from genesis to revelation

Zo, we zijn thuis. Vandaag op het gemak via de zuidkust naar Dover. Nog even gestopt op een strand nabij St. Marys Bay om ne crème te eten. Bedoeling was om in Hastings te stoppen. Bleek de pier op instorten te staan en we er niet op konden en er veel te veel volk liep in het plaatselijke pretpark met 4 attracties. Enfin, we zijn daar maar doorgereden. Veel meer dan een autorit was er niet vandaag.

Thuisgekomen stonden er twee poesties op ons te wachten. Zo met van die heeeele grote ogen en met de uitdrukking: we waren jullie kwijt!

Morgen begint dan de strijk en de was…

Al een hele week hebben we ze vermeden: de toeristen. Vandaag was er geen vermijden meer aan!
Onze rit naar Bath startte met een omwegje via Cheddar Gorge. Beroemd om zijn Cheddarkaas (die tussen de hamburgers wordt gefoefeld) en het spectaculaire landschap. Een kloof met loodrechte kalksteenwanden van 120 m zorgt voor massatoerisme. Dubbeldekbussen reden op en aan om mensen door het ravijn te voeren. Wij deden het met de auto. Nog een geluk dat er genoeg parking was onderweg en ik op tijd dacht eens te stoppen. Want na een paar kilometer was het al gedaan… 
Op naar Bath dan maar. Ajah, klein detail, het regende vandaag! We lieten ons niet meer uit ons lood slaan en gingen op weg met onze parapaloes. Bath, een kuuroord van in de eerste eeuw, ontving vandaag een bende los gelaten toeristen. De Romeinse baden zijn een complex uit de tijd van de Romeinen en die zijn we gaan bezoeken. Eerst in de wachtrij voor de kassa. Dan in een enorme wachtrij doorheen het museum. Nu klink ik te cynisch, maar het museum was wel een bezoekje waard!
De rest van de dag hebben we nog een stadswandeling gedaan en via omwegen terug naar Bristol.

Morgen moeten we ons klaarmaken voor de terugtocht. Tegen 18h00 moeten we in Dover vertrekken.

Vandaag stond op de planning: shoppen! Hoppen van de ene winkel naar de andere en leuke kleren kopen. Bristol heeft recent zijn winkelcentrum vernieuwd. We zijn gelijk twee kinderen in een snoepwinkel. Mijn Visa wou wel even niet mee in een winkel en werd opgelost met onze tweede kaart. We zijn al halve Engelsen ondertussen.
Deze avond zijn we nog naar een festivalletje geweest. Een zekere Candy, wereldberoemd hier, was de hoofdgast. Wij zijn na één liedje geschreeuw naar een terras gegaan om cocktails in onze keeltjes te gieten. Vakantie is toch leuk hé.

De resultaten van een dagje shoppen:

Morgen spelen we terug toerist in Bath. Iets met Romeinen. Trouwens, deze avond hebben we toch nog eventjes een nieuw fastfoodketentje gedaan: Subway. Niet al te vettige toestanden hoor!

Oxford kreeg een tweede kans vandaag. Onder een stralend zonnetje langs de Thames wandelen, tussen de woonboten, geeft een vakantiegevoel. Deze avond hebben we een restaurant gedaan. Neen geen fastfoodrestaurant! Eentje waar ze eten klaarmaakten.  Roast barbary duck breast with cannellini beans and salsa verde klonk de bestelling. Het was gewoon fantastisch lekker! Alle clichés over het Engelse walgelijke eten zijn vanavond van tafel geveegd!
Het enige probleem die we nu hebben zijn de fooien. Niet het bedrag, want dat zou tussen de 10 à 15 % liggen. Neen, de wijze waarop je die geeft. Op onze eerste avond zeiden we gewoon dat ze x aantal pond mocht houden. Aan de reactie van de juffrouw in kwestie te zien, was dat niet de manier om aan Engelse beleefdheid te doen. Daarom deden we het anders deze keer. We legden een hoger bedrag op tafel en wilden weglopen vooraleer de oberin het kwam ophalen. Ze was ons te vlug af en vroeg of we wel zeker waren van onze fooi. Ik denk, maar niet zeker, dat we gewoon het juiste bedrag moeten terugkrijgen en daarvan een stukje laten liggen bij het vertrek (zoals we deden in het theehuisje op dag 2 in het Peak District).

