liebster-award

Huiswerk

Ik kreeg van Wildcart van WorldsApart 2.0 de LiebsterAward in mijn sokken geschoven (ik zit op het moment van schrijven zonder schoenen aan mijn computer, geen idee hoe ik dat effectief in mijn sokken zal krijgen.). Enfin, om het kort te maken, ik kreeg 11 vragen voorgeschoteld. Aan mij om antwoorden te geven… spannend eh!

  • Wat is je lievelingseten?
    Als er iets is wat ik iedere dag kan eten is het wel een ordinaire spaghetti. De Belgische variant weliswaar, met gehakt en alle soorten brol in gemengd. Ik hou van op zijn Italiaans klaargemaakte pasta’s, daar niet van. Maar een Belgische Spaghetti kun je me zelfs als ontbijt serveren! Het liefst nog met een kilo geraspte kaas (waarna ik 24 uur nodig heb om het hele zootje te verwerken).
  • Waarom ga jij graag op reis naar het buitenland?
    Jah, waarom eigenlijk? Nog nooit bij stil gestaan. Het opsnuiven van cultuurverschillen, al dan niet met verwondering van zelfs rare gewoontes?  Andere omgevingen dan ik gewoon ben spreken mij wel aan. Het gras is altijd groener aan de overkant, misschien dat ik daarom graag naar het buitenland ga en dat ik daarom zelf in het buitenland ben gaan wonen (nvdr: Brussel).
  • Waar ging je in je eigen land al op reis (citytrip/B&B) ?
    Misschien alleen die van vorig jaar vermelden, anders wordt het een beetje veel: 4 dagen Luik met nieuwjaar, gaan wandelen in de Voerstreek, (Brugge en Gent tellen niet mee zeker? (want ik werk daar (maar overnacht er op regelmatige basis))), Leuven (wij overnachten daar af en toe na een feestje maar vorig jaar met de familie daar op weekend geweest (toch de volle 20 minuten op de trein gezeten)), Antwerpen, Coo (watervallen en PlopsaCoo),…
  • Waar heb jij bij een ander, een hekel aan?
    Roddels. Niet dat een fijne roddel af en toe niet leuk is en om van te smullen maar soms denk ik dit moest ik echt niet weten.
  • Hoeveel paar schoenen heb je?
    Maar 10 denk ik, waarvan 8 paar sneakers en 1 paar nette en 1 paar versleten nette schoenen.
  • Hoe ga jij om met stress?
    Ik vul een badkuip met water en ga er in liggen en neem een boek ter hand. Bij ontsteltenis aan deze attributen doe ik mijn kopteledinges aan en luister ik muziek.
    Ooit een periode gehad met zeer veel stress die eigenlijk al volledig uit te hand was gelopen. Toen was het een kwestie van alles wat te kunnen resetten. Dat ging niet over een nacht ijs en alleszins niet te omschrijven met een paar zinnen.
    Voor de rest heb ik weinig stress. Omdat ik al jarenlang af en toe op een podium zit en muziek ten berde te breng heb ik niet veel last van stress om voor een publiek iets te doen. Of het op iets trekt is dan weer een ander verhaal. 
  • Heb je véél échte vrienden?
    Ik heb een behoorlijk aantal echte vrienden. Ik plak daar geen getal of namen op. Degene over wie ik het heb weten dat wel.  
  • Geef jij wel eens geld aan goede doelen?
    Veel te weinig tot bijna niets. Bij acties die bekend zijn van op tv doneer ik soms iets.
  • Geef 3 persoonlijkheidskenmerken van jezelf.
    Koppig als een steenezel.
    Te veel nadenkend in het leven staan.
    Niet te veel mij van de geldende normen in de maatschappij aantrekken en mijn eigen ding doen.
  • Ga je graag alleen uit eten of enkel met vrienden?
    Alleen? Is dat alleen met z’n twee? Helemaal alleen ga ik niet zo graag uit eten. Ook al gebeurd dat wel eens als ik onderweg ben. Voor de rest hou ik wel van afwisseling. Gezellig met z’n twee of met vrienden maakt niet zo veel uit.
  • Ontdek je liever dingen zelf of lees je er liever over op blogjes?
    Ik lees vaker de dingen nadat ik ze ook zelf heb gedaan. De herkenbaarheid tijdens het lezen van zo’n blogjes vind ik leuk. Ik mijd zelfs topics waarvan ik weet dat ik ze zelf ga doen zoals het naar het schijnt mooiste pretpark ter wereld Tokyo Disney… daar lees ik nu nog een paar maand niets meer over. Ook al zie ik links en rechts foto’s verschijnen van vrienden die er nu zijn.

