Categorie: Hoofdstuk 3.1 – Dagelijks brood

Mosgroei

Bruine vingers (2)

Update: Na opmeting door een gerechtsdeurwaarder van de nationale loterij bleek de deze week eerdere vermelde paar vierkante millimeter mosgroei een behoorlijke twintig vierkante centimeter te zijn. Mijn oprechte excuses voor deze overdrijving in de vorm van bescheidenheid.

1453413709704

Urbanus en de fanfaar

Urbanus, je was geweldig vanavond!
@Ancienne Belgique Brussel

IMG_3832

Bruine vingers

De plantenweelde in ons appartement is heden ten dage tot een minimum herleid. Wij tellen op dit ogenblik welgeteld 1 plant, zijnde een kleine mosgroei op ons balkon van enkele vierkante millimeter. Onze vingers zijn even groen als een reep melkchocoladereep dieppaars is, wat Milka ons ook wil doen geloven. We hebben ooit planten gehad. Net na onze verhuis naar Brussel deden we een probatie met het zaaien van enkele kruidje-roer-me-niets. Waarlijk bracht dat ons na enkele dagen een stuk of wat nakomelingen op. De pot in de vorm van een koffietas was gigantisch in vergelijking met de sprieten die er in ontloken. Lang hebben wij echter niet kunnen genieten van deze geboorte want wij mochten van onszelf voor een paar weken op reis. We zochten in aller ijl een oppas en vonden die in de vorm van onze onderbuurjongen. We konden met een gerust hart vertrekken.

De dag na onze terugkomst kwam onze buurjongen helemaal van slag de trap opgelopen. In zijn hand, een pot met een verschrompeld hoopje kruidjes-roer-me-niet-meers (flauw, ik weet het). Hij wist niet goed wat zeggen. Hij had alles gedaan om de plant te verzorgen en had de plant zelfs op zijn schoot meegenomen in de trein toen hij voor een paar dagen naar zijn ouders ging. Van een toewijding gesproken! Wij probeerden hem gerust te stellen door onze mislukte plantondernemingen uit de doeken te doen. Het kruid was waarschijnlijk toch al inwendig aan het rotten toen wij die pot aan hem gaven.

En zo kennen jullie het verhaal van de ten ondergang van onze laatste plant en zitten wij sindsdien zonder enig groenelement. Wij hebben in de plaats dan maar Legoots en een flipperkast in huis gehaald. Kwestie om de leegte wat te verdoezelen. Wie zijn planten overigens graag weg wil wegens omstandigheden kan ze bij ons kwijt voor een langzame pijnlijke dood. Wij zijn discreet en vragen nooit om de reden tot euthanasie. Wij doen dat voor een democratische prijs van 1,50 euro x 2 x 10% winstmarge (voor de metro met overstap op de tram, naar het containerpark en inclusief plechtige zegening bij het ter aarde bestellen).

In de fik

In de fik

Groot was gisterenavond onze ontzetting toen oranje lichtschakeringen onze woonkamer verlichtten. We keken uit het raam en zagen hoge vlammen likken aan de gevels en daken van enkele achterburen. Een paar dagen eerder was er op de plaats waar de vuurzee flink huis hield een gebouw afgebroken. De restanten leken in brand te staan. Een lichte paniek nam het van mij over. Wat als die brand over ging slaan naar belendende huizen? Lichten waren nog overal aan achter de ramen van de huizen die zeer dicht bij de brandhaard staan.

Bellen naar 112 blijkt niet iets voor ongeduldige mensen te zijn. Voor ons gevoel duurden die seconden ettelijke minuten vooraleer er antwoord kwam aan de andere kant van de lijn. Ze meldden ons gelukkig dat ze op de hoogte waren en de brandweer op weg was. En dan was het wachten. Inmiddels was de politie via onze straat de kleine steegjes naar de brand aan het vrij maken. In de Rue des Bouchers en zijstraten moesten de terrassen aan de kant zodat de hulpdiensten konden passeren. Voor ons gevoel duurde het een eeuwigheid tegen dat de brandweer ter plaatse kon geraken. Wij konden alleen maar toezien en hopen dat alles snel onder controle kon raken zonder veel schade en vooral zonder slachtoffers. Er steeg ondertussen een enorme rookpluim boven het centrum. Toen de brandweer eenmaal ter plaatse kon geraken konden ze de brand blussen in een paar minuten. Chapeau voor de brandweermannen van Brussel!

