Verwachtingen vooraleer aan het Annapurna Circuit te beginnen

Vaak gehoorde vragen van mensen die twijfelen om naar Nepal te trekken en daar de op aarde hoogst mogelijk bewandelbare bergpas over te steken, vragen die wij ook gesteld hebben aan mensen die ons voor zijn gegaan:

Is de tocht nog steeds de moeite?

Jaren terug werd het Annapurna Circuit genoemd als de mooiste en bekendste trektocht van de wereld. Ontstaan uit de traditie van Nepalezen die door de bergen trokken om familie op te zoeken bij allerlei festiviteiten. Zo ontstonden theehuizen om voorbijgangers dal bath, thee en onderdak te geven. Trekkers uit heel de wereld pikten dit gebruik op zodat toerisme het land begon bevruchten. Gasthuizen ontstonden met zelfs aparte slaapkamertjes. Toen de overheid besliste om de wandelpaden om te vormen tot wegen konden mensen en goederen gemotoriseerd de bergen in. Met deze ontwikkeling ging de levensstandaard omhoog. Het gevolg was echter dat de trekkers begonnen afhaken. Wie wandelt er nu graag op een weg waar stofwolken je in het gezicht slaan telkens wanneer er een motorrijtuig passeert? Enkele jaren geleden grepen de Nepalezen terug in en begonnen alternatieve trails te voorzien die de jeeproutes vermeden. De laatste jaren heb je zelfs keuze om bepaalde routes te nemen of te combineren. Daarmee was onze belangrijkste vraag beantwoord om deze trektocht te beginnen: ja, op de trektocht kun je bijna altijd de jeeproutes vermijden!

Is het er echt zo druk?

Voor we onze tocht begonnen kwamen er verhalen aanwaaien dat het naar boven trekken bijna in polonaise gebeurd. Jaarlijks komen er een slordige 50.000 mensen naar het Annapurnagebied. Wij boekten onze trip in de drukste periode: november. En inderdaad waren we daar niet alleen. Gasthuizen en hotels zaten behoorlijk vol op en rond het circuit. Wij hebben echter altijd een bed gehad en op twee keer na een eigen tweepersoonskamer.

Platgelopen” is de trail echter niet!
Wat een woordspeling op zo’n 5.000 meter hoogte

In het begin van de tocht zijn er niet zoveel trekkers. Veel mensen skippen het eerste gedeelte door zich met een jeep te laten afzetten naar een reeds hoger gelegen stuk. Terwijl net het veranderen van de natuur, naargelang de hoogte waar je wandelt, een schitterende ervaring is!
Vanaf een hoogte van 2.500 meter is er wel wat volk op pad, maar toch veel minder dan in de Alpen. Het stoorde ons niet. De beleving is zo fantastisch dat we dat erbij namen.
’s Ochtends zet iedereen aan rond hetzelfde uur en ben je in het eerste uur inderdaad wat in kolonne aan het wandelen. Voor en achter je zie je steevast mensen. Na de lunch waaiert iedereen uit en wandel je vaak alleen.
Vooral een stuk na de Thorung La pas wandel je bijna de hele dag alleen. Veel mensen stoppen na het oversteken van de pas en vliegen of nemen de bus terug in Jomsom. Neem zeker de tijd om na de pas verder te wandelen! Cultuur en landbouw zijn aan de andere kant van de pas een stuk authentieker en minder bezoedeld door het toerisme.

