Officieel ben ik Bruggeling af. Gisteren waren we nog eens in het oude huisje in de binnenstad en het viel me op hoe donker het daarbinnen was. Hoe vuil de kasseistraten waren (terwijl Brugge best wel een propere stad is hoor, maar in vergelijking waar we nu wonen). Hoe gesloten de mensen wel niet zijn (voor de toeristen hoef je niet opgewekt en beleefd te zijn zeker?). In onze nieuwe wijk heb ik nog geen alcoholist gezien. En dat terwijl ze in onze oude buurt met bosjes rondsjokten. De mensen zeggen hier een goeiedag naar elkaar! Nu is onze buurtsupermarkt een Delhaize. Daar was er een Smatch, waar de helft van de klanten achter Carapils kwam.
Ik dacht dat het verlaten van de Brugse binnenstad mij meer moeite ging kosten. Het was best gezellig in die Middeleeuwse, Anton Pieckhuisjes. Maar we waren het ontgroeid. Er was geen plaats meer om uit te breiden. Zoals een kastje om wat rommel op te bergen bijvoorbeeld. In ons nieuwe huis voel ik me thuis. Terwijl alles hier beneden nieuw is. Alles klopt als een bus. Geen meubel of kleurtje aan de muur valt tegen. Alles nieuw en toch vertrouwt. Misschien omdat we al een half jaar bezig waren met de inrichting in ons hoofd? De tuin is een zegen! Zeven jaar zonder nen hof was iets te lang. Zelfs al werk je hele dagen tussen de koeien.
Al een hele week zitten we hier met z’n tweeën fier als een gieter in ons nieuwe nest! We kunnen zelfs allebei + katten in de zetel liggen. Dat is ook al zeven jaar geleden. Douchen moet niet meer gepland worden, want warm water kan niet op raken na tien minuten. Het bed, of beter, de vloer onder het bed kraakt niet meer als je je omdraait! De auto staat geen halve kilometer van je huis vandaan. Die staat voor de deur! Dat is iedere dag een kwartier tijdswinst heheh. Er zijn hier geen voordeuren van buren die midden in de nacht dichtkwakken. En ook geen toeristen die ongegeneerd foto’s nemen van onze katten aan het venster. Of er ook nadelen zijn? Waarschijnlijk wel. ‘k Heb ze alleen nog niet gevonden.
Een weekje Assebroek
Vakantie, vervolg
Mijn vorig berichtje was 10 dagen geleden. ‘t Is precies of ik het eergisteren schreef. De tijd en vakantie vorderen snel. Te snel. Nog één week van mijn drie weekjes te gaan…
Wat is er in de tussentijd gebeurd? Wel, veel. Heel veel!
De dag na mijn vorig bericht wilde ik ‘s avonds nog een update posten. Bleek dat Belgacom al de stekker had uitgetrokken. Een week te vroeg. Twee dagen nadien toen we met hulp van een technieker (die alle Telenettoestanden moest verwijderen) online waren in het nieuwe, maar lege huis, had ik geen puf meer om veel te typen. Doodop was ik.
Het schilderen was een dag eerder klaar dan gepland. Non-stop van de woensdag tot de zondag. ‘t Is ook niet moeilijk hoor. We hebben de plafonds maar laten hangen waar ze waren. Geen kat die ziet dat ze nog een klein likje verf kunnen gebruiken. Het project meubelen schilderen is verdaagd. Alles staat al een week klaar om te schilderen maar er waren andere prioriteiten: verhuizen!
Maandagavond richting Ikea. Een Billy-boekenkast, een Besta-televisiekastje, een ik-ben-de-naam-vergeten-salontafeltje en een Tyrup-kuipstoeltje. Dinsdag een ritje van 300 kilometer heen en nog eens hetzelfde terug om de zetels en de tafel + stoelen op te halen. In Nederland vonden we ze. Hier in België waren het alleen setjes of veel te ouderwetse toestanden. Aangezien we niet in een fermette gaan wonen is zo’n ritje wel de moeite waard, en zeker als je de prijskaartjes ziet van die dingen. Nu zit ik hier aan onze Italiaanse designtafel + bijhorende stoelen. Andere mensen betaalden er 4000 euro voor, wij net iets minder: 750 euro!
Tussen het ineenzetten van onze meubels zijn we de woensdag in alle stilte verhuisd. Iedereen wist dat we pas de dag erop gingen verhuizen. Omdat we onze poesties in alle “rust” wilden overbrengen hebben we het zonder hulp gedaan. De donderdag kwamen dan alle grote meubels die we niet naar de tweedehandswinkel zullen brengen. De twee poesties hebben ondertussen al heel de woonkamer geïnspecteerd inclusief de bovenkant van onze ruim twee meter hoge boekenkast. Casper, die geen halve meter hoog kon springen in ons vorige huis kan plots overal komen! Luie donder was hij.