We zijn niet ter plaatse gaan snuisteren. Ik voel me nu al ramptoerist genoeg met dit schrijven. Het ziet er vanuit ons woonkamerraam naar uit dat er geen schade is aan omliggende gebouwen, zoals onder andere het bekende poppentheater Toone. Toen ik deze ochtend door het raam keek zag ik verschillende buren naar buiten piepen. Er was geen rookpluim meer te zien. Op de naastliggende werf waren ze gewoon aan het werk. Heel eventjes stond het leven gisterenavond, net als onze televisie, een half uur pauze.

2014-12-26 Eerste Cambiorit

Eén jaar Cambio, een evaluatie

Toen ruim een jaar geleden een losliggende kassei er voor zorgde dat mijn auto de geest gaf was het de spreekwoordelijke druppel. In werkelijkheid was het een speut olie die mijn motor in een paar tellen deed droogdraaien. RIP VW Polo van drie jaar oud. En daarmee had ik het gehad om zorg te dragen voor een auto die meermaals weken aan een stuk stil stond ergens in een Brussels achterafsteegje. Ik vond altijd voldoende parkeerplaatsen, daar niet van. Hij stond altijd in de buurt van de kathedraal. Met als gevolg dat hij in een jaar tijd twee keer is weggesleept. De eerste keer omdat de Koning moest gaan zingen op het te deum en een tweede keer omdat er een begrafenis georganiseerd werd van een bekende Brusselse politicus. Samen goed voor ruim 500 knotsen. Ge kunt daar al een keer een stukske Comme Chez Soi mee gaan eten.

De vrijheid van het bezit van een auto werd voor mij een sleur van zorgen. Mijn stalen ros had geen stal. Dat is in het centrum van Brussel nogal wat aan de dure kant. Begrijpelijk. Ik had het er alleszins niet voor over. Met het Centraal Station letterlijk om de hoek begon er een soort van renaissance: ik nam al iedere dag gratis de trein naar het werk in Brugge en nam die meer en meer voor privédoeleinden met als gevolg dat ik minder graag met de auto begon te rijden. En dat voor iemand die 10 jaar geleden nog 60.000 kilometer per jaar op de teller had. Het begon me mateloos te vervelen, daar zitten kijken naar al dat voorbijvliegend asfalt. In de trein las ik boeken, keek ik series. Al die uren ontspanning bleken onbetaalbaar. Ik betaalde na verloop van tijd per maand trouwens meer verzekering dan diesel. Toch kon ik die onafhankelijkheid van een auto niet opgeven. Je wist maar nooit wanneer je dat ding nodig had. Het moest dus duren tot dat ongeval vooraleer ik de beslissing wel moest nemen. Daarmee was ook mijn grootste bezit verdwenen. Van renaissance naar verlichting. Achteraf besefte ik dat die vrijheid met bezit van een auto ook maar een illusie was. Maar dat komt natuurlijk ook door de plaats waar ik ben gaan wonen en het starten met autodelen…

Er zijn hier 4 havens met Cambio-auto’s die dichter staan dan mijn eigen auto meestal geparkeerd stond. En wanneer die op een verwaaide keer allemaal gereserveerd zijn wandelen we 10 minuten verder of nemen we een metro naar andere standplaatsen. Ik ben blijkbaar een atypische gebruiker – wat ook mijn vrees was in het begin. De meeste mensen reserveren de auto’s voor korte perioden en korte ritten. Mijn ritten zijn meestal ruim boven de 150 kilometer en veelal meerdere dagen. Verder reserveert de modale mens zeer kort op voorhand. Zelf kan ik mijn ritten meestal weken van te voren plannen. Ik heb nog geen problemen gehad met een te kort aan auto’s, ook die keren dat ik letterlijk 5 minuten voor ik vertrok eentje reserveerde. Op zondagen met mooi weer is de kans natuurlijk zeer groot dat de meeste verdwenen zijn. Plannen is de sleutel. Ik nam al de trein naar Brugge, Kortrijk of Luik om daar de Cambio te nemen. Dat spaarde mij vooral kosten omdat een treinrit goedkoper is dan een Cambiorit. Wij hebben noch kind noch kraai dus kunnen we makkelijk die tijd nemen. Het is natuurlijk eenvoudig met een station in de buurt waar bijna iedere trein van België passeert en nog eens rechtstreekse treinen naar Amsterdam, Londen, Parijs en Keulen heeft.

