Categorie: Hoofdstuk 3.2 – Boeken

IMAG1457

Na de pauze

“Na de Pauze” is niet alleen een theatervoorstelling van Herman Finkers, waarvan ik net het zeer leuke boek De cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet door uit heb, maar ook de periode van afgelopen weken dat ik hier weinig potten heb gebroken op dit weblogspul. Ik wil me vooral niet verdedigen of verontschuldigen. Niemand zit immers te wachten op een volgende schrijfsel van mij zoals niemand zit te wachten op een nieuw album van pakweg Danna Winner (ik schrok mij een ongeluk toen ik haar tegenkwam in de Mediamarkt op de hoes van haar nieuwe cd, die tanden!). Ik ben baas over mijn eigen webstek en als een Verlicht Despoot deel ik hier de lakens uit. Dat ik gewoon geen inspiratie had is de onofficiële uitleg. Dat heb ik wel eens. Creatie of zin hebben in iets creëren komt bij mij in vlagen. Vandaar sommige stilteperioden. En eigenlijk is dit bericht volledig achterhaald omdat ik deze week al terug uit mijn sloffen ben geschoten met eerdere berichten. Zo ben ik wel: een georganiseerde chaos. Waarschijnlijk dat daarom Brussel mij wel ligt als woonplaats.

Tijdens de pauze had ik geen gevoel van stilzitten. Integendeel. Ik schreef. En hoe! Een uittreksel uit de eerste schrijfselen:

In deze digitale wereld is het aanschaffen van een “echt” notitieboekje een misschien wat vreemde keuze. Op mijn werk doe ik er alles aan om papierloos door mijn werkdag, vestigingen en werven te gaan. Ook in mijn persoonlijke leven merk ik dat alleen boeken en partituren nog van echt papier zijn. Terwijl ik vroeger ettelijke balpennen per jaar leeg schreef. Ik mis die ambacht van het schrijven. Op dit moment heb ik zelfs al kramp in mijn rechterhand zodat ik mij afvraag of dit notitieboekje een lang leven is beschoren. Als ik zie hoe mijn handschrift is toegetakeld na jaren in onbruik en ik moet nadenken over woorden zonder spellingscontrole en ik niet goed meer weet waar ik het koppelteken moet plaatsen, en zinnen start en ze niet kan uitwissen omdat ik niet weet hoe ik ze kan eindigen.

Vaak zit ik in mijn hoofd met te veel aan gedachten die malen. Dat proces kreeg telkens een nieuwe voedingsbodem omdat ik geen rust vond en geen uitlaatklep had. Hoewel ik actief muziek speel, lees, vaak op reis ga, veel vrienden zie, voelde ik een te kort aan iets. Lang heb ik daarmee geworsteld. Iets zinvols die ook niks met mijn werk zou te maken hebben zodat ik echt ruimte kan vrijmaken in mijn hoofd. Iets ambachtelijks voelde ik aan. Toen schafte ik voor de driehonderdste keer een notitieboekje aan. Omdat ik altijd denk daar mijn ei in kwijt te kunnen. Om daar hele kunstwerken in voort te brengen. Waarom ik het altijd zo groots zie is mijn voor een deel een raadsel. Misschien omdat ik echt iets wil voortbrengen of creëren die de moeite waard is. Als ambachtslui. Maar die hebben eerst een hele leerschool voor de kiezen waar de techniek onder de knie moeten krijgen. Dat weet ik zelf doordat ik in mijn muzieklessen ook eerst techniek aanleer vooraleer ik aan de slag ga met echt muziek maken. Maar weten en beseffen en er naar handelen is totaal iets anders. Zo ga ik vaak holderdebolder een muziekstuk op muzikaal vlak instuderen terwijl ik nog over de noten struikel. Dat gepassioneerd iets willen doen zonder eerst een kader te scheppen. Soms komen daardoor mooie dingen tot stand. Maar ik hou dat niet vol.

