België 1830

Identiteitsperikelen

Als gevolg van een vorig bericht waar ik de stad Brussel onthief als Vlaemsche stad maar het tot een Brusselse stad bombardeerde ben ik tot de conclusie gekomen dat ik daarbij ook mijn identiteit naar de maan heb geholpen. Ik ben geboren in Ieper en was dus per definitie (West-)Vlaming en Belg tegelijkertijd. Toen ik naar Brussel verhuisde werd ik provincieloos en West-Vlaming af. Daarbij werd ik ettelijke keren als ketter beschuldigd. Gelukkig mogen er tegenwoordig geen brandstapels meer worden ontstoken in openlucht en moet afval naar een erkende en tevens zeer dure stortplaats zodat ik dat overleefd heb. Teneinde tegemoet te komen aan de verzuchtingen doe ik nu missiewerk in West-Vlaanderen, als Vlaemsch ambtenaar. Nu voel ik me ergens nog wel West-Vlaming, een titel die niet zomaar kan worden afgenomen of door mezelf worden afgeworpen.

Als Nederlander is het makkelijk. Je bent Nederlander en daar stopt het dan. Als Belg is het een kleine ramp want naargelang de situatie ben je Vlaming of Belg. Als je in het buitenland zegt dat je Vlaming bent weet niemand wat voor beest dat wel mag zijn. Een Vlaming is in het buitenland dus meestal Belg. In Vlaanderen is een Vlaming Vlaming. Behalve wanneer de Rode Duivels spelen. Ikzelf heb mij altijd Belg gevoeld omdat dat nu eenmaal op mijn identiteitskaart staat. Maar nu dat Brussel de laatste jaren uit een soort van identiteitsloze toestand kruipt en herboren is als volwaardig Gewest – tot groot jolijt van de Franstaligen – mag ik mij nu met trots Brusseleir noemen. Dat klinkt vreemd genoeg veel internationaler dan Belg. Vooral als je in Amerika bent. Die denken dat België de hoofdstad is van Brussel.

Ik zit absoluut niet met een identiteitscrisis omdat ik net heel veel petjes op kan zetten. Wat ik persoonlijk jammer vind is dat de identiteit Europeaan geen echte grond van bestaan heeft. Dat zou ik een mooie gedachte vinden. Dan ben ik verwant aan die knappe blonde Denen of die zwartgeblakerde Italianen, maar evenzeer aan die melkfleswitte Wit-Russen. Maar zoals gezegd is er geen echte Europese identiteit. Toch niet in de definitie dat we met z’n allen binding voelen met een staat genaamd Europa, zoals een echte Vlaming wel binding heeft met het grondgebied Vlaanderen. Moest er nu buitenaards leven worden ontdekt kan ik tenminste een identiteit als bewoner van de aarde aannemen. Dat zie ik wel zitten op mijn naamkaartje: Peter, Aardling. Maakt alles een stuk eenvoudiger.

Met de jaren onderging ik toch een evolutie. Meer en meer ben ik overtuigd geraakt dat ik niet per se trots moet zijn op mijn geboortegrond. Ik kan er namelijk zelf niks aan doen dat ik daar geboren ben. Ik ben bijvoorbeeld trots op bepaalde dingen die ik doe of heb geleerd, dat ik bepaalde talenten ontwikkel. Maar binding met een staat die ergens omlijnd is door administratieve grenzen bepaald door een toevallige geschiedenis en die nogal onderhevig was (is) aan veranderingen? Neen, daar kan ik geen weg mee. Waarom wordt er dan niet gestreden om Frans- en Zeeuws-Vlaanderen, en Nederlands Limburg? Consequent is dat allemaal niet. En trouwens, hebben West-Vlamingen en – ik noem maar een streek – Limburgers dan zoveel gemeen? En wat moet dan de hoofdstad worden? Het huidige Brussel die niet op Vlaams grondgebied ligt? Antwerpen als grootste Vlaamse stad? Brugge als oorspronkelijke eerste hoofdstad? Of misschien Rijsel als compromis.

Waar ik echt de kriebels van krijg zijn de zogenaamde patriottische symbolen. Al lachend zeg ik wel eens dat we binnenkort iedere dag op het werk eerst de Vlaemsche vlag moeten hijsen onder het zingen van de Vlaemsche Leeuw. Nu is dat niet geheel fantasie want toen wij enkele jaren geleden in Seaworld Orlando aan de kassa stonden werd het leven plots onderbroken om het Amerikaanse volkslied te zingen. Een stapje verder ging het toen we naar de trieste orkashow gingen en eerste alle militairen mochten rechtstaan die voor hun vaderland hadden moeten vechten. Stel je het eens voor wanneer de Samson en Gertshow in Plopsaland begint we eerst hand in hand de Brabançonne moeten meebrabbelen. Laat ons dan maar nog eventjes aanmodderen met al deze identiteiten. Het klinkt ook veel spectaculairder:

Met vriendelijke groeten,

Peter

Aardling
Europeaan
Belg
Brusseleir
Vlaming
West-Vlaming
en bovenal: mens


Foto: België in 1830, credits: http://www.ancestryimages.com/

 

One comment

  1. Bertie says:

    Geweldig stuk. Mijn Like-functie werkt niet, bij deze dus: duim op.
    Tja, die perikelen zouden een mens bijna een echte identiteitscrisis bezorgen :)
    Lang geleden (jaren ’70) ontmoetten we een groepje Belgische monteurs die toen al spraken over het Vlaams-Waalse taalprobleem en de demonstraties voor en tegen. Al of niet terecht.
    Het zal voorlopig niet opgelost worden.

Wil je iets vertellen?