Categorie: Hoofdstuk 3.1 – Dagelijks brood

PC

We schrijven 1 april 1991. Ik word 12 en krijg als verjaardagscadeau een cassette met een live opname van Phil Collins. Ik had van die mens nog nog nooit gehoord. Nu enkele de decennia later draai ik nog altijd zijn platen grijs. Er zijn dingen die nooit veranderen. Behalve de covers.

phil-collins-old-ones

_the old ones

phil-collins-new-old-ones

_the new old ones

Gaat dat hier nog herbeginnen?

Er zijn er al die hun geld terug gevraagd hebben. Zelfs mijn nog op te richten fanclub is aan het leeglopen. Ik zal de stop er moeten opzetten. Maar de stop zit er al in. Dat is nu net het probleem.

Al die tegenstrijdige logica! [Emoticon met pijpmondje]

Ik stop de halt en onderbreek de onderbreking. Op dit eigenste ogenblik. En hup, het moment is terug voorbij.

Een blote man in pak

Een tegenstrijdigheid in deze titel. Maar ik kan het uitleggen!

Toen ik een paar weken geleden naar het postkantoor moest om een pakket op te halen had ik geen idee wat de inhoud was. Breekbaar was het alleszins niet. Ik stroempelde bij de terugkeer over een losliggende kassei met als gevolg dat het pakket een mooie boog in de lucht beschreef vooraleer tussen de kasseien te landen. Een doffe plof was al wat ik hoorde. Dus schudde ik het tijdens het oprapen nog eens goed om zeker te zijn dat er niets gebroken was. Thuis gekomen was mijn lief nogal curieus van welke geheime aanbidder ik zomaar een cadeau kreeg. Ik deed het open en wat er tevoorschijn kwam uit het pak: een blote man! Mijn lief keek mij vreemd aan en ik zag mezelf al in gedachten op de canapé slapen. “Ik kan het uitleggen” stamelde ik.

Ik had meegedaan aan een prijskamp op WorldsApart 2.0 van de nobele onbekende Wildcard in de categorie Holebi. Ik won daar zowaar een prijs! Dat in de vorm van een DVD van een voor mij onbekende serie. Hoewel ik doelgroep ben, zoek ik niet meteen gayseries op om te kijken, maar ben ik wel benieuwd. En van de eerste keer drie seizoenen. Piep ook zo af en toe eens op de blogavonturen van Wildcard. Merci voor het cadeau!

Dat bloot, valt nog wel mee hoor. Oordeel zelf maar. Ik heb het een beetje aangedikt voor het leuke verhaal.

Brussel

Je suis Brusseleir

Ik snap het niet goed. Dat hoeft denk ik nog niet. Gewoon stilte. Mijn emoties zweven. Ik wil landen, maar ben bang om de grond te raken.

BXL2

 

BXL3
 
Foto’s net genomen op het Beursplein in het hart van de stad.

België 1830

Identiteitsperikelen

Als gevolg van een vorig bericht waar ik de stad Brussel onthief als Vlaemsche stad maar het tot een Brusselse stad bombardeerde ben ik tot de conclusie gekomen dat ik daarbij ook mijn identiteit naar de maan heb geholpen. Ik ben geboren in Ieper en was dus per definitie (West-)Vlaming en Belg tegelijkertijd. Toen ik naar Brussel verhuisde werd ik provincieloos en West-Vlaming af. Daarbij werd ik ettelijke keren als ketter beschuldigd. Gelukkig mogen er tegenwoordig geen brandstapels meer worden ontstoken in openlucht en moet afval naar een erkende en tevens zeer dure stortplaats zodat ik dat overleefd heb. Teneinde tegemoet te komen aan de verzuchtingen doe ik nu missiewerk in West-Vlaanderen, als Vlaemsch ambtenaar. Nu voel ik me ergens nog wel West-Vlaming, een titel die niet zomaar kan worden afgenomen of door mezelf worden afgeworpen.

Als Nederlander is het makkelijk. Je bent Nederlander en daar stopt het dan. Als Belg is het een kleine ramp want naargelang de situatie ben je Vlaming of Belg. Als je in het buitenland zegt dat je Vlaming bent weet niemand wat voor beest dat wel mag zijn. Een Vlaming is in het buitenland dus meestal Belg. In Vlaanderen is een Vlaming Vlaming. Behalve wanneer de Rode Duivels spelen. Ikzelf heb mij altijd Belg gevoeld omdat dat nu eenmaal op mijn identiteitskaart staat. Maar nu dat Brussel de laatste jaren uit een soort van identiteitsloze toestand kruipt en herboren is als volwaardig Gewest – tot groot jolijt van de Franstaligen – mag ik mij nu met trots Brusseleir noemen. Dat klinkt vreemd genoeg veel internationaler dan Belg. Vooral als je in Amerika bent. Die denken dat België de hoofdstad is van Brussel.