Om nu terug te komen op dat notitieboekje. Ik begon gewoon ouderwets te schrijven met een balpen op papier wat er maar in mij opkwam. Een soort “uitvloeien” van gedachten. De gevolgen waren redelijk snel voelbaar: ik kreeg mentale rust want ik schreef de zaken op die al lang in mijn hersenpan bleven roeren. Niet dat ze daarmee per se oplosten. Maar ze zo blauw op wit zien staan op papier gaf het een soort van officieel karakter waar ik na verloop van tijd inzichten kreeg die mij een stuk verder brachten. Nog een gevolg was een betere concentratie. Ik schrijf meestal op de trein, in een koffiebar of thuis aan tafel terwijl ik geen digitale invloeden heb. Mijn gsm staat nu vaker gewoon op vliegtuigmodus en niet alleen om batterij te sparen maar om die doorlopende stroom aan communicatie een halt toe te roepen. Een ander gevolg was dat ik dit webloggeval in testbeeldmodus liet gaan. Mijn ei kon ik kwijt in mijn gedachtenboekje, waar er geen censuur bestaat. Dat is trouwens het grootste gevolg. Aangezien ik het boekje met niemand deel is er ook geen reden om in stoefmodus te gaan zodat ik echt kan schrijven zonder rekening te houden met externe factoren. Eindelijk lijk ik iets te doen waarmee ik de tijd laat vertragen. Hiermee kan ik doel 2, 5, 6 en 7 van mijn goede voornemens inlossen. Benieuwd of het een lang leven is beschoren. Ik heb er goeie hoop in. En om even terug te keren op het ambacht zelf van schrijven. De geur van de inkt aan mijn vingers, mijn handschrift terug bijschaven tot iets moois, het vlakke papier die begint op te bollen waar de balpen is gepasseerd… dat alleen al is heerlijk. Of er nu grote romans uit gaan voortspruiten? Daarvoor is mijn techniek nogal abominabel. Dat is ook het doel niet.

We zijn nu exact een maand verder en ik merk een soort van evenwicht ontstaan tussen mijn gedachtenboekje en wat ik hier kwijt wil op dit stukje internet. Dat komt dus goed na die pauze.

Kroniek van een aangekondigde dood

#BC16 Kroniek van een aangekondigde dood

Het klinkt luguber. Dat was het ook. Of hoe een dorp weet dat er iemand vermoord zal worden maar niemand iets doet om het tegen te houden. Dat is wat er zich afspeelt in een Kroniek van een onaangekondigde dood van Gabriel García Márquez. Ik twijfelde om nog een boek van hem te lezen. Het is misschien not done om een Nobelprijswinnaar niet goed te vinden, maar ik vond Honderd jaar eenzaamheid niet zo fijn om te lezen. Ik had er gewoon niks mee. Ik vond het zeer langdradig. Mooie zinnen, dat wel, maar het kon mij niet echt boeien. Kroniek van een onaangekondigde dood deed net het tegenovergestelde! Ik werd er in meegezogen. Misschien omdat het een heel dun boekje was (wat meestal geen punt is bij andere schrijvers). Ik las het in twee dagen uit. Een waar puzzelstuk die mijn deed verbazen wat er nu echt was gebeurd in dat dorp.

Daarmee heb ik wat nieuwe uitdagingen verbroken: uitdaging 4 (een klassieker) mag ik toch wel aanvinken , 10 (boek waarin de dood centraal staat) lijkt me nogal wiedes, 16 (auteur met Latijns-Amerikaanse roots) en 29 (een boek van dezelfde auteur ook in 2015 gelezen).


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

Vacature

Een Vlaemsche stad

In de Book Challenge 2016 staat de uitdaging 27 een boek te lezen die zich in de dichtstbijzijnde Vlaamse stad afspeelt. Nu woon ik toevallig in de stad Brussel. Dat moet niet moeilijk zijn dacht ik aan het begin van het jaar. Nu sprong mij begin deze week een vacature in het oog van de stad Antwerpen. Het was in mijn rechter en ik zie daar nog altijd een beetje troebel door. Op de vacature stond in grote letters “Je kan veel betekenen voor de grootste stad van Vlaanderen”. Wel verdraaid, dat is apart, Antwerpen die een job zoekt voor Brussel? Ik vond het hoogst merkwaardig. Ik dacht niet meteen aan de megalomane mentaliteit van de Antwerpenaar. Ik dacht eerder aan politiek.