De vrijdag was rustdag. Alhoewel. De slaapkamer werd van verhuisdozen verlost. De wasmachine werd getest met als resultaat dat ik de watertoevoer moet bekijken. Een onderwater staande badkamer is niet zo praktisch. ‘s Avonds was de eerste ontspanning in twee weken: een repetitie van ‘t muziek. Man, man, man. Twee weken niet spelen en daar dan moeten toeteren voor dood was nu niet dé ontspanning die ik zocht.
Gisteren, zaterdagvoormiddag was officieel verhuizen. Namelijk in de wachtrij van vreemdelingenzaken staan in het stadhuis van Bruhhe. We mogen nog eens terug wanneer de sjampetter op bezoek is geweest. Weten jullie dat er een pincode bij je paspoort zit? Die brief ligt al lang in as in een verbrandingsoven denk ik. Nu mag ik terug een nieuwtje aanvragen in plaats van die oude te gebruiken. Ben ik ook van die akelige foto verlost. Gisterenavond dan was er de eerste barbecue in onzen hof. En om de verhuistijd bijna te beïndigen hebben we vandaag het oude huis helemaal opgekuist. Buiten dat we volgende dinsdag twee kasten, een oud salontafeltje en een gekraakte zetel zullen verwijderen is daar alles klaar. Het donkere hol is bijna een verleden. Onze nieuw stekje zijn we eigenaardig genoeg al helemaal gewoon. Een mens hoeft soms niet veel aanpassingstijd.
Wat er nu nog op de planning staat? De oude meubels schilderen, verhuisdozen uitpakken (we zijn aan de helft (hoop ik)), kringloopwinkel plezieren met afgedankte meubels. In een later stadium de zolder inrichten als logeerkamer, de achtergevel hervoegen en schilderen en de gang schilderen. We zijn er nog niet helemaal maar alle basiskamers zijn af!
Interbellum
Februari, samen met het begin van maart is de meest stille periode van het jaar. Winterslaap is niet meteen het juiste woord want slapen doe ik veel te kort. Op het werk is het om dit moment even druk als in de droge zomerperioden. Alleen is er buiten dat niet zo heel veel te beleven. Behalve dan het dagelijkse repeteren voor ons concert en mijn muzieklessen. En ik vergeet nog de vele meubels die de revue passeren voor ons nieuwe huis. Over dat laatste is er alweer een nieuwe mijlpaal te melden. Ons huidige woonhuisje is te huur sinds gisteren. Een blinkende plakkaat hangt aan ons raam. Nog meer mensen kijken nu naar binnen. Want behalve naar de twee poezen op de vensterbank, kijken ze nu wat verder de woonkamer en keuken in. Gedaan met een dag de afwas laten staan. 
Verhuis
In de bijna tien jaar dat ik op internet zit heb ik verschillende sites in elkaar geflanst. Alleen lukt het dit jaar beter dan al die vorige jaren. Meestal zat ik dagen, weken, neen maanden aan een stuk mooie layoutjes te maken. Tegen dat de inhoud moest komen had ik al tientallen voorlopige (lees: under construction) pagina’s gemaakt. Het waren stuk voor stuk lege hulsen. Mijn kruit was al verschoten vooraleer ik echt begon.
Vorig jaar, in de zomer van 2007, ben ik dan echt begonnen met een weblog. Stukjes over trips en bezoekjes, opgefleurd met zelf gemaakte kiekjes. Een schare fans (lees familie en vrienden) gaven leuke commentaar (dit meer in real life dan op de site zelf) zodat ik het vol hield. Ondertussen zijn er ook meer hersenspinsels en alledaagse belevenissen op het internetpapier verschenen. En met de komst van Casper en Sem dit jaar, is het aantal posts over poezen gigantisch te noemen. De plaats van gebeuren was mijn Windows Live Space. Een ding met nogal standaardlayout. En dat begon mij de laatste tijd te storen. Het was niet echt mijn plekje, maar dat van Bill Gates. Nu doet die man dat niet altijd slecht, maar de beperkingen waren mij te veel. Na wat gegoogel leerde ik WordPress kennen en na het afsluiten van een persoonlijke url met bijhorende webruimte ben ik vorige week aan de slag gegaan. Een dikke week ben ik bezig met mijn nieuwe weblog. Ik heb geen kaas gegeten van php, html en css. Het leek me te moeilijk om alles aan mezelf te leren. Uiteindelijk heb ik door een kant en klaar ding op mijn webruimte los gelaten en met wat gefoefel in bestaande codes een schoon resultaat. Onder het motto dat een ezel zich niet twee keer aan dezelfde steen stoot, heb ik de layout simpel gehouden (dat maakt mij een ezel natuurlijk, stom spreekwoord). Ik heb mezelf de opdracht gegeven om veel stukken en brokken van mijn oude weblog over te zetten naar deze hier. Omdat ik nu eenmaal een pietluttigaard ben, en ik dit manueel moet doen kan dat wel een tijdje duren. Een taakje voor regenachtige herfstavonden…
In ieder geval veel leesplezier!