Eerder vandaag, konden we het niet laten om een zoo te bezoeken. Een foldertje in het hotel had ons verleid. Als ze stoefen met de grootste zoo van Europa zijn we dan niet meer te houden hé. ZSL Whipsnade Zoo is het tweede park van London Zoo. Nu is er een minuscuul verschilletje met de dierentuinen die we gewoon zijn. Je kunt er met je auto in! Niet alleen het concept om tussen de dieren te rijden, want dit is maar een heel klein stukje mogelijk. Neen, bij ieder dierenverblijf is er een parking voorzien zodat je niet persé hoeft te wandelen. Gemaakt voor Onslow en zijn familie. Wij deden het te voet en moesten opletten om niet van onze sokken gereden te worden. Om ons middagje zoo af te sluiten besloten we om de bus te nemen die het park doorkruiste. Je kan dit best voorstellen als een gewone lijnbus, die stopt op een paar belangrijke plaatsen. Hadden wij even niet door dat die bus vol met moeders en jengelende kinderen zat. Een hele middag zaten ze op dat spel. Hoefden ze niet te zeulen met kinderwagens. Wij zijn na drie haltes uitgestapt. We konden het niet meer aan.
Een verrassing was er ook. Een babyolifantje! Zo eentje gelijk in Antwerpen (zie 1 juni, eerder dit jaar). Verschil was de weinig wachtrijen om het beestje te zien! Lief hé.

Morgen vertrekken we richting westen, naar Bristol. Op de planning: geld uitgeven!

Wat is HET cliché over Engeland? Buiten het slechte eten, Onslow en goeie detectiveseries? Niemand? Regen natuurlijk. Van ‘s morgens tot deze avond. Aan één stuk door. Ben ik blij dat ik de parapaloes op het laatste moment bij het inpakken in de auto heb gesmeten. Ons dagje Oxford is letterlijk in het water gevallen. Alle pogingen tot bezoek van de stad en zijn bezienswaardigheden zijn mislukt. Het eerste musea op onze planning was het Ashmoleum museum. Bleek het nog even gesloten te zijn… tot november dit jaar. Verbouwingen zijn de oorzaak. Een alternatief moest onmiddellijk gezocht worden. Op naar het gratis stadsmuseum. Een les geschiedenis over het ontstaan van Oxford. Daarna nog twee andere: het Pitt Rivers museum en het Oxford University Museum Natural History. Het tweede ging over dode opgezette dieren en het eerste over antropologie. Een collectie objecten over alle culturen heen. Saaiheid troef.
Dan maar een stadswandeling onder moeders paraplu. Oxford is een mooie stad. Vooral dan de universiteitsgebouwen. We hebben het toch een half uur uitgehouden om daarna iets te eten. Een gewoon simpel broodje, wegens fastfoodmoe! Trouwens, deze avond hebben we niks gegeten. Ook wegens de boven vermelde reden. De rest van de dag hebben we gewinkeld. Je moet iets met zo’n weer. Skinnybroeken zijn in de mode en ik wou ook eens zien hoe het me stond. Het staat me voor geen meter. Mijn beentjes zijn precies luciferstokken. En zo’n broek weer uittrekken kost me twee hamburgers werk. Neen, vandaag was wel gezellig. Alleen het weer zorgde voor een ietwat mislukt bezoek aan een mooie stad. Morgenavond komen we terug voor een tweede poging.

Nog foto’s? Jazeker! Hier bijvoorbeeld.

Stel. Je hebt een iet of wat vervallen kasteel met mooie tuinen rond. Wat doe je dan? In Alton Towers zetten ze er achtbanen rond. Liefst van die spectaculaire. Nu vind ik dat zo erg niet. Het plaatje klopt alleen niet zo goed. De verwachtingen klopten gewoon niet. Je denkt dat je een idyllisch park gaat bezoeken zoals de Efteling. En dat valt tegen. Dat is dan ook het enige. Want zoals gezegd, de achtbanen en attracties waren super. Je moet je gewoon een Rollercoaster Tycoonpark bij voorstellen.

