Scheidingslijn | tussen Condroz en Famenne

Twee dagen hebben we binnen gezeten in ons Ardens huisje, op de twee uur jacuzzi na, tijdens de jaarwisseling. De hoogste tijd dus om frisse lucht op te snuiven. Ons vakantiehuis is ideaal gelegen in het centrum van Heure als startplaats van een wandeling. Om de calorieën van afgelopen feestdagen te verteren hebben we een stevige achttien kilometer voorzien.

In het begin wandelen we vaak op bospaden die via een paar kleine dorpjes overgaan in landbouwwegjes. Daar worden we getrakteerd op prachtige vergezichten. Het terrein is heuvelachtig, maar niet te extreem. Onderweg zijn er behalve wat picknickbanken geen voorzieningen om te eten. Reken een vier en een half uur wandelen wanneer je onderweg geen pauze neemt.


Bossen en valleien

De start gaat in stijgende lijn op een rotsig pad. Boven zien we in de verte de eerste heuveltoppen van de Ardennen. We zitten letterlijk op de scheidingslijn van de Condroz en de Famenne. Mijn Frank valt dat ons weekje in de Ardennen niet eens in de Ardennen is! We dalen de volgende vallei de bossen in. Op een gegeven moment slaan we een bosdreef te vroeg af en moeten we met onze gps dwars door de bossen onze route zoeken. Al strompelend een vallei naar beneden, over een beek springen om terug uit de vallei te kruipen.  Zonder kleerscheuren raken we terug op pad.


Golvende heuvels en weilanden

Wanneer we de bossen verlaten komen we een kunstwerk tegen gelegen op recent ontwikkelde route Sentier d’Art. Men is van plan om in 2019 deze lange afstandswandeling verder te ontsluiten. Ze zal uiteindelijk ongeveer 120 kilometer lang worden en doorkruist de streken van de Naamse Condroz en Famenne. De initiatiefnemers trakteren je onderweg op allerlei landschapskunstprojecten. Zeker de moeite om de komende jaren (een stuk van) deze route in te plannen.

We verlaten de kunstroute richting het dorpje Sinsin. Na een tijdje volgen we een stukje GR577, een wandellus van 170 km door de streek Famenne. In het dorpje Netinne verlaten we die opnieuw om te wandelen we in een typische Condrozlandschap van golvende heuvels en weilanden. We genieten van de vergezichten tot we terug in het centrum van Heure arriveren.


Samenvatting

  • Startplaats: de kerk van Heure (deelgemeente van Somme-Leuze)
  • Bereikbaarheid: het makkelijkst met de auto te bereiken via de N4 (Namen – Marche-en-Famenne). Lastig te bereiken met het openbaar vervoer. Sinsin wat op de helft van de route ligt is enigszins in de week te bereiken met een bus.
  • Afstand: 18,5 kilometer
  • Terrein: heuvelachtig, brede bospaden, verharde en halfverharde landbouwwegen
  • Duur: 4 à 4,5 uur
  • Bewegwijzering: geen. Gelopen in wijzers in. De route kun je downloaden of volgen via onderstaande gps-track.


GPS-track


Fotoalbum

S-GR Dijleland deel 5

Kerstdag 2018. Op de planning stond het laatste deel van de Streek-GR Dijleland. Een mijlpaal, want hiermee sloot ik niet enkel deze GR-route af maar een heus wandelhoofdstuk. Beginpunt was het station van Erps-Kwerps.

