Amai. In wat voor zotte benden zijn we in terecht gekomen dit jaar. De collega’s werden plots een hechte groep vrienden. De skireis was daarvan een orgelpunt. Met 10 in een knusse chalet. En dan met een bang hartje naar onze eerste skiles. We hadden ons 2 klassen hoger ingeschreven dan dat we konden skiën. Wij naar beneden om aan onze lesgeefster te tonen wat we al konden. Bij mij deed ze de ogen toe omdat ze dacht dat ik een groep kinderen zou omver gooien als in een kegelspel. We werden onderverdeeld in drie groepen, waarvan ik in de minst goeie zat. Maar daardoor heb ik wel goed les gehad en kan ik redelijk een bergske afsuizen. Met de collega’s spraken we nog meer af achter de uren. En er werd steeds minder en minder over het werk gesproken. Morgen gaan we zelfs naar Bellewaerde Park. En over een pretpark gesproken. Dit jaar was het jaar van de Rollercoasterfriends. Niet alleen omdat ze 10 jaar bestaan. We gingen terug mee op trip na een paar stille jaren. Bleek die Rollercoaster voor ons dan toch wat meer op de achtergrond te staan. We gingen mee voor de Friends! Cocktailbars, verkleed als smurfen, waterpistoolgevechten,… och wat was het fun. Volgend jaar gaan we allesinds terug mee op een paar trips. Onder andere op campingtrip in Olland en de oktoberfesten. Hik. Het moeten niet altijd de attracties in een pretpark zijn.
Dat was 2008, deel 3
Brugdag
Met tien waren we vandaag. Normaal gezien zit ons landschapsbureau vol. Bijna heel België had een vakantiedag (behalve wij, ambtenaren van de Vlaemsche Overheidt). Dat merkten we door de weinige telefoons die ons teisterden en de propvolle Pizzahut tijdens onze lunchpauze. We moesten strategisch onze pizza’s van het buffet stelen voor ze van onder onze neus werden weggegrist. Nu goed, zo’n dagje werken met zo’n herfstweer is niet erg. Anders zat ik thuis toch de hele dag binnen.
Maandag, werkdag
De maandag is nog zo slecht niet. Meestal presteer ik dan het beste. Misschien komt het door het spreekwoord dat ik thuis met de paplepel ben ingegeven: “De maandag is de beste dag van de week. Je bent op je werk, maar je beseft het niet”. Uitzonderingen zijn de maandagen na een vakantieperiode. De dinsdag en zondagavond daarintegen zijn de slechtste dagen van de week. Op zondagavond kijk je niet uit naar de maandag en probeer je die avond te rekken en te rekken tot je veel te laat in bed belandt. Dinsdag is meestal de dag dat je beseft dat het weekend nog heel ver weg is en je de klap krijgt van de zondag te laat in bed te sukkelen. Woensdag is de dag dat de week doormidden wordt gekapt en het weekend al in zicht is. De donderdag is de stressdag. Dan besef je plots dat de week niet lang meer duurt en je nog veel deadlines moet halen. De vrijdag is meestal een kalme dag, omdat je de dag ervoor zo je best hebt gedaan dat het meeste al achter de rug is. En vrijdagavond? Wel dan moet je je concentratie van de werkweek verlengen om te trompetten in de repetitie van het muziek. De zaterdag begint met de les trombone en moet je je kunnen van een week oefenen aan je leraar presenteren. Deze vicieuse cirkel geldt niet in vakantieperiodes. Behalve dan de laatste zondag. Dan begint de hele rimram opnieuw.
Werken tot je er (bijna letterlijk) bij neervalt
Vandaag eventjes een paar praktische afspraken gemaakt met mensen die al een paar jaar op oplossingen wachten (procedures en vergunningen bij de overheid duren soms wat lang, ahum). De eerste twee waren heel tevreden en opgelucht dat we eindelijk iets konden doen. De derde en laatste was iets minder verheugd. “Als je het durft om op mijn grond te komen! Mijn geweer staat klaar.” Slik. Beleefd vroeg ik nog waarom we zijn probleem niet meer mochten oplossen. Het was tevergeefs. De hoorn lag al op de haak. Een paar jaar geleden kreeg ik van een andere mens bijna een slag op mijn bakkes. Toen was het omdat iets niet rap genoeg ging, terwijl hij er eigenlijk geen last van had. En vrijdag ga ik naar een mens die mij al verweten heeft dat ik tegen hem ben. Dat ik niets wil doen voor hem (terwijl hij behandeld wordt als alle anderen, maar zelf denkt dat hij meer kan krijgen omdat zijn wederhelft tot een officiële instantie behoord). Ik maar de poten van mijn gat lopen om zoveel mogelijk aan alle noden van de mensen tegemoet te komen. En zo kan ik eventjes doorgaan met onbegripvolle mensen die denken dat de zon alleen maar rond hun gat draait. Nu goed, ik word betaald om iedereen te helpen. Maar soms, heel soms verlies ik dan ook es mijn begrip. En dat mag ik dan niet laten merken. Het zijn immers “onze klanten”. Gelukkig kan ik hier eventjes stoom afblazen. Morgen doe ik alvast mijn kogelvrije vest aan.
