Categorie: Hoofdstuk 3 – Handelingen

PC

We schrijven 1 april 1991. Ik word 12 en krijg als verjaardagscadeau een cassette met een live opname van Phil Collins. Ik had van die mens nog nog nooit gehoord. Nu enkele de decennia later draai ik nog altijd zijn platen grijs. Er zijn dingen die nooit veranderen. Behalve de covers.

phil-collins-old-ones

_the old ones

phil-collins-new-old-ones

_the new old ones

Gaat dat hier nog herbeginnen?

Er zijn er al die hun geld terug gevraagd hebben. Zelfs mijn nog op te richten fanclub is aan het leeglopen. Ik zal de stop er moeten opzetten. Maar de stop zit er al in. Dat is nu net het probleem.

Al die tegenstrijdige logica! [Emoticon met pijpmondje]

Ik stop de halt en onderbreek de onderbreking. Op dit eigenste ogenblik. En hup, het moment is terug voorbij.

Een blote man in pak

Een tegenstrijdigheid in deze titel. Maar ik kan het uitleggen!

Toen ik een paar weken geleden naar het postkantoor moest om een pakket op te halen had ik geen idee wat de inhoud was. Breekbaar was het alleszins niet. Ik stroempelde bij de terugkeer over een losliggende kassei met als gevolg dat het pakket een mooie boog in de lucht beschreef vooraleer tussen de kasseien te landen. Een doffe plof was al wat ik hoorde. Dus schudde ik het tijdens het oprapen nog eens goed om zeker te zijn dat er niets gebroken was. Thuis gekomen was mijn lief nogal curieus van welke geheime aanbidder ik zomaar een cadeau kreeg. Ik deed het open en wat er tevoorschijn kwam uit het pak: een blote man! Mijn lief keek mij vreemd aan en ik zag mezelf al in gedachten op de canapé slapen. “Ik kan het uitleggen” stamelde ik.

Ik had meegedaan aan een prijskamp op WorldsApart 2.0 van de nobele onbekende Wildcard in de categorie Holebi. Ik won daar zowaar een prijs! Dat in de vorm van een DVD van een voor mij onbekende serie. Hoewel ik doelgroep ben, zoek ik niet meteen gayseries op om te kijken, maar ben ik wel benieuwd. En van de eerste keer drie seizoenen. Piep ook zo af en toe eens op de blogavonturen van Wildcard. Merci voor het cadeau!

Dat bloot, valt nog wel mee hoor. Oordeel zelf maar. Ik heb het een beetje aangedikt voor het leuke verhaal.

IMAG1457

Na de pauze

“Na de Pauze” is niet alleen een theatervoorstelling van Herman Finkers, waarvan ik net het zeer leuke boek De cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet door uit heb, maar ook de periode van afgelopen weken dat ik hier weinig potten heb gebroken op dit weblogspul. Ik wil me vooral niet verdedigen of verontschuldigen. Niemand zit immers te wachten op een volgende schrijfsel van mij zoals niemand zit te wachten op een nieuw album van pakweg Danna Winner (ik schrok mij een ongeluk toen ik haar tegenkwam in de Mediamarkt op de hoes van haar nieuwe cd, die tanden!). Ik ben baas over mijn eigen webstek en als een Verlicht Despoot deel ik hier de lakens uit. Dat ik gewoon geen inspiratie had is de onofficiële uitleg. Dat heb ik wel eens. Creatie of zin hebben in iets creëren komt bij mij in vlagen. Vandaar sommige stilteperioden. En eigenlijk is dit bericht volledig achterhaald omdat ik deze week al terug uit mijn sloffen ben geschoten met eerdere berichten. Zo ben ik wel: een georganiseerde chaos. Waarschijnlijk dat daarom Brussel mij wel ligt als woonplaats.

