In de wolken

Je moet niet per se naar pakweg Finland om schone luchten te zien. Alleen duren ze een paar uur minder lang en moet je vroeger opstaan.

Deze hemel werd vanochtend voor u mogelijk gemaakt door de Hemel.

Aan de oevers van de Samber

Downside up, upside down
Geen idee of iemand het ziet…

Mijn eerste grote wandeling van 2020 begon aan de oevers van de Samber.
De GR 412 loopt 280 kilometer van het oosten van Henegouwen naar het westen door de Samber- en Maasvallei naar Luik. Het pad verbindt de terrils, de steenbergen, in de vroegere mijnstreek van Wallonië. Een atypische GR die eerder de geschiedenis van de mens volgt dan de natuurgebieden. De GR 412 bevat bovenop het hoofdpad nog eens 120 kilometer aan lussen.
Op zondag 19 januari wandelde ik van Floreffe naar Farciennes. Ik had ook nog nooit van deze dorpen gehoord… Ik waande me soms in Engeland tussen de vele arbeidershuizen.

Het wandelrapport is te raadplegen via volgende link.

Enig in ons land, uitzonderlijk in Europa!

De titel pikte ik losweg van het infobord die stond op de plek waar het gebeurde…

Ik naderde een oude brug over de Durme, de Mirabrug. Daar stond een man met zijn kleinkind naar het water te staren. Hij sprak me aan en vroeg of ik naar de mascaret kwam kijken. “Dat ken ik niet” moest ik onmiddellijk bekennen waarna de man begon uit te leggen dat vorig jaar het daar vol stond van het volk, zelfs op beide oevers want de brug was te klein, en zowaar Radio 2 aanwezig was om het spektakel te verslaan. “De mascaret, bij hoogtij, en dat is toevallig vandaag, en hij is nu op komst, hij zou er al bijna geweest kunnen zijn, is een vloedgolf die vanaf de Schelde uit Antwerpen komt aangerold door het wisselen van de getijden. Het is raar dat je daar nog nooit van gehoord hebt want dat komt niet veel voor in Europa. Op enkele rivieren in Frankrijk bijvoorbeeld, waar de golf zo groot is dat ze er kilometers lang op kunnen surfen. In België komt het enkel hier op de Durme voor.”

Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Die naderende vloedgolf wilde ik wel eens zien. En dus begon ik samen met het tweetal te wachten. Ik was danig enthousiast dat ik me niet afvroeg waarom er niet veel volk stond. Aan het mooie weer lag het niet. Hij kwam blijkbaar nogal laat deze editie. Tot er plots een bende fietsers kwamen langs gereden die nogal enthousiast riepen dat hij op komst was! Uiteindelijk heb ik daar een half uurtje moeten wachten… En toen kwam hij aangerold.
Aanschouw dit natuurfenomeen in mijn zelf gefilmde én gemonteerde filmpje:

Heb je het gezien eigenlijk? Want anders moet je eens terugspoelen… de vloedgolf veroorzaakte zo’n deining dat menig in het riet schuilende kikker er niet echt van wakker werd. Ik zit hier nog altijd op mijn honger, want ik wil nu wel eens een gigantische vloedgolf aanschouwen…

De Mirabrug is een brug over de Durme, op de grens van de gemeenten Hamme en Waasmunster. Het is de tweede Mirabrug die ik mocht aanschouwen in mijn leven, deze én de echte in Avelgem.
De brug kreeg haar naam en bekendheid dankzij de speelfilm Mira, een film uit 1971 van het boek De teleurgang van de Waterhoek van Stijn Streuvels, met Willeke van Ammelrooy en Jan Decleir in de hoofdrollen. Het script was van Hugo Claus. De brug die Streuvels beschreef lag niet tussen Hamme en Waasmunster, maar was de brug over de Schelde die Ruien met Avelgem verbond. De huidige brug is veel moderner dan de oorspronkelijke wat waarschijnlijk de reden is dat de film werd opgenomen aan de oude brug over de Durme. En net aan de oorspronkelijke brug, aan de Waterhoek in Avelgem heb ik nieuwe rioleringen aangelegd (lees: kijken aanleggen hoe de aannemer zijn werk deed). Of hoe onze kleine wereld aan elkaar gelinkt is.

