Naar het schijnt is mijn klein anderhalf weekje vakantie morgen niet meer. Voor alle zekerheid heb ik mijn agenda er eens bijgehaald. En inderdaad. Bovenaan de bladzijde staat geen vakantie meer. Spijtig. Nochtans deed ik het graag. ‘s Morgens gaan slapen. ‘s Middags opstaan. Morgen terug naar het oude regime. ‘s Morgens opstaan. ‘s Middags gaan lunchen. En het ergste van al deze aanpassingen is tegen dat ik het gewoon ga worden ik terug vakantie heb. Het leven is echt een strijd.
Met vriendelijke groet,
Een mens die nog in vakantiestemmingen vertoeft (voor diegene die het nog niet door had).
Deze morgen zei Peter Van de Veire wel twintig keer dat het vandaag de meest depressieve dag van het jaar was. Onder meer omdat ons geld deze maand op is en de feesten voorbij zijn. Wij begonnen aanvankelijk heel leuk aan deze dag. Door gewoon een half uur langer in bed te blijven. Luisteren naar MNM. Het wordt alsmaar leuker. Sofie Lemaire ebt steeds verder weg. De eerste tekenen dat het vandaag niet goed zou gaan was de regen. Mijn taxi moest me naar het werk brengen. In de ochtendspits. Daarna werd het duidelijk dat ik buiten niet veel kon aanvangen en ik maar op de bureau zou blijven. Niet dat ik niks te doen heb. Er ligt nog een pak papier op me te wachten na mijn weken afwezigheid (remember: gips). Deze morgen was ik trouwens nog goed op dreef. Mijn pakje papier minderde een beetje in plaats van nog te groeien de laatste dagen. Tot dat mijn hand dienst begon weigeren (remember: gips). Een zeurende pijn kwam en ging niet meer weg. Tegen mijn sluitingstijd was ik al twee uur alleen met mijn linkerhand aan het werken. Grmbl. Ik at mezelf op van de zenuwen. Niks ging nog treffelijk vooruit. Traag bewoog ik me door mijn Excelcellen en slenterde ik door Word. Ik voelde me zo rot. En stond op onweer. Een laatste bliksemschicht was een boete van 100 euro die ik moet betalen wegens niet handsfree bellen. Toen hadden we nog geen oortje. Sinds vorige donderdag wel…. Is er een verband?