Inpakken en wegwezen: onze inpaklijst voor een meerdaagse trektocht in de Himalaya

Onze lijst (per persoon) wat wij hebben meegenomen op onze trektocht in het Annapurnagebergte, inclusief de ervaringen van tijdens de tocht:

De basis

  • Rugzak (70 liter) met regenhoes: Wij hadden geen slaapmatten, tent en kookgerief nodig. In principe is een kleiner model van ±40 liter zeker te doen. Bij het testen in de winkel vonden we het groter model gewoon beter zitten.
    Test voldoende rugzakken uit in de winkel mét gewichten!
  • Dagrugzak (25 liter): Volledig optioneel, want deze rugzak was enkel voor (en bleef dan ook in) Kathmandu.
  • 1 waterzak van 2 liter met zuigtuit (om binnen in de rugzak te hangen) + een veldfles (om niet altijd te hoeven zuigen en eventueel iets anders dan water mee te nemen (de smaak raak je nooit meer kwijt tijdens de tocht)).
    Wij dronken uit principe geen flessenwater of frisdrank omdat alle afval in de bergen blijft.
  • 1 thermoskan: voor warm water of thee tijdens de koude ochtendtochten, geen must maar mooi meegenomen
  • Plastic zakken om spullen en apparaten droog te houden (voor het geval, maar wij hebben letterlijk 3 regendruppels gevoeld over heel de trektocht)

Administratie

  • Paspoort
  • Setje pasfoto’s voor de permits
  • 50 euro of dollar per persoon aan cash voor het visum bij aankomst in Nepal (wij hadden geen Nepalese Roepie mee omdat onze bank daar niet aan meedeed).
    Je kunt in de meeste grote steden op veel plaatsen met kredietkaart betalen. Tijdens de trek konden we bijna alleen met cash geld betalen. In Kathmandu waren er voldoende geldautomaten.
  • Wandelkaart
  • Wandelgids
  • Dwarsliggers (kleine boekjes in pocketvorm om gewicht te sparen, blijkbaar zeer uniek in de wereld, want niemand had dit ooit gezien)
  • Pen, potlood en papier
  • Een kaartspel

Kleding

  • Wandelschoenen type B. Dit zijn allround wandelschoenen die niet te zwaar zijn maar wel geschikt zijn voor zowel bergtochten en lange wandeltochten in onze contreien (A-schoenen zijn te zwaar en uitsluitend voor zware bergtochten).
  • Sneakers, om ’s avonds die wandelschoenen niet te hoeven aan doen. Neemt plaats in maar was voor mij meer dan de moeite waard. De lokale mensen dragen:
  • Teensletsen. Wij hadden er mee enkel om mee te douchen.
  • 4 paar wandelsokken (kan verminderd worden naar 3 omdat we die onderweg konden wassen)
  • 3 stuks ondergoed (kan verminderd worden naar 2)
  • 1 stuk thermisch ondergoed met lange pijpen (voor de koude dagen op hoge hoogte)
  • 1 wandelbroek met afritsbare pijpen tot korte broek
  • 1 lange wandelbroek als reserve en om ’s avonds aan te doen na wandeling
  • Zwembroek (voor de hotsprings onderweg!!!)
  • Drielagensysteem:
    • Basislaag (evacueert het zweet):
      • 2 shirts in polyester (een shirt minder had perfect gelukt omdat we alles konden wassen onderweg)
      • 1 shirt in merinowol
      • 1 shirt met lange mouwen in merinowol
    • Isolatielaag (houdt lichaamstemperatuur bij en evacueert het zweet):
      • 1 wandelfleece met kap
      • 1 dikkere fleecetrui
      • 1 windstopper. Dit hadden we niet mee. Alternatief was onze regenjas, wat niet ideaal is voor de zweetafvoer. (Ik heb die ook maar één keer moeten aan doen om de winderige pas over te steken. Een windstopper zou ik wel aanbevelen (omdat die bruikbaar is voor herfsttochten in eigen contreien of skivakanties)).
    • Waterdichte laag:
      • 1 regenjas
    • Extra: 1 warm donsjasje, handig voor ’s avonds of wanneer er pauze gehouden werd op hoge hoogte

      Het drielagensysteem hebben wij niet altijd strikt toegepast. Als het ’s ochtends of ’s avonds te koud werd deden we gewoon een extra laag aan.
  • Muts
  • Een buff. Niet alleen tegen de kou maar ook om het stof van de jeeproute uit je neus- en mondgaten te houden!
  • Zonnebril
  • Warme handschoenen
  • Kleding voor op het vliegtuig en te dragen in Kathmandu: zeer fijn om in onze gewone burgerkleren te springen na de trektocht. Het deed deugd om ons contant gebruikte wandelkostuum na drie weken weg te bergen.
    De dagrugzak en kleren konden we gemakkelijk in ons hotel in Kathmandu achter slot en grendel laten tot na de trek.