Tijdens de pauze had ik geen gevoel van stilzitten. Integendeel. Ik schreef. En hoe! Een uittreksel uit de eerste schrijfselen:

In deze digitale wereld is het aanschaffen van een “echt” notitieboekje een misschien wat vreemde keuze. Op mijn werk doe ik er alles aan om papierloos door mijn werkdag, vestigingen en werven te gaan. Ook in mijn persoonlijke leven merk ik dat alleen boeken en partituren nog van echt papier zijn. Terwijl ik vroeger ettelijke balpennen per jaar leeg schreef. Ik mis die ambacht van het schrijven. Op dit moment heb ik zelfs al kramp in mijn rechterhand zodat ik mij afvraag of dit notitieboekje een lang leven is beschoren. Als ik zie hoe mijn handschrift is toegetakeld na jaren in onbruik en ik moet nadenken over woorden zonder spellingscontrole en ik niet goed meer weet waar ik het koppelteken moet plaatsen, en zinnen start en ze niet kan uitwissen omdat ik niet weet hoe ik ze kan eindigen.

Vaak zit ik in mijn hoofd met te veel aan gedachten die malen. Dat proces kreeg telkens een nieuwe voedingsbodem omdat ik geen rust vond en geen uitlaatklep had. Hoewel ik actief muziek speel, lees, vaak op reis ga, veel vrienden zie, voelde ik een te kort aan iets. Lang heb ik daarmee geworsteld. Iets zinvols die ook niks met mijn werk zou te maken hebben zodat ik echt ruimte kan vrijmaken in mijn hoofd. Iets ambachtelijks voelde ik aan. Toen schafte ik voor de driehonderdste keer een notitieboekje aan. Omdat ik altijd denk daar mijn ei in kwijt te kunnen. Om daar hele kunstwerken in voort te brengen. Waarom ik het altijd zo groots zie is mijn voor een deel een raadsel. Misschien omdat ik echt iets wil voortbrengen of creëren die de moeite waard is. Als ambachtslui. Maar die hebben eerst een hele leerschool voor de kiezen waar de techniek onder de knie moeten krijgen. Dat weet ik zelf doordat ik in mijn muzieklessen ook eerst techniek aanleer vooraleer ik aan de slag ga met echt muziek maken. Maar weten en beseffen en er naar handelen is totaal iets anders. Zo ga ik vaak holderdebolder een muziekstuk op muzikaal vlak instuderen terwijl ik nog over de noten struikel. Dat gepassioneerd iets willen doen zonder eerst een kader te scheppen. Soms komen daardoor mooie dingen tot stand. Maar ik hou dat niet vol.

Om nu terug te komen op dat notitieboekje. Ik begon gewoon ouderwets te schrijven met een balpen op papier wat er maar in mij opkwam. Een soort “uitvloeien” van gedachten. De gevolgen waren redelijk snel voelbaar: ik kreeg mentale rust want ik schreef de zaken op die al lang in mijn hersenpan bleven roeren. Niet dat ze daarmee per se oplosten. Maar ze zo blauw op wit zien staan op papier gaf het een soort van officieel karakter waar ik na verloop van tijd inzichten kreeg die mij een stuk verder brachten. Nog een gevolg was een betere concentratie. Ik schrijf meestal op de trein, in een koffiebar of thuis aan tafel terwijl ik geen digitale invloeden heb. Mijn gsm staat nu vaker gewoon op vliegtuigmodus en niet alleen om batterij te sparen maar om die doorlopende stroom aan communicatie een halt toe te roepen. Een ander gevolg was dat ik dit webloggeval in testbeeldmodus liet gaan. Mijn ei kon ik kwijt in mijn gedachtenboekje, waar er geen censuur bestaat. Dat is trouwens het grootste gevolg. Aangezien ik het boekje met niemand deel is er ook geen reden om in stoefmodus te gaan zodat ik echt kan schrijven zonder rekening te houden met externe factoren. Eindelijk lijk ik iets te doen waarmee ik de tijd laat vertragen. Hiermee kan ik doel 2, 5, 6 en 7 van mijn goede voornemens inlossen. Benieuwd of het een lang leven is beschoren. Ik heb er goeie hoop in. En om even terug te keren op het ambacht zelf van schrijven. De geur van de inkt aan mijn vingers, mijn handschrift terug bijschaven tot iets moois, het vlakke papier die begint op te bollen waar de balpen is gepasseerd… dat alleen al is heerlijk. Of er nu grote romans uit gaan voortspruiten? Daarvoor is mijn techniek nogal abominabel. Dat is ook het doel niet.