De meest gestelde vraag van mensen, buiten hoeveel het kost is hoe wij dan naar de winkel gaan. Wij gaan eigenlijk alleen maar als we iets nodig hebben. Voorraden aanleggen is niet nodig als de dichtstbijzijnde supermarkt iedere dag tot 22 uur open is. Omkomen van de honger doen we hier trouwens niet met al die eettoestanden in de buurt (dan spreek ik nog niet over wat je allemaal aan huis geleverd kunt krijgen). Het is gek waarom ik mijn eigen auto zo lang gehouden heb. Nu is het een luxe om geen auto te moeten hebben. Want wat een besparing! In 2015 spaarde ik ruim 1500 euro uit, als ik een kost voor eigen auto van gemiddeld 300/maand in rekening breng, wat nog niet zo zot veel is. Mijn Cambioverbruik kostte gemiddeld 130 euro per maand. Tel daarbij nog wat trein-, metro-, tram- en busritten erbij en ik kom op een mobiliteitsbudget van 160 euro/maand. Cambio is voor mij dus een enorm grote besparing.

Ik heb slechts één ongemak. Het inschatten wanneer je terug thuis komt. Daarom neem ik altijd een ruime marge. Als je de auto eerder terugbrengt moet je maar 30% van de resterende normaal uurtarief betalen. Cambio vervangt perfect mijn bezit van een auto, al kies ik soms voor de goedkoopste oplossing en neem ik het openbaar vervoer. Dat is het enige verschil, dat ik vroeger voor kleine afstanden sneller de auto zou nemen. In een stad als Brussel is dit perfect te doen met de MIVB. In steden waar De Lijn opereert ondervind ik toch wel wat meer problemen met bussen of trams die niet op tijd of zelfs niet komen. Een jaar later kan ik niet anders dan concluderen dat overstappen op Cambio voor mij de perfecte oplossing is.

Link: www.cambio.be

2016…

Nu iedereen zijn goede voornemens voor het nieuwe jaar aan het implementeren is, voel ik een lichte doch niet te omzeilen sociale druk uitgeoefend op mijn breedgeschouderde lichaam. Die maatschappelijke druk perste een pak goede voornemens uit mijn hersenpan. Concrete doelen die eigenlijk wel realistisch zijn. Maar wat ben ik met een doel van 15 kilometer hardlopen als ik de dag nadat ik die kilometers eindelijk heb opgevreten, mezelf kennende, de loopschoenen aan de haak zal hangen? Of wanneer ik mijn jaarreccord van 13.857 bladzijden lezen wil verpulveren en daardoor als een zot ga lezen om pas vanaf pagina 13.858 rust te vinden? Ik kwam al snel tot de vaststelling dat ik nogal van lijstjes afvinken houd en dat het afvinken an sich een te belangrijk gewicht in de schaal kreeg (ik ben al een jaar op mijn ongemakken omdat ik ergens halverwege de seizoenen True Blood ben gestopt omdat ik die serie niet meer interessant genoeg vond en mijn voortgang op 45% is blijven hangen). Als vergelijking kan ik een all-you-can-eat-restaurant aanbevelen. Probeer een keuze te maken tussen enkele lekkere gerechten of om zo veel mogelijk alle schotels te proberen. Ik ben iemand die alles wil geproefd hebben en met een indigestie naar huis gaat en dan de voorspelbare woorden “Nooit meer!” in de mond neemt. Vervolgens de dag erop terug aan het vreten gaat om nadien in de zetel terug te gaan liggen uitbuiken gelijk een oeverpadde. De eerste 3 dagen van het jaar waren trouwens een ware aanslag op mijn goede voornemen 7 kilo te vermageren. Gelukkig kan ik recycleren en dit voornemen al 3 jaar redden van de hoop die naar het containerpark gebracht wordt. Ik wil het daarom dit jaar over andere boeg gooien:

Als doel voor 2016 wil ik geen doelen stellen!