Mijn eerste blogstapjes waren zowat ergens in 2007 en enkele versies en enkele grote onderbrekingen later ben ik dit jaar terug uit de pauzeblokken geschoten. Aangezien mijn nieuwe stapjes op het bloggebeuren nog maar recent zijn heb ik enigszins wat moeite om 5 tot 11 mensen te nomineren. Dus geen nominaties op dit ogenblik. Ik geef mezelf eerst tijd om het bloggen vol te houden! Al ontdek ik nu wel zeer veel blogs op deze manier door iedere keer te klikken op al die genomineerden. Mensen geroepen om vragen van mij te krijgen? ;)

Update…

Even later kom ik thuis en wat staat er op tafel te blinken? Precies telepathie!

Spaghetti

Cool

Dachtereir #3 – Cool!

Toen ik zaterdagavond het station Gent Sint-Pieters verliet werd ik tegemoet gekomen door een bende losgeslagen pubers die luidkeels iets van K3 zongen. Ik dacht bij mezelf dit moesten wij niet proberen op die leeftijd. Wij zouden om de gelijkenis te doen kloppen iets uit de beginjaren van Samson en Gert gezongen hebben. Maar in de jaren negentig zou dat absoluut niet cool zijn geweest. Wij konden alleen maar kiezen tussen Rock of House om in de mode te zijn.

Een paar uur later was ik duchtig aan het feesten in de Vooruit vol wilde homo’s. Plots kwam K3 uit de boksen gebulderd. Iedereen begon onmiddellijk mee te zingen. Ik dacht dit is niet mogelijk. In mijn tijd zou dit echt niet cool geweest zijn. Ik was de enige die met ronddraaiende ogen de zaal stond aan te gapen. Ik vond het vreselijk dat iedereen die liedjes van K3 kon meezingen. Moest er op dat ogenblik een UFO op het dak van de Vooruit geland zijn, die Aliens zouden per direct terug de ruimte in gevlogen zijn omdat er geen intelligent leven op aarde gedetecteerd werd.

Aan de ontbijttafel zaten wij met enkele generaties samen. Wij waren de groten van ergens halverwege in de dertig en tussen ons in zaten de kleintjes van ergens halverwege de twintig. Wij, de groten, waren in een nostalgische bui geraakt. We zongen van Dommel (gekke hond, heel dik, wit en rond) en Vrouwtje Theelepel (een lepel is een ding, daar kun je pap mee roeren). Terwijl ik zong dacht ik dit zou niet cool geweest zijn moesten wij dit vroeger gezongen hebben. En dat was precies de reactie van de kleintjes van ergens halverwege de twintig. Die zaten ons aan te gapen met een blik op hun gezicht met de vraag van welke planeet wij kwamen. Daardoor begonnen wij nog luider te zingen, van de Freggels en Plons. Zij deden nog een poging om in te breken met Piet Piraat maar wij zongen lustig verder van Carolientje (met haar bootje). Volgens mij waren dat in mijn tijd al heruitzendingen (hoop ik).

“Cool” antwoordde ik op een chatbericht van een twintigjarige maat die zei dat hij uit was geweest in Brussel.
“Haha! Zo jaren negentig van jou! Cool zeggen wij niet meer hoor” kreeg ik terug.
Ik dacht bij mezelf cool, dat bestond nog geeneens in de jaren negentig. Wij zeiden sjiek en bère. Ik vroeg hem, alsof ik zijn opmerking niet gelezen had: “Was het een leuk feestje? Ze hebben toch geen K3 gedraaid?”
“Tuurlijk niet, die Franstaligen kennen dat toch niet?”
Daar had hij een punt natuurlijk. Misschien dat die aliens alleen maar de Franstaligen zouden ontvoeren?