Brussel is de hoofdstad van Vlaanderen. Dat is officieel zo. Mijn oude Belgische frank viel pas na het lezen van de vacature: Brussel ligt niet eens in Vlaanderen! Juridisch gezien ligt Brussel in het Brussels Gewest en niet in het Vlaams Gewest. Dus de deelstaat Vlaanderen heeft als hoofdstad een stad die in een andere deelstaat ligt. Wij maken dat hier in België nogal ingewikkeld. Ik dacht een boek uit Brussel te kunnen lezen als uitdaging. Dus moest ik op zoek naar een andere, dichtstbijzijnde stad, in de naburige provincie Vlaams Brabant. Een korte studie gaf aan dat ik op zoek moet naar een boek die zich in Vilvoorde afspeelt. Daar had ik niet op gerekend. Bestaat De geschiedenis van de VTM? Of iets met boerenpaarden? Of het verval van een station. Ik weet niet of ik de memoires van Jean-Luc Dehaene zie zitten. Een boek over de bouw van het gelijknamige viaduct ligt dan wel weer in mijn interesseveld. Heeft er iemand een idee trouwens?

Er wonen ruim 1.150.000 inwoners in het Brussels Gewest. Stad Antwerpen heeft er ruim 500.000. Stad Brussel heeft ruim 170.000 inwoners. Over wat spreek ik dan eigenlijk?


Appendix

Dat dit kluwen, genaamd België, voor discussie zorgt is een open raam ingooien. Nu kreeg ik na het schrijven van dit stuk de opmerking: “Je vergeet de gemeenschappen”. Want inderdaad, Vlaanderen heeft bevoegdheden via de Vlaamse Gemeenschap in Brussel. Dit zijn persoonsgebonden materies. Nu zijn de decreten die de gemeenten en provincies regelen een Gewestmaterie. Dus valt de stad Brussel in die redenering niet (ten dele) onder de Vlaamse Gemeenschap, maar onder het Brussels Gewest. Of ik hier juridische flaters bega zal mij worst wezen. Het blijft gewoon ingewikkeld. En nu kan ik tenminste beweren dat ik in het buitenland woon. In ieder geval woon ik niet in een provincie.

Ten zuiden van de grens

#BC16 Ten zuiden van de grens

In het nawoord van mijn vorig gelezen boek De opwindvogelkronieken schreef Murakami dat enkele overbodige hoofdstukken de basis vormden van zijn boek Ten zuiden van de grens. Daarom nam ik het zo snel ter hand om het nog eens terug te lezen. Het boek staat echter volledig op zichzelf. Hajime, de hoofdpersoon in dit boek, was oorspronkelijk Toru Okada in De opwindvogelkronieken. Door het splitsen van deze verhalen kregen volgens de schrijver beide personages elk een eigen bestemming, als het ware tweelingbroers die op jonge leeftijd van elkaar zijn gescheiden en in een volledig verschillende omgeving zijn opgegroeid. Ten zuiden van de grens gaat over het enig kind Hajime, waarmee ik nogal paralellen met mezelf kan trekken. Ik had nu meer binding met het verhaal dan toen ik het de eerste keer las. Dat zal zeker door mijn gemoedstoestand en overpeinzingen van de laatste tijd te maken hebben. Soms komen boeken op de juiste tijd aan.

Daarmee heb ik wat dezelfde uitdagingen als mijn vorige boek, behalve de lengte natuurlijk met amper 240 bladzijden. Ik merk dat ik met dunnere boeken toch sneller ondergedompeld geraak. Uitdaging 15 (auteur met Aziatische roots) , 28 (boek gekocht in 2015) en 29 (een boek van dezelfde auteur ook in 2015 gelezen) bleven dus dezelfde.