Slapen

  • Slaapzak (type voor 5° C was genoeg – als het te koud werd deden we gewoon meer kleren aan)
  • Lakenzak in katoen om in te slapen zodat de slaapzak binnenin beschermt is tegen vuil
  • Slaapkleren: geen (shirts en ondergoed genoeg mee)

Apparaten

  • Een hoofdzaklamp met reservebaterijen
  • Hangslotje(s) om je rugzak te sluiten
  • Fototoestel
  • Smartphone (om de route te tracken, voor de rest is er overal wi-fi in de lodges maar daar maakten wij zo weinig mogelijk gebruik van (profiteer van het ver weg zijn!))
  • Powerbank. Er zijn maar een paar dagen, hoog in de bergen, dat er geen elektriciteit is of enkel zonne-energie. Dan gaat alles op spaarstand.

Hygiëne

  • Deodorant
  • Tandenborstel en tandpasta
  • Afbreekbare vloeibare zeep voor jezelf en de was
  • Afbreekbaar toiletpapier (doorspoelen bestaat er niet)
  • Handdoek. Er bestaan speciale reishanddoeken die zeer weinig plaats inpakken en snel drogen.
  • Zakdoeken
  • Aansteker (om eventueel toiletpapier te verbranden als je dringend in de natuur moet)
  • Muggenspul? Wij hebben geen mug gezien in november

Apotheek

  • Waterzuiveringstabletten (micropur). Wij hadden er veel te veel mee. In veel dorpen is er gezuiverd water te koop voor zeer weinig geld. Je stimuleert de lokale economie. Vermijdt alstublieft flessenwater of frisdrank. Dat is allemaal te koop voor de toeristen maar de afval gaat nooit het gebergte meer af.
  • Pillen tegen hoogteziekte. Dit hadden we niet mee en ook niet nodig. Ik bespreek dat later nog uitvoering.
  • Diarreeremmers. Kan altijd van pas komen. Ik bespreek dat later ook nog. Iets minder in detail :-)
  • Zonnecrème
  • Lippenbalsem
  • desinfecterende handgel
  • Een product voor blaren op de voeten (zelf heb ik daar nooit last van)
  • Pijnstillers
  • Kleine verbanddoos: pleisters, verband, watten, schaartje, thermometer, jodium, pijnstillers, pincet, een insectenwerend middel en een jeukverzachtende stift of zalf

Allerhande belangrijke spullen

  • Wandelstokken: een must om je knieën te sparen. Dit helpt echt! En bijna op de tocht iedereen gebruikt ze.
    Een alternatief is ter plaatse een bamboestok zoeken. Om helemaal mee te zijn met de plaatselijke gebruiken mag je dan naam in de stok kerven.
  • Getten: tegen modder en sneeuw (dit hebben we niet nodig gehad. Moesten we in een winter met hevige sneeuwval de pas oversteken zou dit meer van pas komen)

Alles kan in Katmandu gekocht worden. Let er mee op dat, buiten de officiële winkels, je alles in namaak kunt kopen. Ze slaan je er bijna letterlijk mee om je oren. Vooral als je groot bent kun je hier in de problemen komen omdat de namaakspullen nogal klein gemaakt worden. Nepalezen zijn immers over het algemeen niet zo groot. Zelf hadden we alles in België gekocht, behalve teensletsen. Maat 46 kennen ze daar niet ;-).