Het eten is anders geregeld dan de themaparken die wij hier in Europa kennen. Geen imitatiefastfood, maar het echte. Burger Kings en Kentucky Fried Chickens waren weeldig tussen de attracties geplant. Omdat we toch op een half Amerikaans eiland zaten, wilden we het eens op die manier doen. ‘s Middags hadden we ontzettend grote honger en bestelden we gewoon de grootste hamburger die ze hadden. Miljaar! Dat ding was gigantisch. Je kan dat gewoonweg niet fatsoenlijk naar binnen werken. Foto’s van dit karwei hebben we helaas niet wegens te vette vingers die ik mijn fototoestel niet wou aandoen.
In de namiddag was het tussen het coastergeweld terrasjestijd. Een frisse Stella Artois bestelden we… enen zonder schuim. Het smaakte alsof die pint al een uur aan de toog op ons stond te wachten. Hadden ze nu eens fatsoenlijk bier, verkloten ze het. Damn. Ajah, we deden ook aan illegaliteit. Je moet 25 jaar zijn om in Alton Towers een pint te drinken. Mijnen Hollander is dat pas volgende week. We hadden in de bak kunnen zitten.
Deze avond wilden we dan iets normaals eten. Een salade of iets in die trant. Blijkt dat daar uitgestorven te zijn. Of je moet groenten tussen je hamburger plukken. Omdat de keuze zo beperkt was en we eigenlijk de plaatselijke culinaire gewoonten wilden proeven was het tijd voor een primeur: Kentucky Fried Chicken. Alle menu’s gebaseerd op kip in het frietvet. Wij bestelden een simpel Spicy Caesar Roller. Kipnuggets gedraaid in een tortilla met er tussen wat salade in een vettige saus gedrenkt. Wij durven niet meer op de weegschaal staan als we volgende zondag thuis komen….

Een dagje pretpark en alleen over het eten en drinken schrijven… Ik kon ook over de laatste twee uur in de regen leuteren maar ik wil de weergoden niet tarten. Hopelijk is er morgen wat ander weer dan Engels weer. Nu goed. Vanavond zitten we in Banbury op een vijftiental mijl van Oxford dat we morgen bezoeken.
Net heb ik de hotelbrochure doorgenomen. SLIK. Het hotel staat er al een paar eeuwen en er bezit sinds de 17de eeuw een huisspook. Een of andere priester die dood neerviel tijdens een bijeenkomst van een katholieke sekte dwaalt nog door het hotel. Leuk. Hopelijk halen we morgen.

Continental breakfast noemen ze het ontbijt die wij voorgeschoteld kregen deze ochtend. En inderdaad, het trok op het onze. Voorlopig geen bonen in tomatensaus en van die toestanden. Niet dat ik op die bonen zit te wachten. Het Peak District is vandaag de bestemming. Volgens onze gids gaan we rotsige heidegronden met grazende schapen tegenkomen. In de valleien, fabrieken. Maar we beginnen met een bezoek aan het Chatsworth House en zijn tuinen. Nu vind ik huis wat overdreven. Het is eerder kasteelachtig. Landhuis is de vertaling. De Duke en  Duchess verwelkomen ons persoonlijk op tal van pankarten en foto’s. Ze zijn blij met ons bezoek en hopen op een milde bijdrage van onzen twege om hun masterplan te kunnen realiseren. Dat plan is al jaren bezig en is een restauratie van tal van bestaande maar ook nog nieuw open te stellen ruimten. Het barok paleis is absoluut een aanrader om te bezoeken! De tuin is nog adembenemender. Ze zijn er al zo’n slordige 450 jaar mee bezig. Trouwens de foto’s van vandaag vind je hier.

In de namiddag (het kasteel, tuinen, en wandelingen zijn een daguitstap!), wilden we toch een stuk van het Peak District meepikken. Een rondrit met de auto door de heuvels. Af en toe stoppen om te genieten van het uitzicht. Jammer genoeg geen tijd om een wandeling door het gebied te maken. Maar het komt er nog wel ooit van.

Deze avond was McDonaldstime. Er was niks beters te vinden in Chesterfield. Morgen gaan we verleggen van hotel. Richting Oxford in het nabijgelegen Banbury. Overdag doen we Alton Towers aan. Het grootste themapark van de UK.