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

Opwindvogelkronieken

Een diepe put

Verzonken

Ik zit hier al een eind naar een leeg blad te kijken. Woorden slingeren als draaikolken in mijn gedachten. Er vloeien alleen geen zinnen uit. Ik wil mij laten onderdompelen in die losse brij van tekens en symbolen tot ik een betekenis kan destilleren. Als er al een kerngedachte uit te halen valt. Om hier uit te geraken probeer ik in deze diepe put af te dalen. Ik laat me zinken en besef te laat dat de put leeg is. Heeft iemand de stop uitgetrokken? Ik probeer een houvast te vinden. Ik grijp naar de putwand. Die is zo glad dat ik mijn vingers openhaal. Ik val – herinneringen uit het verleden passeren mij. Kunnen vervlogen gedachten een oplossing bieden aan mijn zoektocht? Mijn eigen geschiedenis vliegt voorbij. Mijn verbeelding is alleen dat wat geweest is – steeds dieper. De bodem van de put lijk ik nooit te kunnen bereiken. De beelden beginnen langzamer rondom mij te zweven. Alsof de tijd zich uitrekt. Ik realiseer me dat ik in een luchtledige omgeving gevangen geraak. Hoe lang zal dit duren? Hoe lang zit ik hier al? Dagen lijken maanden. Maanden lijken jaren. Voorbijgevlogen.


#BC16

Deze tekst is uit mij gevloeid na het lezen van de Opwindvogelkronieken van Haruki Murakami. Ze is geen interpretatie van het boek maar een op zich zelf staand omhulsel. Iemand zei me een tijd geleden dat ik wel mooi kan schrijven maar meer lucht moet gebruiken. Deze tekst is wel heel erg het tegenovergestelde van lucht. Of net niet?

Ik had even tijd nodig om in de kronieken verzwolgen te worden, dat in tegenstelling tot andere boeken die ik van Murakami las. Het blijft wel plakken achteraf. Daarmee is de eerste uitdaging voor een tweede keer verpulverd. 896 bladzijden met mysteriën. Maar ah, wat is het aantal pagina’s onbelangrijk na het lezen van zo’n boek. Uitdaging 15 (auteur met Aziatische roots) , 26 (springen tussen verschillende tijdsperiodes), 28 (boek gekocht in 2015) en 29 (een boek van dezelfde auteur ook in 2015 gelezen) heb ik ineens ook maar meegepakt.


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

De strijd der koningen

#BC16 De strijd der koningen

Knal. Het eerste boek van 2016 heb ik dichtgeklapt en zowaar de eerste uitdaging verpulverd. Deze knuffel bevatte 827 bladzijden.

Ik schrijf geen review over de inhoud van het boek. Ik heb een hekel aan spoilers. Mensen die vinden dat ze iets moeten verklappen geef ik een klap terug! U weze gewaarschuwd ;-) !

De strijd der koningen is het tweede boek in de reeks Het lied van IJs en Vuur van George R.R. Martin. Bij het grote publiek beter gekend van de televisieserie Game Of Thrones. Deze naam verwijst trouwens naar het eerste boek in de reeks. Onvermijdelijk is hier de discussie wat je nu eerst moet doen: het boek lezen of de serie kijken. In dit geval ben ik gewoon begonnen met de televisieserie en was ik niet echt van plan de boeken de lezen. Ik heb hier thuis drie grote fantasyreeksen liggen, samen zo’n slordige zestig boeken. Ik vond dat ik die eerst moest lezen vooraleer aan een nieuwe te beginnen. Dat principe heb ik na het kijken van de eerste drie seizoenen Game Of Thrones overboord gegooid (Wat moet je anders met principes? Maar dat is een andere discussie). Ik had het gevoel dat ik met al die complexe verhaallijnen de bomen door het bos niet meer zag en ofwel de serie moest herkijken of gewoon de boeken lezen. Op een verwaaide dag zag ik de boeken in de bieb naar me lonken en ben er gewoon aan begonnen. De boeken en de serie volgen elkaar. Dat hoeft voor mij niet maar in deze is het wel fijn. Nadeel is natuurlijk dat ik de meeste plotwendingen en verrassingselementen nog weet. Het verhaal is echter zo groots dat dat voor mij boeiend genoeg is. Wie de serie keek weet dat het verhaal enorm gedetailleerd en complex is. In de boeken is dat nog meer. Boek twee zat in die zin makkelijker in elkaar dan het eerste boek waar ik overspoeld werd met informatie. Vaak is het vervolgverhaal nooit dat verfrissende en nieuwe dat het eerste heeft. Ook hier is boek twee gedoemd om in de schaduw van het eerste te staan maar dat is geen punt. Ik wou namelijk weten hoe het verder ging en dat doet het op een uitstekende manier. Ik werd terug ondergedompeld in de wereld Westeros en het was daar zeer aangenaam vertoeven. De personages worden zo fijn uitgewerkt en ontwikkelen zich op een manier dat er sprake is van een haat of liefdegevoel voor ze. Sommige karakters zijn zo gewiekst en achterbaks dat ik zelf die sympathiek vind omwille van elk van hun motieven.