Botanique

Ondertussen in het hellhole Brussel…

…staat iedereen zoals gewoonlijk op de kleine ring in de file.

IMAG1285

De teloorgang van de cd-speler

Binnen enkele dagen komt de eerste cd-box uit in een lange reeks met remasters van de albums van Phil Collins. Ik weet niet wanneer jij voor het laatst een cd hebt afgespeeld, laat staan gekocht, maar ik moet al heel eind in de tijd terug gaan. Ergens in november 2014 woonde ik een concert van Peter Gabriel bij en kon nadien de opname van het concert bestellen. Dat vond ik nu eens een zeer originele aankoop! Daarvoor kocht ik in 2008 alle albums van Genesis met alle remasters in 5.1 surround sound. Mijn aankopen van echte muziek zijn op zijn minst gezegd beperkt geweest de laatste jaren en dan nogal eenzijdig gericht op dezelfde groep* en de solocarrières van de bandleden. Bijna al mijn andere albums van vroeger heb ik van de hand gedaan toen ik kleiner ging wonen in Brussel. Waarom zou ik nog investeren in echte cd’s? Ik zie me niet zeulen met een hoop hoesjes zoals geitenwollensokker. Toen ik mijn nieuwe laptop enkele weken geleden kocht, bouwden ze er geen cd-speler meer in zodat ik officieel geen cd-speler meer heb. Gelukkig heb ik de overgebleven cd’s geript en in de cloud geplaceerd zodat ik ze ten allen tijde kan afspelen.

Nu ik mijn verzamelwoede ga stillen met terug een aankoop van enkele echte cd’s moet ik dus op zoek naar een cd-speler. Een mens kan blijkbaar te veel mee zijn met de tijd. Elpees draaien kunnen we dankzij de speler van mij lief. Om cd’s af te spelen ga ik mij ook moeten verhopen op zijn net gekochte Playstation 4. Die is ingebouwd met een blue ray speler en is het enige machien in de buurt die ouderwetse schijfjes kan lezen. Daarna zal ik nog op zoek moeten naar een computer met cd-lezer om die cd’s te rippen. Of zal Phil gelijk zijn ambtsgenoot Peter ook een link meeleveren waar de nummers te downloaden zijn? Dan zullen die boxen waarlijk ook alleen maar pronkstukken worden. Ik kan ook de vinyls kopen. Dan zijn we daadwerkelijk volledig terug waar we begonnen zijn.


*Een kleine uitleg is op zijn plaats: Phil Collins is de zanger van de groep Genesis van 1975 tot en met 1996 en van 2007 tot heden. Peter Gabriel was de eerste leadzanger van 1969 tot en met 1975.

Link: https://nl.wikipedia.org/wiki/Genesis_(band)

Ruilverkaveling Jesseren

Gedichtendag

Mijn collega’s van Limburg leggen wel heel originele wegen aan! Naar aanleiding van gedichtendag en de start van de week van de poëzie, zet ik het gedicht van collega Edith Willems in de kijker. Een mooi stukje poëzie dat tot leven komt in één van de betonwegen in de Ruilverkaveling Jesseren.

Meer weten over het ruilverkavelingsproject? Neem een kijkje op: https://www.vlm.be/nl/projecten/Paginas/Jesseren.aspx

Top Thrill Dragster

Reisfoto #3 – Wapperen

Mijn lief en ik hebben elkaar ontdekt in een pretpark. Dat was niet zo geheel toevallig. We doen dat vaker, een pretparkbezoek. Gemiddeld zo’n 30 keer per jaar. Dat klinkt overdreven, maar ik rond voor de aardigheid naar beneden af zodat we iets minder als marginaal versleten worden. We waren toen lid van een rollercoasterclub en zijn daar ondertussen vaste meubelstukken geworden. Ja, dat bestaat echt! Een club die de wereld afschuimt op zoek naar achtbaangeweld. Op een hete zomerdag in 2013 belandden wij zomaar in het achtbaanmekka Cedar Point (Ohio).

