from genesis to revelation

Nog een kleine drie weken resten mij nog van het lenteconcert. Het wordt een heuse primeur omdat het mijn eerste concert op trombone is. Mijn trompet staat netjes in de kast en het beestje heeft al een paar weken het daglicht niet meer gezien. Drie repetities heb ik al gedaan, waarvan twee redelijk goed en de laatste, afgelopen zaterdag erbarmelijk was. Voor mijn gevoel heb ik de stukken thuis al honderd keer herhaald. Thuis repeteren voor de harmonie deed ik al jaren niet meer. Er zijn zo van die trekskes die ik er maar niet in krijg. (Drie)dubbel zo traag gaat  wel. Of met haperingen. En veel verkeerde noten. Ik kan toch op het concert niet even aan de dirigent teken doen om eventjes traag door een passage te gaan? Tot groot jolijt van Kaj en de buren ben ik nu oneindig veel maten aan het herhalen. Ik maak vorderingen. Maar gaan die genoeg zijn om vol zelfvertrouwen te kunnen spelen? Op mijn trompet zou ik het met de repetities alleen wel kunnen. De handigheid en het gemak waarmee ik die noten weet te liggen op mijn kleine instrumentje zijn nog niet geautomatiseerd op mijn trombone. Aaaaaarch. Zenuwen na jaren geen te hebben voor een uitvoering zullen wel het gevolg zijn. Hopelijk kan ik die omzetten tot positieve stress en loopt alles (lees: het meeste) op wieltjes. Op trompet kon ik eventueel nog playbacken. Niemand ziet welke knopjes ik induw. Maar trombone? Als mijn buren totaal anders schuiven en ik maar wat doe zal het direct opvallen. Goed, ik ga de boel wel positief moeten benaderen. Met drie weken oefenen kan ik wel dicht bij de eindmeet komen. En liefst er over.