Boek drie staat al op de verlanglijst. En dan erna de eeuwige twijfel of ik eerst de boeken ga verder lezen of toch aan de televisieserie voorrang zal geven. Voor mij is dit tot nu toe de beste fantasyreeks dat ik gelezen heb.


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

Book Challenge 2015 – Update

Eergisteren sloeg ik het laatste boek van 2015 dicht: De kunst van het wachten van David Nolens werd meteen in mijn favorietenlijstje van dit jaar gekatapulteerd. Maar vooraleer ik mijn andere favorieten verklap is het tijd voor de statistiekjes!

Boeken 2015 Aantal

In 2015 las ik 45 boeken! Dat is een heel pak meer dan de vorige jaren (in 2012 ben ik halverwege het jaar begonnen met lezen), terwijl het aantal pagina’s redelijk gelijk is gebleven. Dat komt omdat ik in 2014 heel wat lijvige boeken op mijn leeslijst had staan en 2015 iets meer graphic novels en zowaar een paar non-fictie boeken (met veel prentjes).

Boeken 2015 Aantal Pagina's

Dit jaar was ook het jaar van de eerste Book Challenge. Ik leid hier uit af dat ik nog altijd veel fantasy-series lees, weinig thrillers en weinig waargebeurde verhalen lees. Ik lees altijd in het Nederlands en eindig altijd mijn boeken, zelfs al vallen ze mij tegen (ik geef een boek iedere bladzijde opnieuw een kans tot ik besef dat ik bijna naar het einde ga en dan ook wel wil weten hoe dat onding eindigt). Verder heb ik een boontje voor boeken die zich afspelen in Japan. Een poëziebundel, die nochtans op mijn to-do-lijst staat, is er ook dit jaar niet van gekomen.

Dé boeken van 2015:

Zeer veel genoten heb ik van de Japanse Romans van Amélie Nothomb. Drie gebundelde romans. Absurd en grappig en nog waar gebeurd ook. De schrijfster vertelt over haar opgroeien in en terugkeer naar Japan en hoe die maatschappij verdraaid ineen zit. De wondere wereld van Amélie Nothomb is heerlijk om te lezen!

Weg met Eddy Bellegueulle van Édouard  Louis is het waargebeurde verhaal van een homoseksuele jongen die zich losrukt uit zijn verstikkende omgeving. Hallucinant wat er zich afspeelt in een Noord-Frans dorpje, eind de jaren negentig. Ik dacht dat ik ergens 50 jaar eerder in de tijd las… Het maakte me echt ontzettend kwaad!

Na de tv-serie dacht ik de boeken eens te proberen: Het spel der tronen is het eerste boek van Het Lied van IJs en Vuur van George R.R. Martin. De serie volgt letterlijk het boek, wat voor mij geen must is maar hier wonderwel zeer goed werkt. Zoveel details! Dat is dan ook weer het nadeel om mee te zijn met de serie. Ik had enkele hoofdstukken nodig om er in te komen. En toen liet het me niet meer los… Op fantasygebied staat dit boek een trapje hoger dan veel andere series die ik gelezen heb. Voor 2016 start ik met het tweede boek. Benieuwd of het niveau geëvenaard zal worden.