De ochtend begon met een serieuze misrekening. Iets voor acht sjokte ik Brussel-Centraal binnen met net genoeg tijd om een ontbijt en middaglunch te halen. Natuurlijk was er niks open! Het was Kerstmis. Zelfs in centrum Brussel waar je tot diep in de nacht uw haar kunt laten doen en menig pittakraam ’s ochtends als ik naar het werk passeer nog open is. Ook de Starbucks met ontiegelijke openingsuren deed mee. Ik snakte naar een koffie. Mijn maag manifesteerde zich gelukkig niet wegens de gigantische charcuterieschotel van de avond ervoor. Ik zag wel al licht branden achter het ijzeren hekken van de Panos. Zou die misschien open gaan? Mijn trein was om 8h04. Dat zou krap worden… Vijf minuten voor acht knarste het hekken halfopen. Een winkelbediende kwam eronder gekropen en begon met tafels en stoelen te sjouwen. Dit zou het niet worden. Een uur later de volgende trein nemen? Winkels onderweg zoeken zou al helemaal een ramp worden. Gelukkig ging ik alléén wandelen. Ik word me een portie humeurig als ik honger heb. Om 8h01 piepten de hekkens helemaal open. Ik nam de gok. Belegde broodjes waren niet in voorraad, dan maar op koffiekoeken leven. Ik durfde nog een koffie bestellen en spurtte alsof ik achterna werd gezeten door een hond naar het perron en sprong in de trein. Achter mij schoven de deuren toe. Hijg.

Wie nog in zijn bed lag te herkauwen heeft een prachtige zonsopgang gemist. Het voelde hier en daar aan als een witte Kerst. Omdat het gerijmd was leverde dat mooie glinsterende weilanden op. De zon kroop van tussen de populieren omhoog en kondigde een hemelsblauwe dag aan. Al snel kwam ik drie joggers tegen. Wat dachten zij eigenlijk? ’s Morgensvroeg in de vrieskou een potje gaan lopen. En dat op Kerstdag. Hun half verteerde toastjes met paté van reebok, half vergane kalkoen en er achteraan gegooide dessertenbuffet klotsend tegen de maagwand. Dat moet deugd gedaan hebben. Ik zie ze heldhaftig afspreken met elkaar: “Wat we ook doen op Kerstavond, we gaan ’s ochtends lopen!”. Het doe met denken aan die keer toen ik met een vriendin op een verwaaide nieuwsjaarsochtend de mis ging opluisteren. We speelden beiden nog trompet. Ik moet achttien jaar geweest zijn en ging nooit naar de Kerk. Het waarom van deze heroïsche daad weet ik niet meer. Ik zie me zo ja zeggen toen de vraag kwam. Of was ik de aanstoker? We gingen op stap tot enkele uren voor de dienst begon. Uitgeteld probeerde ik wat in de zetel te ontnuchteren en wakker te blijven. Tijdens de mis moest de priester vanachter zijn altaar telkens een teken doen wanneer we moesten beginnen. Iedere keer dat we warmgeblazen raakten konden we terug afkoelen. Spannend allemaal! Ik zou het waarschijnlijk zo opnieuw doen :-). Het doet me ook denken dat ik binnen een paar dagen een Kerstconcert moet meespelen en ik de helft van de stukken nog niet heb gerepeteerd. Dat wordt ook boeiend daar op dat podium.

Verder wandelend met een stralende zon in mijn gezicht verliet ik Kwerps (van Erps) en ging via het klein natuurgebiedje Molenbeekvallei richting de aaneengeklitte dorpen van Beisem en Veltem. Na het station van Veltem begon het landschap te heuvelen. Na de beukengalerijen van Bertembos kwam ik Bertem binnen die geplooid zit tussen de E40 en de verkeerswisselaar met de E314. Geen files vandaag. Ik volgde vanaf hier het kleine riviertje de Voer, mijn metgezel tot bijna op het einde. Van het bijhorende kunstwerk “Converstaties langs de Voer” van Tjerrie Verhellen en Marie-André Beeckmans werd ik meteen fan. Verder naar Leefdaal en Vossem, waar ik een oude bekende tegenkwam: de Streek-GR Groene Gordel.

Beide routes vallen hier samen tot in Tervuren. Op dit stuk is mijn GR-avontuur drie jaar geleden begonnen. Op 2 juli 2016 beleefde ik mijn eerste GR-avontuur. Na heel wat kleine provinciale routes en wandelknooppunten gedaan te hebben was dit een ander soort beleving. Door op langere afstanden te wandelen zag ik en voelde ik landschappen veranderen. Het inplannen van de start- en eindpunten met openbaar vervoer bleek zelfs iets leuks te zijn! Het voelt echt als onderweg zijn. Met als doel? Geen! Het beleven van het moment als voldoende ervarend. Niet alleen wat ik op mijn wandelingen tegenkom maar ook het uren kunnen denken zonder gestoord te worden. Dat is iets dat heel veel mensen kwijt lijken te zijn. Samen zijn met jezelf. Ik kan het alleen maar aanraden. Ook al kan het in het begin misschien wat wennen zijn, zo aan jezelf. Ondertussen neem ik nu en dan iemand mee tijdens mijn tochten. Samen een eind babbelen of zwijgen. Een iets andere beleving maar ook intens door het lange samenzijn onderweg.