3 uur, het nieuws. Miljaar. Ik was nog maar net in slaap gevallen. Als een zombie in mijn schoenen gesprongen en toen pas doorhebben dat ik mijn broek nog moest aandoen enzo van die toestanden, ‘s morgens in de vroegte. Om half zes vertrok de boot in Calais. Om half zes kwamen we aan in Dover. Vandaag telt 25 uur. Het eerste wat je tegenkomt in Engeland, het zigzaggen op de haven niet meegerekend is een roundabout. Links rijden is 1 ding, maar iedere rotonde voorzien van 3 invoegstroken is van het goeie te veel. Je kijkt al de verkeerde kant uit of er wagens afkomen en je staat er te blinken met twee wagens naast je. Paniek! En dat al na 5 minuten op Engelse bodem. Gelukkig is Engeland bezaaid met ronde punten zodat je veel kunt oefenen. Snelwegje spelen is dan minder moeilijk. Dat rechts inhalen leer je makkelijk. Iets wat je op het continent altijd wil doen met van die middenstrookplakkers.
Na een uurtje aan 70 mijl per uur te hebben geslenterd hadden we nood aan koffiepauze. Een kopje koffie kennen ze niet. Je moet meteen een hele sloot nemen. Americano’s noemen ze die. Een soepkom koffie. Ik die dacht dat thee het nationale drankje was, had een vooroordeel dat die niet te drinken zou zijn. Wel, viel dat even mee! Koffie is (dankzij de Amerikaanse ketens) in Engeland te drinken!
Onze tweede stop was al bijna bij de eindbestemming. Aan Carsington Water hadden we een pijltje zien staan met één of ander cafetariageval, alwaar we iets kleins konden eten. Toen we al voor de parking hadden betaald begon het te dagen dat we op een vakantieparkje zaten. Zeer populair bij de plaatselijke bevolking, oftewel de Engelsen. Toen we het gebouwtje aan het water betraden kwamen we in een ruimte vol Hyacinths en hun kinderen en kleinkinderen. We lieten het niet aan ons hart komen en lieten ons onderdompelen in de plaatselijke gewoonten. De menukaart liet ons niet veel keuze en we bestelden een kipburger. Een paar minuten later kwamen twee reuzeschnitzels tussen een gigantische pistolet gestoken onze kant op. Er lag ook een blad sla, wat ui en veel mayonaise op het bord. De afwerking zat hem in twee gefrituurde stukken aardappel. Ik denk dat de toon voor deze week op culinair gebied gezet is.
De weg naar het hotel deden we door de bossen van Robin Hood ten noorden van Nottingham. Onze GPS, die we voor de gelegenheid Vicky hebben genoemd, was af en toe de weg kwijt. Ook ik kreeg een inzinking en net op tijd bereikten we wat grotere wegen, nadat ik 3 pogingen tot rechts rijden vakkundig moest ontwijken wegens met lichten knipperende tegenliggers.
Chesterfield was onze eindbestemming. Het plaatselijke IBIS-hotel staat op een rond punt, te midden van een drukke verkeersader. Het zal vannacht kiezen zijn tussen smelten van de warmte of luid autogeraas als de ruit openstaat. We zullen wel moe genoeg zijn hoop ik. Daarstraks zijn we even gaan kijken waar we gingen eten. Veel meer dan fastfoodtoestanden waren niet open. Daarom zijn we in de auto gesprongen naar het iets grotere Sheffield. Je weet wel, die van de Nanny: Mister Sheffield (de nasale stem moet je er maar bij denken). Sheffield heeft een beetje last van grootheidswaanzin. Midden in het winkelcentrum staat een miniversie van het reuzenrad in Londen. Wij hebben het rad niet getrotseerd. Zicht op vervallen industriegebieden enzo… Ergens aan een festivalplein zijn we een Italiaans restaurant binnengewipt. We wilden na het eten, rond 20h00, nog even iets van het aan de gang zijnde concert meepikken. Alleen dachten de Engelsen er anders over en was het al gedaan. In Europa, oftewel bij ons, begint meestal dan pas, of nog later, de hoofdact. Ajah, een klein detail: het regent! Al vanaf de late namiddag. Nog zo’n vooroordeel die vandaag uitkomt. Hopelijk is het niet heel de vakantie van dat. De Engelsen laten het niet aan hun hart komen. Regen of niet, veel kleren hebben die Vickies niet aan. Nog zo’n vooroordeel. Enfin.
Morgen doen we van cultuur: het Chatsworth Castle. En ook iets van natuur, in het Peak District waar we tussen de schapen mogen rondcrossen.

Wie denkt dat zijn ogen niet meewerken heeft ongelijk. De spits van de kerktoren is inderdaad wat scheef getrokken.

Veel dagen waren er niet om ons zomerreisje voor te bereiden. Normaal boeken we een maandje op voorhand. Deze keer moesten we wachten op een pasport van het Nederlandse Consulaat vooraleer we iets konden ondernemen in het buitenland. Twee dagen geleden schoten we in gang. Portugal was het doel. Tot we de tegenvallende last minutes zagen. Even leken onze reisplannen in het water te vallen. Toen kwam plan B uit de lucht gevallen. Waarom geen accorhotels boeken in diverse, laat ons zeggen, Engelse stadjes. Een paar uur later hadden we 3 hotels en een boot geboekt. Eerst 2 dagen in de buurt van het Peak District, daarna 3 dagen bij Oxford en 2 dagen afsluiten in Bristol.

Na onze wasmanden leeg te wassen en te strijken kunnen we inpakken. Richting Hyacinth- en Vickyland. Straks staan we om 3 uur op. Zucht. Dat is 2 uur UK-time.