De kunst van het wachten van David Nolens had ik al in de inleiding vermeld. Of hoe verwondering en toekomstperspectieven van een kind aan gruzelementen worden gesmeten. Denk ik. En dat dat erg is. En ook niet. Zelf zit ik in een totaal andere levensvorm dan het hoofdpersonage. Het duurde even om mij in te leven. Het boek zette me echter aan het denken. Maar moet ik wel denken? Ik weet niet of ik het boek volledig gesnapt heb, maar dit is voor mij zo’n boek waar ik met mijn gedachtegang kan puzzelen. Vreselijk leuk!

Het boek van 2015 voor mij is Misery van Stephen King. Ik spreek niet graag over “beste” boeken omdat die nogal kunnen tegenvallen als ik ze jaren later met een verwachting van hier tot de Rocky Mountains terug lees, maar dit boek was eentje die bleef plakken! Het zoog mij mee van begin tot einde. Misschien moet ik zo lang niet wachten om terug te lezen…

Al mijn gelezen boeken zijn trouwens te vinden op:

Peter Blanckaert's book recommendations, liked quotes, book clubs, book trivia, book lists (read shelf)

Challenge accepted!

Barney Stinson… zou Barney Stinson roepen op een uitdaging die hem niet eens gevraagd is. Aangezien verschillende blogs gewag maken van een uitdaging voor het lezen van diverse boeken in 2015 en ik toevallig wel eens een boek ter hand neem doe ik gewoon mee. Omdat het goed is om niet altijd de bewandelde paadjes te betreden en ook eens een onbekend en niet bewegwijzerd zijwegje te nemen. De 7 Murakami’s en 20 Raymond E. Feists die hier op de boekenplank staan te springen om als leesvoer verslonden te worden zal ik wel tussendoor of later te grazen nemen, als ik groot ben. 30 criteria die op het einde van 2015 met één of meerdere boeken zou moeten ingevuld zijn.

Ik kijk alvast uit naar de zoektocht om een boek uit mijn geboortejaar te vinden. Of een boek te lezen uit mijn jeugd. Anders is het gesteld met de zoektocht naar een chicklit. Er is een heel rek vol voorzien in de bieb, dat is het punt niet. Ik voel me niet echt doelgroep van 20 tot 30 jarige vrouw…
Misschien kan ik een boek die zicht afspeelt in Oceanië en een boek dat ik ooit ben begonnen maar nooit uitgelezen combineren: The Lord Of The Rings. Midden-Aarde ligt toch in Nieuw-Zeeland volgens Peter Jackson. Of misschien kan ik beter gewoon niet foefelen.

De lijst vind je hier: Book Challenge 2015

Boekenlijst 2014

Dit was 2014: de boekenlijst

Toen ik een maand of drie geleden de opdracht kreeg om dé lijst te maken met boeken die me zijn bijgebleven, zat ik ergens op een paradijsje in Sardinië te lezen. Blauwe zee als ik over mijn boek keek, ruige bergpieken in mijn rug, geitjes in mijn ooghoek die roken naar geitenkaas en boven me het ruisen van een olijfboom. Ik eindigde op dat moment 1q84 van Haruki Marukami. De sfeer van Tokyo op een Sardische agriturismo. Een hele kluif met een gigantische opbouw en een heel mooie sfeerzetting, wat ik al eerder in de boeken van Marukami heb ervaren. Hij is na een paar boeken één van mijn favoriete schrijvers. Hij schrijft vaak over eenzame mensen. Die atmosfeer en de eenvoud van die levens blijven bij mij hangen. Het heeft een bepaalde ‘schoonheid’, hoe beschadigd bepaalde personages ook zijn.