Annapurna Circut D4 | van Chame naar Upper Pisang

Dat Chame een populair oord is om de trek te starten is ons meteen duidelijk als we ’s ochtends op pad gaan. Wat een volk hebben we mee vandaag! We stappen zowat in kolonne naar boven. Het eerste deel van de wandeling nemen we de jeeproute omdat de wandelpaden blijkbaar vorig jaar landverschuivingen te verduren kregen. Onze gids wil geen risico’s nemen. Langs de rivier en tussen de naaldbomen zetten we onze tocht verder. Net zoals iedere dag moeten we na een half uur al stoppen om een laag uit te trekken.


Ergens halverwege de middag arriveren we in Bratang tussen de appelgaarden. Een nieuwe eigenaar heeft hier in 2015 zomaar 60.000 appelbomen geïmporteerd uit Italië. Hij bouwde ondertussen een fancy winkel en luxe Lodge. Het voelt heel Westers aan plots. Heel toeristisch. Iedereen wil per se appels kopen. Wij gaan even verpozen op het terras met zicht op de appelgaarden. Ondertussen gaat het minder goed met de keelontsteking van Wim. Een appel gaat er maar moeizaam in. Iedere slok doet pijn.


Dat het toeristischer wordt zien we ook aan de voorzieningen onderweg. Drinkstalletjes en souvenirwinkeltjes zijn op de meest uiteenlopende plekken gebouwd. Het brengt ook een hoop afval met zich mee. We komen enkele kuilen tegen die waarschijnlijk gewoon dichtgegooid zal worden. Afval blijft hier gewoon in de bergen achter.


De lunchpauze is in Khikur Pokhari. Een vreemd dorpje. Terwijl we net de 3.000 meter zijn gepasseerd hebben ze hier overal dakterrassen gebouwd. Net alsof die 3 meter het verschil gaat maken qua uitzicht. Alle eigenaars hebben hier elkaar aangestoken. Wij blijven rustig op de begane grond zitten, in het zonnetje. Terwijl we ons eten bestellen komt plots een lama ons restaurant zegenen. Hij is maanden aan een stuk op pad en stopt bij iedere gelegenheid om te bidden en om geluk te vragen. Als ruil krijgt hij geld, eten en onderdak. Die zegening duurde toch wel een kwartier.

Op een gegeven moment is er commotie in het dorp. Er komen geruchten aanwaaien dat een trekster van de trap is gegleden toen ze een dakterras wou afdalen. Ze is nog verder gevallen met haar hoofd tegen de harde weg. Enige tijd later komt er een helikopter overvliegen. Na enkele rondjes te vliegen houdt hij het voor bekeken. Hij kan niet landen in dit krappe dorpje. In nood wordt er een draagberrie gesjord zodat de vrouw enkele kilometers verder kan verplaatst worden waar de helikopter wel kan landen. Het zal nog een paar uur duren voor ze er geraakt. Wat een triest einde van een trektocht. Kom je duizenden meters klimmen, val je gewoon van een houten trap. Het was alvast het gespreksonderwerp van de dag, in ieder dorpje en iedere voorbijganger die we passeerden.


Na de middaglunch krijgen we een totaal andere wandeling. Niet alleen lopen we in de schaduw van de bergen maar gaat de vallei open in een soort van brede droge vlakte. Het is hier dat we kennismaken met een volgende metgezel: de wind.

Nu we de 3.000 meter hebben overschreden moeten we in de namiddag terug een trui aandoen. De wind wakkert immers aan door de lagere temperatuur aan de schaduwkant van de bergen. Stof wervelt om ons heen zodat we af en toe onze buff over onze mond moeten trekken. Een zonnebril moet het stof uit onze ogen weren. Door de kleinere en schaarsere begroeiing heeft de wind vrij spel. De wind die na de middag ontstaat zal ons nog voor de rest van de trek vergezellen, in meer of mindere mate.