De drie S-GR Routes in Vlaams-Brabant op een rij: S-GR Groene Gordel (147 km), S-GR Dijleland (119 km) en S-GR Hageland (153 km)

Met het betreden van het Park van Tervuren sloot ik ook de derde streek-GR route van Vlaams-Brabant af. Drie grote lussen gelopen en een provincie verkend, een hoofdstuk bewandeld. En net als die eerste keer nam ik het iconische trammetje 44 door het Zoniënwoud terug naar huis.

Wandelrapport

Naam: S-GR Dijleland
Datum: 25 december 2018
Etappe: 5
Aantal kilometer: 24,83 km (± 22,5 km GR, ± 1,5 km aanlooproute, ± 1 km aflooproute)
Duur: 5h 3m (8:38 – 13:40)
Vervoer beginpunt: Trein (station Erps-Kwerps)
Vervoer eindpunt: Tram 44 (MIVB, Tervuren)

Wandelkaart

Het traject: Station Erps-Kwerps → Veltem-Beisem → Bertem → Leefdaal → Vossem → Tervuren

S-GR Hageland deel 4

Vandaag stond het laatste deel van de Streek-GR Hageland op de planning. 40 kilometer, van Ezemaal naar Leuven. Dit waren mijn laatste stappen op deze GR die in totaal 153 kilometer lang is (uitgezonderd de laatste 10 kilometer die in een lusvorm met de Leuvens stadsvariant van de GR128 een mooie 22 km vormt en zo mooi de aansluiting met het broertje de Streek-GR Dijleland). Het hele eind viel overigens samen met de GR128 (Vlaanderenroute).

In de wintermaanden is het aantal uur daglicht beperkt om grote dagtochten te wandelen. Daarom moest ik zeer vroeg uit de veren. Ik heb mij vorig jaar zo eens mispakt met de overgang naar het winteruur. De GR126 (van de Schelde in Bornem naar de Semois) gaat in Brussel de Ring onder recht een bos in. Toen ik de tunnel uitstapte was plots de nacht gevallen en moest ik in het donker op de tast een tramhalte zoeken. Ik was niet alleen die mij misrekend had. Het ritselde daar langst alle kanten (ik vraag mij af hoeveel lezers er zijn die nu verkeerde dingen denken). Deze ochtend nam ik dus voor de zekerheid de trein van 7h20 in Brussel Centraal. Dat is even vroeg als op een werkdag met het verschil dat de Panos geen kalkoenspek in voorraad had om tussen mijn pistolet te steken en dat ik nogal wat aangeschoten mensen tegenkwam die nog aan het uitgaan waren. Het was ik die daarentegen opviel tussen het opstap gaande publiek, met mijn wandelkostuum (sinds onze laatste wandelvakantie wandel ik nu officieel in een wandeltenue uit de rekken van de Decatlon. Die is evenwel ruim 15 jaar voor ik het aanschafte uit de mode geraakt).

Toen de trein Brussel-Noord uitreed begon het me in mijn ooghoek te dagen. Ik wist van bewolkt en niet te veel wind zodat er een milde 5°C ging heersen vanaf de middag. Maar sneeuw die uur na uur veranderde in een smeltende brij? Daar had ik geen rekening mee gehouden. De vorige etappe strandde ik trouwens uitgeregend in het station van Ezemaal. Eerder dan gepland. Ik wilde in Hoegaarden geraken. Mijn paraplu waaide in stukken vaneen. Een losgeraakte balein sloeg constant tegen mijn hoofd. Het perron van Ezemaal bood mij tenslotte het gezelschap van een gepensioneerde Waal die me gerust stelde dat de treinen daar altijd te laat komen. Ik heb toen de eerstvolgende trein genomen, weliswaar in de verkeerde richting, zodat ik alvast in de warmte kon beginnen druipen. Voor wie het zich afvraagt: dankzij het weekendbiljet niet eens in het zwart.