Doel 1: het proces lezen
Ik lees sowieso veel boeken. Het zou van een idiote onnozelheid getuigen om hier een getal op te plakken. Lezen mag ontspanning zijn of net dat zeer geconcentreerd beleven van een verhaal. Ik moet niet perse alle doelen van de book challenge 2016 kunnen aanvinken. Die lijst kan ik gebruiken om eens iets anders uit te proberen. Of gewoon als statistiek op het einde van het jaar, hoe ik las in plaats van hoeveel ik las. Dit geldt trouwens ook voor series kijken. Een beetje minder gaat ook de tijd voor boeken lezen verhogen! TV kijken doe ik al niet, dus dat leidt in ieder geval niet af.

Doel 2: het proces schrijven
Ok. Het is hier de laatste jaren nogal stil geweest op dit stukje persoonlijk internet. Ik ga me nu ook niet beginnen opjagen om terug zoals in den goeien ouwe tijd iedere week een stuk of wat kunstwerken van schrijfsels te produceren. Om iets bescheidener te zijn zou ik graag gewoon meer willen schrijven. Niet alleen publiceerbaar materiaal. Ik ontdekte een leuke
app waar ik mij kan laten gaan wanneer ik af en toe nood heb aan rust en toeweiding!

Link: writr

Doel 3: het proces lopen
De 20 kilometer van Brussel vroegen er al twee aan mij. De zotten! Mijn gestel zal kraken en piepen en in elkaar zakken gelijk de twin towers. Hopelijk met iets minder stofwolken dan. Moest ik nu al gemiddeld 2 keer per week gaan lopen en dat voor minstens een uur en dat vooral volhouden! Mijn humeur zal er wel bij varen. Dat ik hier en daar eens een steek laat vallen en de loopschoenen op reis niet mee neem is uiteindelijk geen ramp. Mijn vetkwabben hebben nu al schrik van dit voornemen!

Doel 4: het proces fruit eten
Het is sinds de tijd van mijn fruitpap niet meer goed gekomen. Ik eet het niet graag en krijg het niet door mijn strot geduwd. Gelukkig zijn er de smoothies. Ook hier geen mislukkingen op voorhand door fors te gaan inversteren in gevaarlijke machines om te mixen. Ze gaan eerder roesten dan verslijten. Ik ken mezelf. Dus dan maar de minst ecologische tour op: kant en klaar kopen in de supermarkt of in zo’n verwaaid fruitkot ergens te velde in een station of winkelcentrum. Volhouden is ook realistisch zijn.

Doel 5: meer sociaal, minder media
Ik zit nog altijd te veel op Facebook en consoorten. Ook al is dat al fel geminderd, het kan nog minder. Mijn telefoon wegleggen als ik in gezelschap ben bijvoorbeeld. Het zit hem in de kleine dingen. Het moet ook niet stoppen. Laat ik gewoon wat meer de praktische kant van dat toestel gebruiken: foto’s nemen, agenda aanvullen of rekeningen bijhouden. Chatten kan altijd ‘s avonds thuis of op de wc. Echte gesprekken en afspraakjes, daar zou het moeten om gaan.

Doel 6: het proces stilstaan
”Druk druk druk” zijn de woorden waar iedereen elkaar mee doodslaat. Ik heb het gehad met druk zijn. Ook al wil en ga ik mijn agenda volplannen, er moet vooral met ontspanning als bindmiddel gemetseld worden. Dat kan natuurlijk door die processen hierboven maar ook door meer stil te staan bij wat ik nu eigenlijk aan het doen ben of gedaan heb. Dit is misschien wel de rode draad tussen alles wat ik zou willen doen…

Doel 7: het proces doen
In plaats van grote dingen te denken en op te schrijven: gewoon kleine dingen doen! Maar dan vloekt dat ook wel met doel 2. Ik moet gewoon minder nadenken. Het zou alvast een hoop minder gedoe zijn. Oh, wat zit alles toch vol tegenstrijdigheden als ik alles in regeltjes wil gieten.