Na de vlakte kiezen we de weg omhoog naar Upper Pissang. Ons theehuis blijkt een spiksplinternieuw te zijn. Alhoewel ik door de kieren van onze vloer gewoon onze onderburen zie staan. Ook vandaag is het Nepalese hindoefestival Tihar aan de gang. Gisteren de koe, vandaag de os. Gekleurd poeder ligt voor de deur, een teken van gastvrijheid.


Na een gemberthee die wonderen doet voor Wim zijn keel trekken we het dorp in. Samen met onze gids bezoeken we het dorpje Upper Pisang. Het voelt zeer middeleeuws aan als we in de smalle straatjes naar boven wandelen. Doel is het Boeddhistisch klooster. Ik krijg daarboven zelfs de toestemming om binnen foto’s te nemen (dit moet je altijd vragen).


Wandelrapport

  • Naam: Annapurna Circuit
  • Datum: 8 november 2018
  • Etappe: 4, van Chame naar Upper Pisang, lunchpauze in Dhikur Pokhari
  • Duur: van 8h00 tot 15h30 (lunch van 12h30 tot 14h30): 7h30
  • Aantal kilometer: 15,33 km
  • Hoogtestijging: van 2.570 m naar 3.300 m

Wandelkaart

Annapurna Circut D3 | van Danakyu naar Chame

De derde dag zijn we al wat gewoon aan het ritme in de bergen: wegproppen van het slaapgerief, in het wandelkostuum springen, buiten in de kou tanden poetsen, stevig ontbijt, waterzak vullen en vertrekken. Het leven dat wij hier hebben is eenvoudig.


De voormiddag brengen we door in de bossen. Er is overal groen rondom ons terwijl we reeds een stuk in de herfst zijn beland. Maar als we goed kijken tussen het groen zien we hier en daar bomen die hun bladeren toch zijn verloren. Het is een raar gevoel, in twee seizoenen tegelijkertijd.


Tegen de lunchpauze stappen we uit het bos. Stilletjes aan komen er meer witte toppen piepen boven de bomen. Ze kunnen zich niet meer verstoppen. Lunchen doen we op een zonovergoten terras waar we de vallei kunnen bewonderen waar we vandaan komen. Hoe spectaculair het nu al aanvoelt, we zijn nog niet eens op de helft van onze hoogtemeters.


In de namiddag wandelen we in de schaduwkant van de vallei. Ik moet zowaar terug mijn wandeltrui aandoen. Met de vallei die iets breder is zijn de dorpjes iets groter. Er is zelfs plaats voor wat landbouw. Het lijken eerder veredelde moestuinen vergeleken met wat we in België gewoon zijn (en daar zijn de percelen ook niet zó groot te noemen). Iedere bruikbare vierkante meter wordt zoveel mogelijk benut. Niet eenvoudig hier op een bodem die bestaat uit rotsen en losliggende stenen.


Ook vandaag is het Nepalese festival Tihar aan de gang. Gisteren was het de hond, vandaag is de koe aan de beurt. Ondertussen verschijnen er wat meer naaldbomen op ons pad. Het landschap verandert beetje bij beetje. Daar zijn de volgende witte toppen! Minder nieuws komt van Wim. Zijn keel doet al enkele dagen pijn. Maar vandaag is het toch echt aan het doorbreken. We vrezen zelfs voor een keelontsteking.


Tegen de late namiddag bereiken we Chame. Het blijkt een zeer lang uitgestrekt dorp te zijn met heel veel winkels. Het is het hoofdkwartier van het Manang District. Zelfs een bank is aanwezig. Onze lodge bevindt zich aan de verste kant van het dorp. We moeten dus nog even doorbijten. Onze gids heeft een reden waarom we daar overnachten… het ligt quasi naast een hotspring.