Als ik mijn lijstje op goodreads mag geloven – niet dat ik twijfel aan mijn kunde van lijstjes invullen – heb ik dit jaar 26 boeken gelezen. Meestal lees ik romans – enkel fictie – met als afwisseling fantasy. Ik begon, na vorig jaar de elfdelige reeks De Wetten van de Magie van Terry Goodkind te hebben beëindigd, dit jaar met de fantasyreeks van Raymond E. Feist . Ik heb die jaren geleden ergens tot net over de helft gelezen. Nu dat de schrijver na 33 boeken zijn reeks heeft afgesloten vond ik het tijd om er terug opnieuw aan te beginnen. Met gemengde gevoelens heb ik dit jaar de eerste 8 herlezen. Sommige zijn zo goed, terwijl andere weinig om het lijf hebben. De Keizerrijktrilogie die vroeger een van mijn lievelingsboeken waren, viel nu zelfs een beetje tegen. Misschien dat mijn verwachting te hoog lag na die tien jaar? En toch kriebelt het om ze ooit nog eens terug te lezen. Je kweekt een band met die personages. Wat ik ook heb met het lezen van fantasy is dat de enorme reeks aan boeken met compleet verzonnen scheppingen een moment is waar ik nogal kan in wegdromen. Ik zie vaak landschappen als ik lees. Een hekel heb ik echter als er met een zwaai van een toverstafje alle problemen worden opgelost. Het mag wat diepgang hebben, ook al wordt fantasy vaak in een verdomhoekje van de literatuur gestoken.

Hoe de schrijver die mooie poëtische zinnen aaneenrijgt! Over Carlos Ruiz Zafón heb ik het en zijn vierdelige boekenreeks over het Kerkhof der Vergeten Boeken – hij zou op dit ogenblik toch naarstig moeten schrijven aan dat vierde boek. De eerste twee waren pareltjes. Het derde vond ik inspiratieloos, of hoe ook hier mijn verwachting misschien te hoog lag of de schrijver gewoon niet kon tippen aan zijn vorige boeken? Voor ik het vergeet, ik moet Barcelona dringend wat meer prioriteit geven om nog eens te bezoeken!

Het boek waar je dit jaar in Vlaanderen bijna niet omheen kon was Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans. Niet alleen omdat ik opgegroeid ben in de klei van de Eerste Wereldoorlog maakte dat ik affiniteit met het boek had. De schrijver trok mij mee in die tijd. Ik beleefde de beginjaren van de vorige eeuw zelf zeer intens mee. Een aanrader. In tegenstelling tot een ander boek dit jaar, Woesten van Kris Van Steenberge. Dat ik in een periode van bijna 10 jaar in Woesten een ruilverkavelingsproject heb gedaan en daar iedere dag op het terrein aan het werk was, deed mij het boek kopen. Het opzet van het boek is mooi, maar ik kwam niet in een onderliggende laag dat ik iets voelde voor de karakters. Dat in contrast met een boek dat ik twee jaar geleden heb gelezen. Toen ik het boek las, had ik vaak het gevoel dat het niveau nog wat te hoog was voor mij. Ik moest nogal wat woorden opzoeken. Het zwerk, is nu één van mijn favoriete woorden (of hoe je alles in lijstjes kunt plaatsen). Ik heb het over Godenslaap van Erwin Mortier. Ook dit verhaal vindt plaats tijdens de eerste wereldoorlog, op plaatsen waar ik mijn wortels heb. Niet alleen deze link zorgt ervoor dat dit boek is bijgebleven, maar vooral het gebruik van al die woorden in ellenlange zinnen waarbij je zo geconcentreerd moet lezen dat alles heel levendig wordt. Het was een heel speciale ervaring voor mij. Net als mijn muziekleraar mij altijd stukken heeft die net boven mijn macht en niveau liggen en waar je achteraf na het zo intens verwerken en studeren zo’n mooi gevoel over hebt.

Verder heb ik dit jaar ontdekt dat ik toneelstukken van Tom Lanoye beter weet te pruimen dan zijn boeken, dat ik mij eens heb gewaagd aan het misdaadgenre met de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson en dat ik die pageturners wel leuk vond ter afwisseling (sssst, het derde deel nog niet verklappen), dat ik dit jaar Stephen King ontmaagd heb (toch twee van zijn boeken) en ik volledig in zijn verhalen gezogen werd maar toch een beetje ontgoocheld was van de afloop, dat ik Spoetnikliefde van Murakami twee keer na elkaar heb gelezen en ik nog niet zeker weet of ik het allemaal snap maar het zo mooi vind dat ik het een derde keer wil lezen, dat ik een boek van de Nederlandse schrijver Cees Nooteboom heb gelezen en ik mij daardoor in 2015 ga wagen aan poëzie.