Ik zit absoluut niet met een identiteitscrisis omdat ik net heel veel petjes op kan zetten. Wat ik persoonlijk jammer vind is dat de identiteit Europeaan geen echte grond van bestaan heeft. Dat zou ik een mooie gedachte vinden. Dan ben ik verwant aan die knappe blonde Denen of die zwartgeblakerde Italianen, maar evenzeer aan die melkfleswitte Wit-Russen. Maar zoals gezegd is er geen echte Europese identiteit. Toch niet in de definitie dat we met z’n allen binding voelen met een staat genaamd Europa, zoals een echte Vlaming wel binding heeft met het grondgebied Vlaanderen. Moest er nu buitenaards leven worden ontdekt kan ik tenminste een identiteit als bewoner van de aarde aannemen. Dat zie ik wel zitten op mijn naamkaartje: Peter, Aardling. Maakt alles een stuk eenvoudiger.

Met de jaren onderging ik toch een evolutie. Meer en meer ben ik overtuigd geraakt dat ik niet per se trots moet zijn op mijn geboortegrond. Ik kan er namelijk zelf niks aan doen dat ik daar geboren ben. Ik ben bijvoorbeeld trots op bepaalde dingen die ik doe of heb geleerd, dat ik bepaalde talenten ontwikkel. Maar binding met een staat die ergens omlijnd is door administratieve grenzen bepaald door een toevallige geschiedenis en die nogal onderhevig was (is) aan veranderingen? Neen, daar kan ik geen weg mee. Waarom wordt er dan niet gestreden om Frans- en Zeeuws-Vlaanderen, en Nederlands Limburg? Consequent is dat allemaal niet. En trouwens, hebben West-Vlamingen en – ik noem maar een streek – Limburgers dan zoveel gemeen? En wat moet dan de hoofdstad worden? Het huidige Brussel die niet op Vlaams grondgebied ligt? Antwerpen als grootste Vlaamse stad? Brugge als oorspronkelijke eerste hoofdstad? Of misschien Rijsel als compromis.

Waar ik echt de kriebels van krijg zijn de zogenaamde patriottische symbolen. Al lachend zeg ik wel eens dat we binnenkort iedere dag op het werk eerst de Vlaemsche vlag moeten hijsen onder het zingen van de Vlaemsche Leeuw. Nu is dat niet geheel fantasie want toen wij enkele jaren geleden in Seaworld Orlando aan de kassa stonden werd het leven plots onderbroken om het Amerikaanse volkslied te zingen. Een stapje verder ging het toen we naar de trieste orkashow gingen en eerste alle militairen mochten rechtstaan die voor hun vaderland hadden moeten vechten. Stel je het eens voor wanneer de Samson en Gertshow in Plopsaland begint we eerst hand in hand de Brabançonne moeten meebrabbelen. Laat ons dan maar nog eventjes aanmodderen met al deze identiteiten. Het klinkt ook veel spectaculairder:

Met vriendelijke groeten,

Peter

Aardling
Europeaan
Belg
Brusseleir
Vlaming
West-Vlaming
en bovenal: mens


Foto: België in 1830, credits: http://www.ancestryimages.com/

 

Spring is in the air

SpringWimNu de lente met rasse schreden aan komt huppelen en de winter na een dag piepen terug in de koelkast is gestopt, konden we vandaag echt de zonnestralen voelen. Niet dat we direct onze korte broek mogen aan doen of de terrasstoelen mogen kuisen. Het weer doet nogal wat bokkesprongen de laatste dagen (net als mijn lief twee jaar geleden), terwijl de velden nog onder water staan. Zet de ijsblokjes voor de cocktails alvast maar in het vriesvak!

Matterhorn

Schapen smijten

Nu de lente met rasse schreden aan komt huppelen wil de winter zich nog even laten gelden. Terwijl die toch genoeg tijd heeft gehad. Op het ogenblik van schrijven smijten ze hele schapen naar beneden. Dikke vlokken sneeuw waar ze op de Alpentoppen nog een bijkomend puntje aan kunnen zuigen. Straks moet ik dit seizoen toch nog mijn wintersjaal uit de kast halen. Misschien een idee om deze avond een popup-Kerstmarkt uit de kasseien te stampen? Voor mij alvast een warme chocomelk, perfect te maken met gesmolten paaseieren.

liebster-award

Huiswerk

Ik kreeg van Wildcart van WorldsApart 2.0 de LiebsterAward in mijn sokken geschoven (ik zit op het moment van schrijven zonder schoenen aan mijn computer, geen idee hoe ik dat effectief in mijn sokken zal krijgen.). Enfin, om het kort te maken, ik kreeg 11 vragen voorgeschoteld. Aan mij om antwoorden te geven… spannend eh!