We zijn nu exact een maand verder en ik merk een soort van evenwicht ontstaan tussen mijn gedachtenboekje en wat ik hier kwijt wil op dit stukje internet. Dat komt dus goed na die pauze.

Kroniek van een aangekondigde dood

#BC16 Kroniek van een aangekondigde dood

Het klinkt luguber. Dat was het ook. Of hoe een dorp weet dat er iemand vermoord zal worden maar niemand iets doet om het tegen te houden. Dat is wat er zich afspeelt in een Kroniek van een onaangekondigde dood van Gabriel García Márquez. Ik twijfelde om nog een boek van hem te lezen. Het is misschien not done om een Nobelprijswinnaar niet goed te vinden, maar ik vond Honderd jaar eenzaamheid niet zo fijn om te lezen. Ik had er gewoon niks mee. Ik vond het zeer langdradig. Mooie zinnen, dat wel, maar het kon mij niet echt boeien. Kroniek van een onaangekondigde dood deed net het tegenovergestelde! Ik werd er in meegezogen. Misschien omdat het een heel dun boekje was (wat meestal geen punt is bij andere schrijvers). Ik las het in twee dagen uit. Een waar puzzelstuk die mijn deed verbazen wat er nu echt was gebeurd in dat dorp.

Daarmee heb ik wat nieuwe uitdagingen verbroken: uitdaging 4 (een klassieker) mag ik toch wel aanvinken , 10 (boek waarin de dood centraal staat) lijkt me nogal wiedes, 16 (auteur met Latijns-Amerikaanse roots) en 29 (een boek van dezelfde auteur ook in 2015 gelezen).


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

Brussel

Je suis Brusseleir

Ik snap het niet goed. Dat hoeft denk ik nog niet. Gewoon stilte. Mijn emoties zweven. Ik wil landen, maar ben bang om de grond te raken.

BXL2

 

BXL3
 
Foto’s net genomen op het Beursplein in het hart van de stad.

België 1830

Identiteitsperikelen

Als gevolg van een vorig bericht waar ik de stad Brussel onthief als Vlaemsche stad maar het tot een Brusselse stad bombardeerde ben ik tot de conclusie gekomen dat ik daarbij ook mijn identiteit naar de maan heb geholpen. Ik ben geboren in Ieper en was dus per definitie (West-)Vlaming en Belg tegelijkertijd. Toen ik naar Brussel verhuisde werd ik provincieloos en West-Vlaming af. Daarbij werd ik ettelijke keren als ketter beschuldigd. Gelukkig mogen er tegenwoordig geen brandstapels meer worden ontstoken in openlucht en moet afval naar een erkende en tevens zeer dure stortplaats zodat ik dat overleefd heb. Teneinde tegemoet te komen aan de verzuchtingen doe ik nu missiewerk in West-Vlaanderen, als Vlaemsch ambtenaar. Nu voel ik me ergens nog wel West-Vlaming, een titel die niet zomaar kan worden afgenomen of door mezelf worden afgeworpen.