Het park ligt op een schiereiland in het Lake Erie. Al van mijlen ver zie je de supports en coastertracks opdoemen uit het meer. Midden op het eiland staat Top Thrill Dragster. Toen hij gebouwd werd in het gezegende jaar 2003, was het de hoogste rollercoaster ter wereld. Vandaag is hij nog altijd nummer twee. Het was jaren geleden dat ik nog eens een beetje gespannen was om een baan te doen. Je raakt dat gewoon om een meter of vijfenzeventig naar beneden te knallen of uit je stoeltje geworpen te worden aan honderd kilometer per uur. Dit is een toch wel een ander kaliber…

Bij Top Thrill Dragster word je horizontaal gelanceerd aan 198 kilometer per uur in 3,8 seconden tot je kaken gaan wapperen in de wind! Daarna scheer je loodrecht naar een hoogte van 128 m. Daar aangekomen vlieg je uit je stoel door de negatieve g-krachten. Het uitzicht is heel even schitterend  maar  je dondert al vlug spiraalgewijs naar beneden terwijl je heupbeugeltje voorkomt dat je uit het karretje geslingerd wordt. Een paar tellen later zoef je de remmen in en giert de adrenaline in je lijf. Zalig! ’s Avonds is er een extra dimensie in de vorm van muggen die aan bijna 200 kilometer per uur in je gezicht ontploffen!

Volleerde coasterrijders als we zijn, steken wij graag onze handen in de lucht ginder boven om nog wat meer het effect te krijgen van de airtime (zweeftijd). Gelijk een blad sla in een slazwierder. Vorig jaar deden we de hoogste coaster van de wereld. Kingda Ka in SixFlags Great Adventure (New York) is het tweelingbroertje van Top Thrill Dragster. In 3,5 seconden vlieg je aan een snelheid van 206 kilometer per uur richting  139 meter. En toch kan deze versie niet tippen aan Top Thrill Dragster. Schouderbeugels in plaats van heupbeugels en een veel kleinere airtime doen je minder zweven daar boven. Je hoeft niet de grootste te zijn om de beste te zijn!

Het officiële filmpje:


Links: rollercoasterfriends.com, www.cedarpoint.com

De strijd der koningen

#BC16 De strijd der koningen

Knal. Het eerste boek van 2016 heb ik dichtgeklapt en zowaar de eerste uitdaging verpulverd. Deze knuffel bevatte 827 bladzijden.

Ik schrijf geen review over de inhoud van het boek. Ik heb een hekel aan spoilers. Mensen die vinden dat ze iets moeten verklappen geef ik een klap terug! U weze gewaarschuwd ;-) !

De strijd der koningen is het tweede boek in de reeks Het lied van IJs en Vuur van George R.R. Martin. Bij het grote publiek beter gekend van de televisieserie Game Of Thrones. Deze naam verwijst trouwens naar het eerste boek in de reeks. Onvermijdelijk is hier de discussie wat je nu eerst moet doen: het boek lezen of de serie kijken. In dit geval ben ik gewoon begonnen met de televisieserie en was ik niet echt van plan de boeken de lezen. Ik heb hier thuis drie grote fantasyreeksen liggen, samen zo’n slordige zestig boeken. Ik vond dat ik die eerst moest lezen vooraleer aan een nieuwe te beginnen. Dat principe heb ik na het kijken van de eerste drie seizoenen Game Of Thrones overboord gegooid (Wat moet je anders met principes? Maar dat is een andere discussie). Ik had het gevoel dat ik met al die complexe verhaallijnen de bomen door het bos niet meer zag en ofwel de serie moest herkijken of gewoon de boeken lezen. Op een verwaaide dag zag ik de boeken in de bieb naar me lonken en ben er gewoon aan begonnen. De boeken en de serie volgen elkaar. Dat hoeft voor mij niet maar in deze is het wel fijn. Nadeel is natuurlijk dat ik de meeste plotwendingen en verrassingselementen nog weet. Het verhaal is echter zo groots dat dat voor mij boeiend genoeg is. Wie de serie keek weet dat het verhaal enorm gedetailleerd en complex is. In de boeken is dat nog meer. Boek twee zat in die zin makkelijker in elkaar dan het eerste boek waar ik overspoeld werd met informatie. Vaak is het vervolgverhaal nooit dat verfrissende en nieuwe dat het eerste heeft. Ook hier is boek twee gedoemd om in de schaduw van het eerste te staan maar dat is geen punt. Ik wou namelijk weten hoe het verder ging en dat doet het op een uitstekende manier. Ik werd terug ondergedompeld in de wereld Westeros en het was daar zeer aangenaam vertoeven. De personages worden zo fijn uitgewerkt en ontwikkelen zich op een manier dat er sprake is van een haat of liefdegevoel voor ze. Sommige karakters zijn zo gewiekst en achterbaks dat ik zelf die sympathiek vind omwille van elk van hun motieven.

