog niet… Trouwens, in deze lakens voel ik mij altijd liggen in een glas sprankelende limonade met citroensmaak.

Zicht op de Afghaanse bergen

De Tokyo Tapes #1

Voor dit schrijfsel gaan we even een paar maand terug in de tijd. We schrijven januari 2016 en dat in mei 2016:

“Laten we een citytrip doen!”
“Wanneer vertrekken we?”
“April, dat is nog een gat in de agenda.”
“Wat denk je van Tokyo?”
“Dat ligt aan de andere kant van de wereld!”
“Het kost ons maar 400 euro, op en neer.”
“Daar kunnen we niet voor sukkelen.”

Een week later was alles geregeld. Japan stond helemaal bovenaan de lijst van bestemmingen te prijken die ik wilde doen. Na onze reis staat het daar nog!

Op de planning stond vier dagen stadsbezoek aan Tokyo, een dag in het tempelcomplex in Nikko en een dag naar Mount Fuji en Hakone. De meeste gestelde vraag die we echter kregen was of er daar ook pretparken waren? “Ja,” zei ik altijd, “Maar dat is niet het doel van onze reis. We gaan wel Disneyland bezoeken”. Alsof dat geen pretpark is. “Hebben ze dat daar ook?” was de steevast volgende vraag. Dat we maar liefst vier dagen van ons kostbare leven gingen spenderen in Tokyo Disney durfde ik niet te luid zeggen. Ik wilde niet dat mensen ons nog zotter zouden verklaren.

Wij halverwege naar Brussels Airport, waar we als een van de weinige na de aanslagen van 22 maart de lucht in vlogen.

Wordt vervolgd…

Een blote man in pak

Een tegenstrijdigheid in deze titel. Maar ik kan het uitleggen!

Toen ik een paar weken geleden naar het postkantoor moest om een pakket op te halen had ik geen idee wat de inhoud was. Breekbaar was het alleszins niet. Ik stroempelde bij de terugkeer over een losliggende kassei met als gevolg dat het pakket een mooie boog in de lucht beschreef vooraleer tussen de kasseien te landen. Een doffe plof was al wat ik hoorde. Dus schudde ik het tijdens het oprapen nog eens goed om zeker te zijn dat er niets gebroken was. Thuis gekomen was mijn lief nogal curieus van welke geheime aanbidder ik zomaar een cadeau kreeg. Ik deed het open en wat er tevoorschijn kwam uit het pak: een blote man! Mijn lief keek mij vreemd aan en ik zag mezelf al in gedachten op de canapé slapen. “Ik kan het uitleggen” stamelde ik.

Ik had meegedaan aan een prijskamp op WorldsApart 2.0 van de nobele onbekende Wildcard in de categorie Holebi. Ik won daar zowaar een prijs! Dat in de vorm van een DVD van een voor mij onbekende serie. Hoewel ik doelgroep ben, zoek ik niet meteen gayseries op om te kijken, maar ben ik wel benieuwd. En van de eerste keer drie seizoenen. Piep ook zo af en toe eens op de blogavonturen van Wildcard. Merci voor het cadeau!

Dat bloot, valt nog wel mee hoor. Oordeel zelf maar. Ik heb het een beetje aangedikt voor het leuke verhaal.

IMAG1457

Na de pauze

“Na de Pauze” is niet alleen een theatervoorstelling van Herman Finkers, waarvan ik net het zeer leuke boek De cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet door uit heb, maar ook de periode van afgelopen weken dat ik hier weinig potten heb gebroken op dit weblogspul. Ik wil me vooral niet verdedigen of verontschuldigen. Niemand zit immers te wachten op een volgende schrijfsel van mij zoals niemand zit te wachten op een nieuw album van pakweg Danna Winner (ik schrok mij een ongeluk toen ik haar tegenkwam in de Mediamarkt op de hoes van haar nieuwe cd, die tanden!). Ik ben baas over mijn eigen webstek en als een Verlicht Despoot deel ik hier de lakens uit. Dat ik gewoon geen inspiratie had is de onofficiële uitleg. Dat heb ik wel eens. Creatie of zin hebben in iets creëren komt bij mij in vlagen. Vandaar sommige stilteperioden. En eigenlijk is dit bericht volledig achterhaald omdat ik deze week al terug uit mijn sloffen ben geschoten met eerdere berichten. Zo ben ik wel: een georganiseerde chaos. Waarschijnlijk dat daarom Brussel mij wel ligt als woonplaats.

