GRP 127_BE_01.06.2020

Wandelrapport

Naam: GR 127 Tour du Brabant Wallon
Datum: maandag 1 juni 2020
Aantal kilometer: 29 km, waarvan 22 km GR en 2 km aflooproute in Nijvel Centrum
Bewegwijzering: gemarkeerd door het Waalse GR-netwerk
Duur: 4h 43m gewandeld (8:33 – 13:29)
Beginpunt: Station Hennuyères, provincie Waals-Brabant [SNCB]
Eindpunt: Nivelles (Nijvel), provincie Waals-Brabant [SNCB]


Klein verhaal
GRP 127_Buskot aan halte Rouge Bouton in Virginal

In mijn hoofd speelde zich tientallen jaren geleden het volgende af: een conversatie tussen bewoner en parochiewerker. Et en Français. En nogal cliché ook.
“Zeg, wat gaan jullie met dat oude buskot doen?”
“Naar het stort tiens.”
“Ge moet dat niet wegsmijten eh. Ik kan dat nog gebruiken voor mijnen entree.”
“Aha, pak maar, dan kunnen we al nen aperitief gaan drinken.”

Fotobijlage
Overblijfselen

De Tour du Brabant Wallon werd uitgewerkt door een onafhankelijk groepje wandelaars. Sinds 2017 werd deze luswandeling van ruim 200 kilometer geïncorporeerd in het netwerk van de Grand Randonnée van Wallonië als streek-GR: GRP 127. In Virginal-Samme kwam ik nog een relikwie tegen van de oude markeringen.

Referenties:
Geschiedenis van deze wandelroute op trekkings.be: http://www.trekkings.be/grp-127-tour-du-brabant-wallon.htm

Fotobijlage
Schaduwspel tussen Ronquières en Bornival

Vertelsel
Parallelle wandelingen in ruimte en in tijd

Wanneer ik door België wandel heb ik vaak het gevoel dat vrijwel ieder stukje grond door de mens is beroerd. Ieder perceeltje, of het nu bos of weiland is, is ingericht als gebruik voor de mens. Vaak trekt het op niks meer want iedereen doet maar wat. Lelijkheid ontstaat dan vaak waar er zonder grote globale visie gewoon maar iets geknutseld wordt. Zolang het opbrengt ligt niemand er wakker van. Er zijn gelukkig ook nog mooie percelen en landschappen overgebleven. Ze zijn vaak nog aanwezig waar de impact van de mens nog niet enorm groot is geweest. Je hebt nog valleien die ergens nog intacte stukken hebben. Maar ik ga ervan uit dat zelfs daar alles is aangeroerd door de mens.
Een tegenstrijdigheid lijkt misschien wel dat ik daarnaast gefascineerd ben door allerlei civieltechnische werken: spoor- en waterwegen en de daarbij horende kunstwerken. Hoe bijvoorbeeld een spoorlijn via allerlei viaducten en tunnels in een Ardense vallei moet kronkelen om erdoor te raken vind ik een schoonheid. Maar waar ik nog het meest van hou zijn de oude in onbruik geraakte kanalen, spoorwegen en oude meanders van rechtgetrokken rivieren. Het zijn vaak een stukje niemandsland geworden die voor een stuk terug gegeven werden aan aan de natuur en de wandelende en fietsende recreant. Overgebleven peilers van spoorbruggen die tussen de bomen verscholen staan, oude sluiscomplexen waar de poorten verdwenen zijn. Het is mijn belangstelling hoe die in de tijd gebouwd werden, veel handwerk en labeur om de natuur te trotseren. De arbeiders toen zullen het niet zo idyllisch ervaren hebben. Het doet mij iets wanneer ik in de landschappen relicten ontdek van menselijke activiteit van in de begintijden van België tot ergens na de oorlogen. Alles was nog op mensenmaat gebouwd zonder rekening te moeten houden met de overproductie die we nu kennen. Ik vraag me af of de wegen en rivieren van nu binnen pakweg vijftig jaar nog eens exponentieel gaan vergroot zijn en wat er van onze huidige menselijke activiteiten overgebleven zal zijn?

Vandaag wandelde ik bovenaan de vallei en zo parallel aan de GR121 waar ik op 18 februari 2018 een deel van het voormalige kanaal Brussel-Charleroi volgde. Parallel in ruimte en tijd. Nu met open zicht boven de toppen van de bomen, toen tussen die bomen op de oevers van het kanaal. Ik vermoedde toen niet het uitzicht wat ik vandaag had. Het doet me herinneren aan de belofte aan mezelf om eens meer buiten de paden te treden en daarom ging ik even van de route af om aan het kanaal mijn boterhammen op te peuzelen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.