Vandaag hebben we de tuin voorzien van nieuw groen. Aanschouw een aflevering van Martha Stewart. Of Roger (die die achter of voor Tendens komt).
 |
 |
| Voor alle duidelijkheid, de haag rechts en die op de achtergrond stonden er al. |
 |
Hier alvast een repetitie vooraleer de camera’s arriveerden.
 |
Zucht. Al die zonnestralen van de afgelopen dagen. Een mens leeft op! ‘k Had zo’n zin om als een konijntje door de weilanden te huppelen vandaag… alleen stonden er een stel boeren op te kijken en heb ik mijn konijnemanieren gestaakt. Ik wijk al af voordat ik begonnen ben. Een barbecue heeft de aandachtige luisteraar al opgemerkt. Dit weekend hebben we het ding van onder het stof gehaald. Zalig, zo in den nof eten. Net voor de (uiteindelijk 10) regendruppels waren we klaar. Alleen zijn we een worst vergeten binnenhalen…
Dat mijn lieftallige handen alleen gewend zijn om stylo en muis te hanteren en hoogstens eens een pak papier moeten verslepen om een lege printer te bevoorraden, heeft zo zijn gevolgen. Ik moest eens werken. En ik bedoel niet op mijn werk. Thuis in den hof. Haag en gras moesten nodig kortgewiekt worden. En ofschoon ik dacht er wel tegen te kunnen hanteerde ik de secateur (voor de niet West-Vlamingen: je leert weer een mondje Vlaams klappen, secateur is een snoeischaar) met blote handen. Noest hanteerde ik het ding en ging driest te keer in het kort knippen van de beukenhaag (of haagbeuk?). Dikke takken moesten er aan geloven en werden versleept naar mijn persoonlijk containerparkje naast ons tuinhuis. Ergens halfweg de tweede helft van mijn arbeidsvreugde begon het mij te dagen. Er verschenen bubbels op mijn handen. Lucht onder mijn zachte velletje. Ik deed alsof het mij niet deerde en deed verder met snoeien. Ook wanneer het bloed er uit spoot, mjah nu begin ik te overdrijven… Er kwam wel bloed aan te pas maar in zo’n minieme hoeveelheid dat zelfs Veronique Dekock er niet zou van flauwvallen. Ambtenarenhanden dus. Minstens één week rust zou de dokter voorschrijven. Ik was alleen mijn papieren op het werk vergeten waardoor ik wettelijk ziekteverlof kon krijgen… spijtig. Nu twee dagen later, zijn de sporen van werken niet zo zichtbaar meer… en kan ik terug bijna mijn muis en stylo ter hand nemen.
Deel 2 na de post “de vraag van vandaag” die trouwens nog altijd zeer actueel is, maar ook omdat de buren een communiefeest hebben in twee delen. Gisteren was het maar om te oefenen denk ik. Vandaag staat de tuin alweer vol met tafels en stoelen. De mensen komen op dit moment met mondjesmaat toe. Ze vallen al gretig de chips en nootjes aan. Dat weet ik omdat ik boven aan het stofzuigen was en vandaar uit even in hun tuin kon loeren. Neen, ik wordt niet al zo’n opaatje die alle buren in de gaten houdt met liefst dan een verrekijker op de schouw zodat hij de overburen ook kan observeren. Enfin, gisteren was de aperitief vergezeld van kippenboutjes. Niet dat ik toen ook heb geloerd, maar er vloog opeens een dode, en half opgegeten kip in onze tuin. Blijkbaar lustte een kind onze gevleugelde vrienden niet. Aangezien wij niet de boze buurmannen willen zijn, hebben we die gewoon netjes in de vuilbak gedaan met het gedacht dat het maar een toevalligheidje was. Een half uur later zagen we in onze ooghoeken een kind onze schutting opklimmen. Een vijf minuten eerder hadden ze tevergeefs staan wachten aan onze deur om te komen vragen of we hun bal terug wilden oversmijten. Deze keer hadden we gewoon geen goesting om voor de honderdste keer open te doen. Ze moesten maar ne keer wachten.
Enfin, der ging er ene met zijn haar recht naar buiten (en het was niet ik). Om even te vragen wat voorzichtiger te zijn met de bal. Dat die niet om de vijf minuten van hekje-over deed. Ook onze gevleugelde vriend werd even ter sprake gebracht. Best dat ik die kinderen niet te woord stond. Of ik was meteen al gekend als boze buurman. Niet dat ik het erg vind dat er af en toe een balletje overvliegt. Ma der zijn grenzen hé. Ik wil gerust es ‘s avonds in mijn 50 m² grote tuin gaan wandelen om de ballen te rapen. Nu weet ik waarom ik geen kinderen lopen heb… ‘k Zou eerst twee jaar een cursus opvoeden moeten volgen. Te streng waarschijnlijk. Of op de foute manier streng. Zo gelijk roepen op onze katten als ze weer eens een poging doen om in der gordijnen te kruipen. Of ik zou aan die kinderen vragen als grap of dat immens springkasteel naast onze achterdeur een bouwvergunning heeft. Ma ze zouden het niet snappen. Denk ik.
LEESVOER