Hotspring!? Wij springen meteen in onze teensletsen en doen onze zwembroek aan. Het verlangen naar warm water na die paar dunne straaltjes van de hotshower van gisteren is groot. Het idyllische is er echter snel af. De Nepalezen hebben de warmwaterbron verbouwd tot twee betonnen baden. Eentje met super warm water waar alleen maar de locals zich aan wagen en de andere gemengd met koud rivierwater. Zelfs dat blijkt zo enorm warm te zijn dat we na een kwartier er even uit moeten. Het gevoel is echter zalig!

In het bad is een bende trekkers aan de alcohol geslagen. Groot jolijt, want de alcohol heeft blijkbaar snel zijn werking. Tot er een gast door de combinatie van alcohol, warm water en hoogte flauw valt in het water. Even is er lichte paniek om hem uit het water halen. Maar even stoer als hij is doet hij vijf minuten later alsof er niks gebeurd is. Wij drinken tijdens onze trek geen alcohol, in tegenstelling tot onze andere wandelvakanties. Geen risico’s nemen heet dat.


De hoteleigenaar is bijzonder aangenaam, vriendelijk en gastvrij. Hij staat zelf achter de kookpotten. Zijn vrouw en kinderen helpen hem en regelen alles in de eetzaal. In het toeristisch seizoen worden de lodges door het hele gezin gerund. Geen tijd om dan naar school te gaan. In de winter gaan de gezinnen vaak terug naar beneden, familie en warmere oorden opzoeken.

’s Avonds raken we aan de praat met een oudere Deense toerist. Hij heeft het Annapurna Circuit 30 jaar eerder gedaan toen hij nog “jong” was. Deze keer nam hij de jeep tot in Manang dat verder op de route ligt. Door veel te plots op grote hoogte te zitten besliste hij om op zijn eentje in omgekeerde richting naar beneden te trekken. Hij is een beetje ontgoocheld. Hij nam de jeeproute naar beneden en vindt dat er veel lokale landbouw verdwenen is. We tonen onze wandelkaart die aangeeft dat er overal alternatieven zijn en je helemaal niet de jeeproute moet nemen!

Van ons normale wandelvakantieritueel lezen komt weinig in huis. We zitten ’s avonds vaak gewoon aan tafel in de gemeenschappelijke eetzaal. Ik denk dat de visuele schoonheid van overdag zo overweldigend is dat er niet veel meer in ons hoofd bij kan. We nemen de tijd om alles te verwerken. Niet alleen de mooie uitzichten of het wandel op zich, maar ook de cultuur. Hoe mensen hier leven. Het stemt tot nadenken hoe wij thuis bezig zijn.

Wandelrapport

  • Naam: Annapurna Circuit
  • Datum: 7 november 2018
  • Etappe: 3, van Danakyu naar Chame, lunchpauze in Lata Marang
  • Duur: van 8h30 tot 15h30 (lunch van 11h30 tot 13h00): 7h00
  • Aantal kilometer: 12,33 km
  • Hoogtestijging: van 1.700 m naar 2.570 m

Wandelkaart

Annapurna Circuit D2 | van Tal naar Danakyu

Wat heet vroeg uit de veren als je al rond 9 uur ’s avonds in bed kruipt? Nachten zijn hier blijkbaar lang in de bergen. Vooralsnog slapen we gelijk roosjes. Na het ontbijt en ochtendrituelen moeten we eerst onze waterzak vullen. We hebben chloortabletten mee maar verkiezen toch het water van de safe drinking water stations.

In de grotere dorpen en stopplaatsen is er vaak een safe drinking water station. Water wordt hier gezuiverd en gedesinfecteerd. Water uit de bergrivieren is voor ons niet drinkbaar. Daarom moeten we dit zuiveren met onze meegebrachte chloortabletten. Maar dat smaakt meestal naar half zwembadwater. Dus is de keuze voor de waterstations snel gemaakt. We steunen daarmee ook de lokale economie! De filtersystemen worden door een externe firma gecontroleerd en onderhouden. Het gefilterd water is ook veel goedkoper en milieuvriendelijker dan flessenwater.


