Zeebenen

Zonet met de trein aangekomen in Oostende, kom ik midden in een heuse stortbui terecht. Met windvlagen waar mijn paraplu onmiddellijk paraplu van slaat en mijn benen zeiknat worden omdat de regen aan zee blijkbaar horizontaal valt. Vanonder mijn regenscherm zie ik de plaatselijke populatie op deze doordeweekse avond gewoon buiten wandelen, doorweekt. Zonder paraplu, niemand die het nodig vindt om zich te beschermen tegen de regen. Er host hier zelfs iemand in zijn trui rond. Ter controle steek ik even mijn hoofd naar buiten om te zien of ik de bui echt wel zie hangen, zwiept het water me in de ogen. Deze Oostendenaren doen hier klaarblijkelijk niet moeilijk over. Er fietst hier zelfs een exemplaar met een bakfiets alwaar zijn kleine versie nat in het bad zit, gezicht voorwaarts in de striemende regen. Misschien kost het badwater hier stukken van mensen? Gehard zijn ze.
Ondertussen zit ik ergens binnen uit te druppen om zo meteen na een uur repeteren terug af te druipen richting binnenland, alwaar ik straks vermoedelijk dezelfde bui ga moeten trotseren, omdat het weer thuis altijd vanaf de Noordzee komt aanwaaien.

Brussel_BE_03.02.2020_Peter