Wandelroute

S-GR Waas- en Reynaertland
Toen ik op een zondagmorgen in juni halsoverkop besliste om het gloednieuwe traject van het streekgroteroutepad Waas- en Reynaertland was ik zo onvoorbereid dat ik maar half de kilometers had gecontroleerd waardoor de geplande 25 er eigenlijk 35 werden en ik nogal mentaal op de proef werd gesteld de laatste kilometers om maar nog te zwijgen over de onweersbui die het laatste uur met bakken uit de lucht kwam vallen en ik mijn paraplu vergeten was…
De vallei van de Durme kende ik niet, maar het is alvast de moeite waard om dit deel van de S-GR te verkennen. Ik wandelde van Temse naar Lokeren.

Schitterende afzondering

Het moet ergens op het einde van de lagere school zijn geweest wanneer meester Norbert ons samenriep in de refter. We mochten de turnbanken en bokken klaarzetten in een soort miniarena. Terwijl we plaatsnamen rolde hij een wit scherm open en hing het aan een statief. Tussen ons werd een diaprojector geplaatst die aan het ruisen ging. Dat en het klikkende geluid van wisselende dia’s heb ik jaren niet meer gehoord maar ligt nog vers in mijn geheugen. Net als de typische geur van de met plastic diaraampjes omhulde doorzichtige foto’s.

Ik herinner me de beelden nog die we te zien kregen, omdat ik er nadien nachtmerries van heb gekregen. Een astronaut die ergens in de ruimte zweefde, met op de achtergrond de blauwe aarde. Hij hing daar helemaal alleen en kwetsbaar. Terwijl de aardbol misschien vanuit zijn standpunt even kwetsbaar leek. Het gaf me een ontzettend gevoel van alleen – eerder eenzaam – zijn, herinner ik me nog. Ik besliste toen dat ik absoluut geen astronaut wilde worden (of brandweerman of een of ander heldhaftig beroep).

Op 21 juli 1969, vijftig jaar geleden, deed Apollo 11 een geslaagde maanlanding. Aan boord Neil Armstrong, Michael Collins en Buzz Aldrins. De tentoonstelling “Splendide isolement” bracht 85 vintage onbewerkte afdrukken van de NASA samen.

Reisplan

De tijdelijke fototentoonstelling Splendide isolement, collection Bruno Vermeersch liep van 25 mei tot 22 september 2019 in het fotografiemuseum van Charleroi.
De locatie: een voormalig karmelieten klooster in neogotische rode baksteen met witte binnenmuren met daaraan een nieuwe moderne vleugel gebouwd. Een plek om terug te keren.
De vaste collectie is al een reden om het museum te bezoeken evenals een zeer uitgebreide geschiedenis van de fotografie.
Huidige en toekomstige tentoonstellingen worden aangekondigd via de website.

Musée de la Photographie
Avenue Paul Pastur 11
6032 Mont-sur-Marchienne
http://www.museephoto.be

Mijn museumbezoek op 7 juli 2019 was onderdeel van een luswandeling op de GR 412. Deze luswandeling start en eindigt aan het treinstation van Charleroi-Zuid.

  • Aantal kilometer: 16,50 km
  • Duur, exclusief museumbezoek: 4 uur
  • Terrein: heuvelachtig en vaak op verharde (voet)paden
  • Bewegwijzering: GR-markering, waarvan 2 kilometer niet bewegwijzerde aanlooproute

Wandelroute

De GR 412 loopt 280 kilometer van het oosten van Henegouwen naar het westen door de Samber- en Maasvallei naar Luik. Het pad verbindt de terrils, de steenbergen, in de vroegere mijnstreek van Wallonië. Een atypische GR die eerder de geschiedenis van de mens volgt dan de natuurgebieden. De GR 412 bevat bovenop het hoofdpad nog eens 120 kilometer aan lussen.

GR564 Loonse Route – Bokrijk tot Grootloon

De derde etappe van mijn tocht bracht mij in de boomgaarden…

Fotoalbum


Wandelrapport

  • Naam: GR564
  • Datum: dinsdag 12 november 2019
  • Etappe: 3
  • Aantal kilometer: 32 km
  • Bewegwijzering: gemarkeerd door de Grote Routepaden
  • Duur: 6h 45m (8:45 – 15:30)
  • Beginpunt: Station Bokrijk [NMBS]
  • Eindpunt: Bushalte Grootloon Stationsplein [De Lijn]

Overzichtskaart België