Vandaag starten we meteen via de wandelpaden. De jeeproute ligt aan de andere kant van de vallei. ’s Ochtends is het nog fris, maar door het wandelen moeten we al snel onze wandeltrui uitspelen. We volgen de rivier een stuk stroomopwaarts. Geleidelijk aan reiken de zonnestralen tot beneden in de vallei en zet alles in een zonovergoten groen. Op een gegeven moment beslist onze gids om de rivier over te steken en de jeeproute te nemen omdat het bergpad verder een tijd geleden is verschoven. We nemen geen risico’s.


Via de jeeproute komen we op een gegeven moment een viskwekerij tegen. Nu weten we waarom er vis op de menukaarten staat! We wandelen verder tot in Dharapani. Dat is onze stopplaats voor de middag.


Ook vandaag is het Nepalese festival Tihar aan de gang. Gisteren waren het de kraaien, vandaag wordt de hond geëerd. Loslopende honden zijn normaal in Nepal. Sommigen hebben zelfs een bloemenkrans gekregen. Als we het dorp willen uitwandelen worden we terug verwelkomd door de plaatselijke bevolking en krijgen een bloem voor geluk en voorspoed.


Het dorp uitwandelend hebben we zicht op de eerste besneeuwde toppen. Het is echter een zijvallei die we niet gaan nemen. Onze witte sneeuwtoppen laten nog even op zich wachten. Het geeft toch een zeer wonderlijk gevoel als we beseffen dat we naar die hoogten moeten. Voor we het tocht mogen verderzetten moeten we eerst de checkpost passeren met onze permit.

We hebben een vergunning van het Annapurna Conservation Area Project (ACAP) op zak. Dit geld gaat naar de werking van het beschermd natuurgebied.

Ook een Trekkers’ Information Management Systems (TIMS) card hebben we aangeschaft. Dit is een systeem om verloren trekkers sneller op te sporen en in geval van hulp dit te versnellen. Ons lijkt het meer een bureaucratisch systeem om mensen aan het werk te zetten.

Beide vergunningen heb je nodig vooraleer de trek te kunnen starten. Onze gids heeft die bij aankomst in Kathmandu geregeld.


In Toche komen we onze eerste stoepa tegen. Het zal niet te laatste zijn. Bij het verlaten van dit dorpje draaien we uiteraard aan de gebedsmolens.

Een gebedsmolen is een cilindervormige molen in metaal, hout of leer die om een verticale as draait. Op de buitenzijde staat een gebed of een mantra. Volgens het Tibetaans boeddhisme heeft het ronddraaien van een gebedsmolen hetzelfde effect als het uitspreken van de betreffende gebeden of mantra’s. De molen moet wel in de richting van de klok gedraaid worden, anders wordt het gebed achterstevoren gelezen.


Gebedsmolens zijn er in alle soorten en maten…

Een eindje verder zijn we op zoek naar de juiste weg. Het bergpad is in enkele maanden tijd veranderd in een gewone uitgegraven weg!
Hier groeit trouwens cannabis in het wild. Via rustige wegjes en landbouwpercelen wandelen we verder.


Danakuy wordt onze derde slaapplaats. Achter onze lodge zien we enkele sneeuwtoppen verschijnen. De zon is vandaag snel achter de bergen gezakt. Na aankomst zitten we op het terrasje een boek te lezen. Maar al snel zakken de temperaturen en maken we kennis met een typische avond in de bergen: rond de houtkachel, tussen de drogende was.


Wandelrapport

  • Naam: Annapurna Circuit
  • Datum: 6 november 2018
  • Etappe: 2, van Tal naar Danakyu, lunchpauze in Dharapani
  • Duur: van 8h15 tot 15h30 (lunch van 11h30 tot 12h30): 7h15
  • Aantal kilometer: 13,47 km
  • Hoogtestijging: van 1.700 m naar 2.190 m

Wandelkaart