Als Nederlander is het makkelijk. Je bent Nederlander en daar stopt het dan. Als Belg is het een kleine ramp want naargelang de situatie ben je Vlaming of Belg. Als je in het buitenland zegt dat je Vlaming bent weet niemand wat voor beest dat wel mag zijn. Een Vlaming is in het buitenland dus meestal Belg. In Vlaanderen is een Vlaming Vlaming. Behalve wanneer de Rode Duivels spelen. Ikzelf heb mij altijd Belg gevoeld omdat dat nu eenmaal op mijn identiteitskaart staat. Maar nu dat Brussel de laatste jaren uit een soort van identiteitsloze toestand kruipt en herboren is als volwaardig Gewest – tot groot jolijt van de Franstaligen – mag ik mij nu met trots Brusseleir noemen. Dat klinkt vreemd genoeg veel internationaler dan Belg. Vooral als je in Amerika bent. Die denken dat België de hoofdstad is van Brussel.

Ik zit absoluut niet met een identiteitscrisis omdat ik net heel veel petjes op kan zetten. Wat ik persoonlijk jammer vind is dat de identiteit Europeaan geen echte grond van bestaan heeft. Dat zou ik een mooie gedachte vinden. Dan ben ik verwant aan die knappe blonde Denen of die zwartgeblakerde Italianen, maar evenzeer aan die melkfleswitte Wit-Russen. Maar zoals gezegd is er geen echte Europese identiteit. Toch niet in de definitie dat we met z’n allen binding voelen met een staat genaamd Europa, zoals een echte Vlaming wel binding heeft met het grondgebied Vlaanderen. Moest er nu buitenaards leven worden ontdekt kan ik tenminste een identiteit als bewoner van de aarde aannemen. Dat zie ik wel zitten op mijn naamkaartje: Peter, Aardling. Maakt alles een stuk eenvoudiger.

Met de jaren onderging ik toch een evolutie. Meer en meer ben ik overtuigd geraakt dat ik niet per se trots moet zijn op mijn geboortegrond. Ik kan er namelijk zelf niks aan doen dat ik daar geboren ben. Ik ben bijvoorbeeld trots op bepaalde dingen die ik doe of heb geleerd, dat ik bepaalde talenten ontwikkel. Maar binding met een staat die ergens omlijnd is door administratieve grenzen bepaald door een toevallige geschiedenis en die nogal onderhevig was (is) aan veranderingen? Neen, daar kan ik geen weg mee. Waarom wordt er dan niet gestreden om Frans- en Zeeuws-Vlaanderen, en Nederlands Limburg? Consequent is dat allemaal niet. En trouwens, hebben West-Vlamingen en – ik noem maar een streek – Limburgers dan zoveel gemeen? En wat moet dan de hoofdstad worden? Het huidige Brussel die niet op Vlaams grondgebied ligt? Antwerpen als grootste Vlaamse stad? Brugge als oorspronkelijke eerste hoofdstad? Of misschien Rijsel als compromis.

Waar ik echt de kriebels van krijg zijn de zogenaamde patriottische symbolen. Al lachend zeg ik wel eens dat we binnenkort iedere dag op het werk eerst de Vlaemsche vlag moeten hijsen onder het zingen van de Vlaemsche Leeuw. Nu is dat niet geheel fantasie want toen wij enkele jaren geleden in Seaworld Orlando aan de kassa stonden werd het leven plots onderbroken om het Amerikaanse volkslied te zingen. Een stapje verder ging het toen we naar de trieste orkashow gingen en eerste alle militairen mochten rechtstaan die voor hun vaderland hadden moeten vechten. Stel je het eens voor wanneer de Samson en Gertshow in Plopsaland begint we eerst hand in hand de Brabançonne moeten meebrabbelen. Laat ons dan maar nog eventjes aanmodderen met al deze identiteiten. Het klinkt ook veel spectaculairder:

Met vriendelijke groeten,

Peter

Aardling
Europeaan
Belg
Brusseleir
Vlaming
West-Vlaming
en bovenal: mens


Foto: België in 1830, credits: http://www.ancestryimages.com/

 

Spring is in the air

SpringWimNu de lente met rasse schreden aan komt huppelen en de winter na een dag piepen terug in de koelkast is gestopt, konden we vandaag echt de zonnestralen voelen. Niet dat we direct onze korte broek mogen aan doen of de terrasstoelen mogen kuisen. Het weer doet nogal wat bokkesprongen de laatste dagen (net als mijn lief twee jaar geleden), terwijl de velden nog onder water staan. Zet de ijsblokjes voor de cocktails alvast maar in het vriesvak!