Boek drie staat al op de verlanglijst. En dan erna de eeuwige twijfel of ik eerst de boeken ga verder lezen of toch aan de televisieserie voorrang zal geven. Voor mij is dit tot nu toe de beste fantasyreeks dat ik gelezen heb.


Ook dit jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge.

Mosgroei

Bruine vingers (2)

Update: Na opmeting door een gerechtsdeurwaarder van de nationale loterij bleek de deze week eerdere vermelde paar vierkante millimeter mosgroei een behoorlijke twintig vierkante centimeter te zijn. Mijn oprechte excuses voor deze overdrijving in de vorm van bescheidenheid.

1453413709704

Urbanus en de fanfaar

Urbanus, je was geweldig vanavond!
@Ancienne Belgique Brussel

IMG_3832

Bruine vingers

De plantenweelde in ons appartement is heden ten dage tot een minimum herleid. Wij tellen op dit ogenblik welgeteld 1 plant, zijnde een kleine mosgroei op ons balkon van enkele vierkante millimeter. Onze vingers zijn even groen als een reep melkchocoladereep dieppaars is, wat Milka ons ook wil doen geloven. We hebben ooit planten gehad. Net na onze verhuis naar Brussel deden we een probatie met het zaaien van enkele kruidje-roer-me-niets. Waarlijk bracht dat ons na enkele dagen een stuk of wat nakomelingen op. De pot in de vorm van een koffietas was gigantisch in vergelijking met de sprieten die er in ontloken. Lang hebben wij echter niet kunnen genieten van deze geboorte want wij mochten van onszelf voor een paar weken op reis. We zochten in aller ijl een oppas en vonden die in de vorm van onze onderbuurjongen. We konden met een gerust hart vertrekken.

De dag na onze terugkomst kwam onze buurjongen helemaal van slag de trap opgelopen. In zijn hand, een pot met een verschrompeld hoopje kruidjes-roer-me-niet-meers (flauw, ik weet het). Hij wist niet goed wat zeggen. Hij had alles gedaan om de plant te verzorgen en had de plant zelfs op zijn schoot meegenomen in de trein toen hij voor een paar dagen naar zijn ouders ging. Van een toewijding gesproken! Wij probeerden hem gerust te stellen door onze mislukte plantondernemingen uit de doeken te doen. Het kruid was waarschijnlijk toch al inwendig aan het rotten toen wij die pot aan hem gaven.

En zo kennen jullie het verhaal van de ten ondergang van onze laatste plant en zitten wij sindsdien zonder enig groenelement. Wij hebben in de plaats dan maar Legoots en een flipperkast in huis gehaald. Kwestie om de leegte wat te verdoezelen. Wie zijn planten overigens graag weg wil wegens omstandigheden kan ze bij ons kwijt voor een langzame pijnlijke dood. Wij zijn discreet en vragen nooit om de reden tot euthanasie. Wij doen dat voor een democratische prijs van 1,50 euro x 2 x 10% winstmarge (voor de metro met overstap op de tram, naar het containerpark en inclusief plechtige zegening bij het ter aarde bestellen).