Tijdens de pauze had ik geen gevoel van stilzitten. Integendeel. Ik schreef. En hoe! Een uittreksel uit de eerste schrijfselen:

In deze digitale wereld is het aanschaffen van een “echt” notitieboekje een misschien wat vreemde keuze. Op mijn werk doe ik er alles aan om papierloos door mijn werkdag, vestigingen en werven te gaan. Ook in mijn persoonlijke leven merk ik dat alleen boeken en partituren nog van echt papier zijn. Terwijl ik vroeger ettelijke balpennen per jaar leeg schreef. Ik mis die ambacht van het schrijven. Op dit moment heb ik zelfs al kramp in mijn rechterhand zodat ik mij afvraag of dit notitieboekje een lang leven is beschoren. Als ik zie hoe mijn handschrift is toegetakeld na jaren in onbruik en ik moet nadenken over woorden zonder spellingscontrole en ik niet goed meer weet waar ik het koppelteken moet plaatsen, en zinnen start en ze niet kan uitwissen omdat ik niet weet hoe ik ze kan eindigen.

Vaak zit ik in mijn hoofd met te veel aan gedachten die malen. Dat proces kreeg telkens een nieuwe voedingsbodem omdat ik geen rust vond en geen uitlaatklep had. Hoewel ik actief muziek speel, lees, vaak op reis ga, veel vrienden zie, voelde ik een te kort aan iets. Lang heb ik daarmee geworsteld. Iets zinvols die ook niks met mijn werk zou te maken hebben zodat ik echt ruimte kan vrijmaken in mijn hoofd. Iets ambachtelijks voelde ik aan. Toen schafte ik voor de driehonderdste keer een notitieboekje aan. Omdat ik altijd denk daar mijn ei in kwijt te kunnen. Om daar hele kunstwerken in voort te brengen. Waarom ik het altijd zo groots zie is mijn voor een deel een raadsel. Misschien omdat ik echt iets wil voortbrengen of creëren die de moeite waard is. Als ambachtslui. Maar die hebben eerst een hele leerschool voor de kiezen waar de techniek onder de knie moeten krijgen. Dat weet ik zelf doordat ik in mijn muzieklessen ook eerst techniek aanleer vooraleer ik aan de slag ga met echt muziek maken. Maar weten en beseffen en er naar handelen is totaal iets anders. Zo ga ik vaak holderdebolder een muziekstuk op muzikaal vlak instuderen terwijl ik nog over de noten struikel. Dat gepassioneerd iets willen doen zonder eerst een kader te scheppen. Soms komen daardoor mooie dingen tot stand. Maar ik hou dat niet vol.

Om nu terug te komen op dat notitieboekje. Ik begon gewoon ouderwets te schrijven met een balpen op papier wat er maar in mij opkwam. Een soort “uitvloeien” van gedachten. De gevolgen waren redelijk snel voelbaar: ik kreeg mentale rust want ik schreef de zaken op die al lang in mijn hersenpan bleven roeren. Niet dat ze daarmee per se oplosten. Maar ze zo blauw op wit zien staan op papier gaf het een soort van officieel karakter waar ik na verloop van tijd inzichten kreeg die mij een stuk verder brachten. Nog een gevolg was een betere concentratie. Ik schrijf meestal op de trein, in een koffiebar of thuis aan tafel terwijl ik geen digitale invloeden heb. Mijn gsm staat nu vaker gewoon op vliegtuigmodus en niet alleen om batterij te sparen maar om die doorlopende stroom aan communicatie een halt toe te roepen. Een ander gevolg was dat ik dit webloggeval in testbeeldmodus liet gaan. Mijn ei kon ik kwijt in mijn gedachtenboekje, waar er geen censuur bestaat. Dat is trouwens het grootste gevolg. Aangezien ik het boekje met niemand deel is er ook geen reden om in stoefmodus te gaan zodat ik echt kan schrijven zonder rekening te houden met externe factoren. Eindelijk lijk ik iets te doen waarmee ik de tijd laat vertragen. Hiermee kan ik doel 2, 5, 6 en 7 van mijn goede voornemens inlossen. Benieuwd of het een lang leven is beschoren. Ik heb er goeie hoop in. En om even terug te keren op het ambacht zelf van schrijven. De geur van de inkt aan mijn vingers, mijn handschrift terug bijschaven tot iets moois, het vlakke papier die begint op te bollen waar de balpen is gepasseerd… dat alleen al is heerlijk. Of er nu grote romans uit gaan voortspruiten? Daarvoor is mijn techniek nogal abominabel. Dat is ook het doel niet.