  • Wat is je lievelingseten?
    Als er iets is wat ik iedere dag kan eten is het wel een ordinaire spaghetti. De Belgische variant weliswaar, met gehakt en alle soorten brol in gemengd. Ik hou van op zijn Italiaans klaargemaakte pasta’s, daar niet van. Maar een Belgische Spaghetti kun je me zelfs als ontbijt serveren! Het liefst nog met een kilo geraspte kaas (waarna ik 24 uur nodig heb om het hele zootje te verwerken).
  • Waarom ga jij graag op reis naar het buitenland?
    Jah, waarom eigenlijk? Nog nooit bij stil gestaan. Het opsnuiven van cultuurverschillen, al dan niet met verwondering van zelfs rare gewoontes?  Andere omgevingen dan ik gewoon ben spreken mij wel aan. Het gras is altijd groener aan de overkant, misschien dat ik daarom graag naar het buitenland ga en dat ik daarom zelf in het buitenland ben gaan wonen (nvdr: Brussel).
  • Waar ging je in je eigen land al op reis (citytrip/B&B) ?
    Misschien alleen die van vorig jaar vermelden, anders wordt het een beetje veel: 4 dagen Luik met nieuwjaar, gaan wandelen in de Voerstreek, (Brugge en Gent tellen niet mee zeker? (want ik werk daar (maar overnacht er op regelmatige basis))), Leuven (wij overnachten daar af en toe na een feestje maar vorig jaar met de familie daar op weekend geweest (toch de volle 20 minuten op de trein gezeten)), Antwerpen, Coo (watervallen en PlopsaCoo),…
  • Waar heb jij bij een ander, een hekel aan?
    Roddels. Niet dat een fijne roddel af en toe niet leuk is en om van te smullen maar soms denk ik dit moest ik echt niet weten.
  • Hoeveel paar schoenen heb je?
    Maar 10 denk ik, waarvan 8 paar sneakers en 1 paar nette en 1 paar versleten nette schoenen.
  • Hoe ga jij om met stress?
    Ik vul een badkuip met water en ga er in liggen en neem een boek ter hand. Bij ontsteltenis aan deze attributen doe ik mijn kopteledinges aan en luister ik muziek.
    Ooit een periode gehad met zeer veel stress die eigenlijk al volledig uit te hand was gelopen. Toen was het een kwestie van alles wat te kunnen resetten. Dat ging niet over een nacht ijs en alleszins niet te omschrijven met een paar zinnen.
    Voor de rest heb ik weinig stress. Omdat ik al jarenlang af en toe op een podium zit en muziek ten berde te breng heb ik niet veel last van stress om voor een publiek iets te doen. Of het op iets trekt is dan weer een ander verhaal. 
  • Heb je véél échte vrienden?
    Ik heb een behoorlijk aantal echte vrienden. Ik plak daar geen getal of namen op. Degene over wie ik het heb weten dat wel.  
  • Geef jij wel eens geld aan goede doelen?
    Veel te weinig tot bijna niets. Bij acties die bekend zijn van op tv doneer ik soms iets.
  • Geef 3 persoonlijkheidskenmerken van jezelf.
    Koppig als een steenezel.
    Te veel nadenkend in het leven staan.
    Niet te veel mij van de geldende normen in de maatschappij aantrekken en mijn eigen ding doen.
  • Ga je graag alleen uit eten of enkel met vrienden?
    Alleen? Is dat alleen met z’n twee? Helemaal alleen ga ik niet zo graag uit eten. Ook al gebeurd dat wel eens als ik onderweg ben. Voor de rest hou ik wel van afwisseling. Gezellig met z’n twee of met vrienden maakt niet zo veel uit.
  • Ontdek je liever dingen zelf of lees je er liever over op blogjes?
    Ik lees vaker de dingen nadat ik ze ook zelf heb gedaan. De herkenbaarheid tijdens het lezen van zo’n blogjes vind ik leuk. Ik mijd zelfs topics waarvan ik weet dat ik ze zelf ga doen zoals het naar het schijnt mooiste pretpark ter wereld Tokyo Disney… daar lees ik nu nog een paar maand niets meer over. Ook al zie ik links en rechts foto’s verschijnen van vrienden die er nu zijn.

Mijn eerste blogstapjes waren zowat ergens in 2007 en enkele versies en enkele grote onderbrekingen later ben ik dit jaar terug uit de pauzeblokken geschoten. Aangezien mijn nieuwe stapjes op het bloggebeuren nog maar recent zijn heb ik enigszins wat moeite om 5 tot 11 mensen te nomineren. Dus geen nominaties op dit ogenblik. Ik geef mezelf eerst tijd om het bloggen vol te houden! Al ontdek ik nu wel zeer veel blogs op deze manier door iedere keer te klikken op al die genomineerden. Mensen geroepen om vragen van mij te krijgen? ;)

Update…

Even later kom ik thuis en wat staat er op tafel te blinken? Precies telepathie!

Spaghetti

Botanique

Ondertussen in het hellhole Brussel…

…staat iedereen zoals gewoonlijk op de kleine ring in de file.

Ruilverkaveling Jesseren

Gedichtendag

Mijn collega’s van Limburg leggen wel heel originele wegen aan! Naar aanleiding van gedichtendag en de start van de week van de poëzie, zet ik het gedicht van collega Edith Willems in de kijker. Een mooi stukje poëzie dat tot leven komt in één van de betonwegen in de Ruilverkaveling Jesseren.

Meer weten over het ruilverkavelingsproject? Neem een kijkje op: https://www.vlm.be/nl/projecten/Paginas/Jesseren.aspx