Terwijl het buiten nog donker was startte ik mijn wandeling op een Waalse steenweg. Die ging al snel over in een wanordelijk netwerk van kerkwegels tussen enkele dorpen. Ik liet mijn voetsporen achter in de sneeuw. Tegen het einde van de dag zouden ze vast verdwenen zijn. Alsof het een miniatuurproces van het leven zelf betrof. Het witte landschap rondom mij veranderde langzaam in een grijze mist. Mijn gedachten klaarden door het wandelen op. De tocht verbond dorp na dorp via golvende veldwegen. Af en toe onttrok een holle weg het zicht weg van de omliggende glooiende akkers. Het was geen zondagmorgen als een andere. Geen wielertoeristen behalve die ene verdwaalde mountainbiker. Weinig hondenpootjes van uitgelaten baasjes. Enkel twee bewakers die op verlaten provinciedomein van Opheylissem wachtliepen. Menselijke activiteit hoorde ik enkel via de ruisende snel- en spoorwegen. Terug in Vlaanderen veranderde het landschap in een georganiseerd lappendeken door de ruilverkaveling. Hoegaarden bracht mij niet de idyllische brouwerij die in mijn hoofd zat. Het leek eerder een fabriek van veevoeders. De route slingerde zich ondertussen verder tussen de lege winterakkers en verbond kapelletjes met kleine dorpjes tot ik tenslotte verzeilde in de vallei van de Mene en Jordaan. Een zeer nat natuurgebied bestaande uit wei- en hooilanden afgewisseld met enkele bosjes. Een tamelijk ruig en verlaten gebied. Ik zag in de verzopen modderpad dat een paar verdwaalde stappen mij voor waren geweest.

Uiteindelijk kwam ik terug in het typische heuvelachtige Brabantse landschap van akkers en holle wegen. Zelden kwam ik op een wandeling zo weinig mensen tegen. Het zou nog tot in Leuven duren waar kuddes zondagswandelaars losgelaten waren in het recreatiepark Abdij van Park. Ik sloot me aan tussen het flanerende volk, al vond ik me er niet tussen passen. Ik had bijna 40 kilometer in afzondering gewandeld. Mijn hersenen waren daaraan gewend geraakt. Ik kwam stilletjes aan terug in de werkelijkheid door in de wachtzaal van het station een zuigkoffie op te drinken. In een overvolle luchthaventrein wurmde ik mij tenslotte tussen de valiezen door naar een toevallig overgebleven zitplaats waar ik na twee minuten in slaap viel.

Dit zuidelijke deel van de Steek-GR Hageland week enigszins af van de andere delen. Terwijl ik in het noorden tussen de Hagelandse ijzerzandsteenheuvels afwisselend in de fruit- en wijngaarden en bos- en natuurgebieden vertoefde, ik me in het oosten in een, weliswaar platter en opener aanvoelend, vleugje van het Haspengouw bevond, is het zuiden gekenmerkt door uitgestrekte akkers, weidse vergezichten en holle wegen. Wie de natuur wil opzoeken komt hier weinig aan zijn trekken. Toch heb ik genoten van deze tocht. Het is net de verscheidenheid aan landschappen die ervoor zorgt dat de pareltjes erboven uit stijgen, dat de her en der overgebleven of ingerichte plekjes bijzonder aanvoelen.

De foto’s, in volgorde van verschijnen:

Wandelrapport

Naam: S-GR Hageland
Datum: 16 december 2018
Etappe: 4
Aantal kilometer: 40,42 km (± 38 km GR, ± 2 km aflooproute)
Duur: 8h 2m (8:17 – 16:19)
Vervoer beginpunt: Trein (station Ezemaal)
Vervoer eindpunt: Trein (station Leuven)

Wandelkaart

Het traject: Station Ezemaal → Hélécine (Waals-Brabant) → Goetsenhoven (Tienen) → Hoegaarden → Willebringen (Boutersem) → Bierbeek → Station Leuven