We zijn nu exact een maand verder en ik merk een soort van evenwicht ontstaan tussen mijn gedachtenboekje en wat ik hier kwijt wil op dit stukje internet. Dat komt dus goed na die pauze.

Kroniek van een aangekondigde dood

#BC16 Kroniek van een aangekondigde dood

Het klinkt luguber. Dat was het ook. Of hoe een dorp weet dat er iemand vermoord zal worden maar niemand iets doet om het tegen te houden. Dat is wat er zich afspeelt in een Kroniek van een onaangekondigde dood van Gabriel García Márquez. Ik twijfelde om nog een boek van hem te lezen. Het is misschien not done om een Nobelprijswinnaar niet goed te vinden, maar ik vond Honderd jaar eenzaamheid niet zo fijn om te lezen. Ik had er gewoon niks mee. Ik vond het zeer langdradig. Mooie zinnen, dat wel, maar het kon mij niet echt boeien. Kroniek van een onaangekondigde dood deed net het tegenovergestelde! Ik werd er in meegezogen. Misschien omdat het een heel dun boekje was (wat meestal geen punt is bij andere schrijvers). Ik las het in twee dagen uit. Een waar puzzelstuk die mijn deed verbazen wat er nu echt was gebeurd in dat dorp.

Daarmee heb ik wat nieuwe uitdagingen verbroken: uitdaging 4 (een klassieker) mag ik toch wel aanvinken , 10 (boek waarin de dood centraal staat) lijkt me nogal wiedes, 16 (auteur met Latijns-Amerikaanse roots) en 29 (een boek van dezelfde auteur ook in 2015 gelezen).


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

Hiking #2 – Het land van de leisteen

Vorige vrijdag 1 april was het mijn verjaardag en daarom trokken we de Dardennen in alwaar wij de dag erop fris en fruitig een heuse avonturenwandeling begonnen. Zo stond het toch in het boekje dat ik mee had. De wandeling liep grotendeels door bossen ten zuiden van Bertrix en startte in het plaatsje Orgeo. We kwamen voornamelijk niemand tegen behalve een verdwaalde boer, verdwaalde trekstertjes en een verdwaalde rallywagen. De bossen waren gekenmerkt door bosbouw. Daardoor zagen we dennenbomen van allerlei pluimage, groot en klein. Halverwege onze tocht, kwamen we aan de voet van Château des Fées (een oude Romeinse kampplaats op een beboste heuvelrug waar nu feeën wonen), een bende trekstertjes tegen. Deze moderne feeën waren al een uur in de verkeerde richting aan het wandelen, bleek toen ze ons om hulp vroegen. Net op Child Focus gekeken, ze zijn op heden niet vermist.

Na het intermezzo terug in de stilte van de natuur. Echter, wat heuvels later kwamen we terecht in een heuse rallywedstrijd voor oldtimers. Het haar werd bijna van onze benen gereden. Als slotstuk deed de wandeling de oude en gesloten spoorlijn L163A aan. Het eerste deel wordt toeristisch uitgebaat om te wandelen en te fietsen. De spoorlijn moest bij de bouw op enkele plaatsen uitgehakt worden waardoor er indrukwekkende leisteenhellingen ontstonden. Er werden grote kunstwerken gebouwd zoals viaducten, 3 lange tunnels en de imposante brug Pont de la Blanche. We kwamen onderweg nog een verdwaalde rallypiloot tegen die een verkeerde weg had ingeslagen en offroad was gegaan. Hij keek ons nogal beteuterd aan toen hij voor onze neus terugdraaide. Op het einde van de spoorlijn kregen we te maken met omgevallen bomen, dichte begroeiing en beken die langs dit laatste en ongebruikte traject hun weg begonnen te meanderen. We moesten over een afstand van ongeveer 750 meter geregeld over water springen en over bomen klauteren. De natuur was bezig om de ingrepen van de mens te overmeesteren. Een oude tunnel van maar liefst 675 meter kwam in zicht. Door te veel aan slib op de bodem van de tunnel zijn we uit de bedding moeten klauteren om de tunnel over te wandelen in plaats van er door. Een kilometer of twee later konden we terug op de bedding wandelen en eindigden we de terug in Orgeo.

We wandelden uiteindelijk (en hebben er niet om gedaan) exact 1979 meter, mijn geboorte jaar! Wie deze of andere wandelingen wil doen in de Ardennen en omstreken, kan terecht op de website http://www.originelewandelingen.be. Onze wandeling is te vinden op Het land van de Leisteen.

Runkeeper