Matterhorn

Schapen smijten

Nu de lente met rasse schreden aan komt huppelen wil de winter zich nog even laten gelden. Terwijl die toch genoeg tijd heeft gehad. Op het ogenblik van schrijven smijten ze hele schapen naar beneden. Dikke vlokken sneeuw waar ze op de Alpentoppen nog een bijkomend puntje aan kunnen zuigen. Straks moet ik dit seizoen toch nog mijn wintersjaal uit de kast halen. Misschien een idee om deze avond een popup-Kerstmarkt uit de kasseien te stampen? Voor mij alvast een warme chocomelk, perfect te maken met gesmolten paaseieren.

Vacature

Een Vlaemsche stad

In de Book Challenge 2016 staat de uitdaging 27 een boek te lezen die zich in de dichtstbijzijnde Vlaamse stad afspeelt. Nu woon ik toevallig in de stad Brussel. Dat moet niet moeilijk zijn dacht ik aan het begin van het jaar. Nu sprong mij begin deze week een vacature in het oog van de stad Antwerpen. Het was in mijn rechter en ik zie daar nog altijd een beetje troebel door. Op de vacature stond in grote letters “Je kan veel betekenen voor de grootste stad van Vlaanderen”. Wel verdraaid, dat is apart, Antwerpen die een job zoekt voor Brussel? Ik vond het hoogst merkwaardig. Ik dacht niet meteen aan de megalomane mentaliteit van de Antwerpenaar. Ik dacht eerder aan politiek.

Brussel is de hoofdstad van Vlaanderen. Dat is officieel zo. Mijn oude Belgische frank viel pas na het lezen van de vacature: Brussel ligt niet eens in Vlaanderen! Juridisch gezien ligt Brussel in het Brussels Gewest en niet in het Vlaams Gewest. Dus de deelstaat Vlaanderen heeft als hoofdstad een stad die in een andere deelstaat ligt. Wij maken dat hier in België nogal ingewikkeld. Ik dacht een boek uit Brussel te kunnen lezen als uitdaging. Dus moest ik op zoek naar een andere, dichtstbijzijnde stad, in de naburige provincie Vlaams Brabant. Een korte studie gaf aan dat ik op zoek moet naar een boek die zich in Vilvoorde afspeelt. Daar had ik niet op gerekend. Bestaat De geschiedenis van de VTM? Of iets met boerenpaarden? Of het verval van een station. Ik weet niet of ik de memoires van Jean-Luc Dehaene zie zitten. Een boek over de bouw van het gelijknamige viaduct ligt dan wel weer in mijn interesseveld. Heeft er iemand een idee trouwens?

Er wonen ruim 1.150.000 inwoners in het Brussels Gewest. Stad Antwerpen heeft er ruim 500.000. Stad Brussel heeft ruim 170.000 inwoners. Over wat spreek ik dan eigenlijk?


Appendix

Dat dit kluwen, genaamd België, voor discussie zorgt is een open raam ingooien. Nu kreeg ik na het schrijven van dit stuk de opmerking: “Je vergeet de gemeenschappen”. Want inderdaad, Vlaanderen heeft bevoegdheden via de Vlaamse Gemeenschap in Brussel. Dit zijn persoonsgebonden materies. Nu zijn de decreten die de gemeenten en provincies regelen een Gewestmaterie. Dus valt de stad Brussel in die redenering niet (ten dele) onder de Vlaamse Gemeenschap, maar onder het Brussels Gewest. Of ik hier juridische flaters bega zal mij worst wezen. Het blijft gewoon ingewikkeld. En nu kan ik tenminste beweren dat ik in het buitenland woon. In ieder geval woon ik niet in een provincie.